IV SA/Gl 293/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, , Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie renty strukturalnej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na rzecz K.K. (dalej w skrócie: "skarżący"), na podstawie art. 151 §1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2016 r. poz. 23, obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej w skrócie: "k.p.a.") i § 17 ust. 1 w związku z § 12 ust. 1 i ust. 5, § 14 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 114, poz. 1191 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1220, zwane dalej w skrócie: "rozporządzenie"), po wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...]r. o zmianie wysokości renty strukturalnej, uchylił wymienioną decyzję i zmienił wysokość renty strukturalnej na kwotę 879,10 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na instytucje wznowienia postępowania uruchamiającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wymienioną w przepisach prawa procesowego, tj. w art. 145 §1 pkt 1-8, art. 145a i art. 145b k.p.a. Decyzja nr [...] o zmianie renty strukturalnej z dnia [...]r., wydana przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., zmieniała od marca 2012 roku wysokość pobieranej przez skarżącego renty strukturalnej, przyznanej mu na podstawie decyzji nr [...] o przyznaniu renty strukturalnej z dnia [...]r. Zmiana ta polegała na zwiększeniu renty strukturalnej, co w konsekwencji skutkowało pobieraniem przez skarżącego od marca 2012 r. renty strukturalnej w kwocie 1 678,28 zł. W dniu 11.03.2015 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 lutego 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2015 r. poz. 333). Powyższa zmiana wprowadziła obowiązek zawieszenia wypłaty części przyznanej renty strukturalnej w przypadku niezłożenia do właściwego organu rentowego wniosku o ustalenie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub ubezpieczenia społecznego rolników przez uprawnionego do renty strukturalnej bądź jego małżonka, na którego przysługuje dodatek do renty strukturalnej w wysokości określonej w § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe, w związku z osiągnięciem przez skarżącego wieku emerytalnego, w dniu 30.03.2015 r. organ wystosował do niego pismo o konieczności złożenia do właściwego organu rentowego, wniosku o ustalenie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub ubezpieczenia społecznego rolników, oraz dostarczenie, w ciągu 4 miesięcy od dnia złożenia tego wniosku, decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania prawa do emerytury. W dniu 15.07.2015 r. do Biura Powiatowego w R. wpłynęła decyzja z KRUS odmawiająca skarżącemu uprawnień do świadczenia z ubezpieczenia społecznego rolników. Następnie w dniu 29.07.2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR w R. z Placówki Terenowej KRUS w R. wpłynął wniosek z prośbą o udzielenie informacji, czy skarżący przedłożył decyzję wydaną przez ZUS o przyznaniu emerytury (wraz z kopiami decyzji ZUS o przyznaniu emerytury nr [...] z dnia [...]r. o treści: "emerytura przysługuje od 01.11.2007 r.", oraz decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury znak [...] z dnia [...]r. o treści: "od 01.01.2008 r. wstrzymuje wypłatę emerytury"). Powyższe decyzje nie zostały dotąd przedłożone do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, co wpłynęło na realizację renty strukturalnej w pełnej wysokości. Dopiero po opisanym wcześniej wezwaniu wymienione decyzje zostały dostarczone przez skarżącego wraz z potwierdzeniem zwrotu przez niego emerytury do ZUS w kwocie 1 049,38 zł. Następnie w dniu 01.10.2015 r. skarżący złożył decyzję z ZUS nr [...] z dnia [...]r. o podjęciu wypłaty emerytury w kwocie najniższej od dnia 08.08.2015 r. Zdaniem organu I instancji warunki i tryb przyznawania rent strukturalnych określa przywołane już wcześniej rozporządzenie, które w przypadku, gdy uprawniony do renty strukturalnej w trakcie jej pobierania nabędzie prawo do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników, skutkuje tym, że rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tej emerytury (§ 14 ust. 1 rozporządzenia). Treść cytowanego przepisu wyraźnie wskazuje, że jedyną przesłanką obniżenia wysokości pobieranej renty strukturalnej jest uzyskanie przez uprawnionego prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego lub ubezpieczenia społecznego rolników. Skarżący składając wniosek o przyznanie renty strukturalnej oświadczył, że znane są mu zasady przyznawania i wypłaty rent strukturalnych. Ponadto, w decyzji o przyznaniu mu renty strukturalnej z dnia [...]r. został sprecyzowany obowiązek informowania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o wszelkich okolicznościach mających wpływ na prawo do wypłaty i wysokości renty strukturalnej, w terminie 14 dni od dnia ich zaistnienia (§ 23 rozporządzenia), oraz zamieszczono pouczenie, iż w przypadku nabycia prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego lub ubezpieczenia społecznego rolników, rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tej emerytury. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. skarżący nabył prawo do emerytury od dnia 01.11.2007 r., ale wbrew nałożonemu obowiązkowi o powyższym fakcie nie poinformował właściwego organu, tj. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R.. Tym samym ustalona wysokość renty strukturalnej nie została pomniejszona o kwotę najniższej emerytury, która w dniu 01.03.2012 r., zgodnie z art. 85 ust. 2 z dnia 17 grudnia 1998 r. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) wynosiła 799,18 zł. Koniecznym było zatem, wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]r. i jej uchylenie oraz wydanie nowej decyzji w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej. Za podstawę procentowych wyliczeń przyjęto kwotę najniższej emerytury, która zgodnie z zgodnie z art. 85 ust. 2 z dnia 17 grudnia 1998 r. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) wynosiła 799,18 zł. i stosując § 12 ust. 1 rozporządzenia wyliczono, że wysokość renty strukturalnej pobieranej przez skarżącego wynosi 1 678,28 zł., dlatego kwotę renty pomniejszono, zgodnie z treścią § 14 ust. 1 rozporządzenia o kwotę 799,18 zł. W wyniku przeprowadzonego wyliczenia kwota renty strukturalnej pobieranej przez skarżącego od marca 2012 r. powinna wynosić 879,10 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...]r. (k. 112 i 113 akt administracyjnych) skarżący domagał się uchylenia niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia, bowiem jego zdaniem nie można domagać się wstecz zwrotu spożytkowanego przez niego świadczenia, a organ I instancji uchylając decyzję przyznająca rentę strukturalną w związku z nabyciem prawa do emerytury, powinien zachować terminy przedawnienia co do świadczenia okresowego, tj. 3 lata wstecz, ewentualnie obniżyć rentę za czas nieprzedawniony. Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że złożone w organie I instancji za pośrednictwem poczty odwołanie nie zostało podpisane przez skarżącego. Z tego powodu organ odwoławczy pismem z dnia 13 stycznia 2017 r., oznaczonym jako "wezwanie Nr [...]", wezwał skarżącego do uzupełnienia własnoręcznego podpisu "na dokumencie pisma odwoławczego" będącego w posiadaniu tego organu lub uzupełnienia własnoręcznego podpisu wraz z datą dokonania tegoż podpisu na załączonej kopii pisma odwoławczego i odesłania tej kopii po podpisaniu do organu. W treści wezwania zacytowany został art. 63 i art. 64 § 2 k.p.a. oraz pouczenie, że nie uzupełnienie stwierdzonego braku formalnego odwołania spowoduje jego pozostawienie bez rozpatrzenia (k. 119 akt). Doręczenie skarżącemu tego wezwania nastąpiło w dniu 19 stycznia 2017 r. W dniu 25 stycznia 2017 r. skarżący dokonał własnoręcznego podpisu na skierowanym przez organ odwoławczy do niego wezwaniu, przepraszając za brak podpisu (k. 123 akt) i w tym samym dniu listem poleconym odesłał wezwanie z własną adnotacją do organu odwoławczego (k. 124 akt). Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i odniósł się do zarzutów odwołania. Podniósł, że funkcją odwołania jest doprowadzenie do kontroli decyzji organu I instancji przez ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Oznacza to, że po pierwsze, organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania i jeżeli strona zaskarżyła tylko cześć decyzji, to nie oznacza, iż decyzja w pozostałej części stała się ostateczna (wyrok SN z 9 czerwca 1999r. III RN 7/99 - OSNAP 2000, nr 9, poz. 338). Nadto, organ odwoławczy jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Dokonując w tym zakresie kontroli organ odwoławczy uznał, że skarżący wniósł odwołanie z zachowaniem terminu 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. W dalszej kolejności organ odwoławczy uznał, że postępowanie w sprawie renty strukturalnej oparte jest na przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. 2003 r. nr 229, poz. 2273 z późn. zm.) i przepisach już wcześniej przywołanego rozporządzenia wykonawczego. Prawo do renty strukturalnej nabyte decyzją przysługuje, o ile nie wystąpią okoliczności wpływające na prawo lub wysokość renty strukturalnej. Przepisy rozporządzenia określają przypadki, kiedy kwota renty zostaje zmniejszona, kiedy renta zostaje zawieszona lub kiedy w ogóle nie przysługuje. Informacja o powyższym znajduje się również w treści decyzji o przyznaniu renty strukturalnej (pouczenie decyzji). Fakt pobierania emerytury nie wyłącza prawa do renty strukturalnej, czy też odwrotnie, pobieranie renty strukturalnej nie pozbawia prawa do emerytury. Oba świadczenia funkcjonują równolegle, a jedynie wysokość świadczenia emerytalnego ma wpływ na wysokość renty strukturalnej. W sytuacji, gdy świadczenie emerytalne jest w niższej wysokości niż renta strukturalna, nadal - obok emerytury - wypłacana będzie renta strukturalna, ale w wysokości zmniejszonej o wysokość świadczenia emerytalnego. Przepisy rozporządzenia jednoznacznie uzależniają zmniejszenie kwoty renty strukturalnej od samego nabycia prawa do emerytury, a nie od jej pobierania. Z tego względu zawieszenie wypłaty emerytury na wniosek osoby uprawnionej nie niweluje faktu, iż nabyła ona prawo do wypłaty tego świadczenia. Powyższe ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, jednakże nie w podstawowym trybie postępowania, lecz w następstwie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, ze względu na nowe okoliczności faktyczne powzięte z informacji KRUS o przyznanym skarżącemu prawie do emerytury ZUS od dnia 01.11.2007 r. Informacja płynąca z decyzji ZUS z dnia [...]r. o przyznaniu skarżącemu prawa do emerytury, dotyczy uzyskanego prawa do emerytury od miesiąca listopada 2007 r., co koliduje z realizacją renty strukturalnej w pełnej wysokości od tegoż miesiąca, wypłacanej również na podstawie decyzji z dnia [...]r. o zmianie wysokości renty strukturalnej i kolejnych decyzji o zmianie jej wysokości (w wyniku waloryzacji kwoty najniższej emerytury). Organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencje wynikające z konkretnego stanu faktycznego są określone przez przepisy prawa, a przepisy regulujące prawo do renty strukturalnej mają charakter bezwzględnie obowiązujący, tzn. organ ma obowiązek zastosowania ich przy zaistnieniu określonych przesłanek i nie jest to zależne od uznania organu. Nadto, wysokość sankcji nie podlega ani miarkowaniu ani ocenie związanej z realnością jej poniesienia. W skardze na powyższą decyzję skarżący domagał się uchylenia obu wydanych w jego sprawie decyzji, albowiem jak wynika z ustalonego stanu faktycznego obniżono mu wstecz od dnia 1.11.2007 r. rentę strukturalną w związku z przyznaniem prawa do emerytury. W konsekwencji uchylono decyzje przyznające rentę strukturalną i jednocześnie obniżono ją o kwotę przyznanej a nie pobieranej emerytury. Zdaniem skarżącego tak był instruowany przez urzędników zarówno organu I instancji, jak też ZUS, którzy poradzili mu aby zawiesił emeryturę i oddał już pobraną oraz skupił się na pobieranej rencie strukturalnej. Tak też uczynił, ale żaden z urzędników nie zwrócił mu uwagi na rozumienie sformułowanie "prawa do emerytury" a "otrzymywanie emerytury". Zatem skoro działał pod wpływem błędu, w myśl wskazówek udzielanych przez pracowników kompetentnych organów, to nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwych pouczeń. Tymczasem, nabył prawo do emerytury od dnia 1.11.2007 r., a o konieczności przedstawienia wniosku o emeryturę został powiadomiony w dniu 30.03 2015 r., to tylko od tej daty można mówić o ewentualnym dochodzeniu w przyszłości zwrotu różnicy w wypłacanych mu świadczeniach i to niezależnie od już wcześniej podniesionego zarzutu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył , co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a") Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie rozstrzyga o meritum sprawy administracyjnej, lecz ustala, czy zebrany i znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, oraz czy został prawidłowo oceniony i jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego, a więc czy zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego i należycie je zinterpretowano. Wskazać nadto trzeba, że sąd administracyjny, związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa, przy czym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji, w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zaskarżona decyzja została bowiem podjęta z rażącym naruszeniem prawa, co oznacza, że spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. do stwierdzenia jej nieważności. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że warunkiem rozpatrzenia odwołania przez organ II instancji jest wniesienie takiego odwołania przez stronę postępowania w ustawowo określonym terminie. Nadto, w tzw. postępowaniu wstępnym, organ odwoławczy do którego wpłynęło odwołanie, zobowiązany jest do zbadania także kwestii, czy odwołanie spełnia wszystkie formalne wymagania, określone przez przepisy prawa. Z art. 128 k.p.a. wynika, iż odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, niemniej jednak zauważyć należy, iż wobec faktu, że odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. winno ono zawierać pewne niezbędne elementy. Wymagania formalne podania (odwołania, zażalenia, żądania, wyjaśnienia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) określa przepis art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Stosownie do pierwszego z wymienionych przepisów, podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Z kolei, art. 63 § 3 k.p.a. wskazuje, iż podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z powyższego przepisu wynika więc, że podpis jest niezbędnym elementem każdego podania wnoszonego do organu administracji publicznej. Jeżeli natomiast wniesione przez stronę odwołanie od decyzji organu I instancji nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, w tym podpisu, wówczas organ odwoławczy zobowiązany jest wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 09 września 2016 r. o sygn. akt III SA/Łd 517/16, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie składu orzekającego istota sprawy sprowadza się do błędnego zastosowania w sprawie przywołanych przepisów k.p.a., bowiem organ odwoławczy prawidłowo sformułował wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania poprzez jego własnoręczne podpisanie przez skarżącego, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku formalnego spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania (pismo organu z dnia 13 stycznia 2017 r., oznaczone jako "wezwanie Nr [...]" k. 118-123 akt administracyjnych). Jednocześnie wadliwie uznał, że skarżący prawidłowo uzupełnił wskazany w wezwaniu brak. W tym miejscu przyjdzie zaznaczyć, że z analizy załączonych do sprawy akt administracyjnych wynika, że skarżący złożył podpis na wezwaniu do usunięciu naruszenia braku formalnego a nie na odwołaniu (k. 123 akt). W tej sytuacji nie dopełnił obowiązku podpisania odwołania, do czego został prawidłowo wezwany oraz pouczony o konsekwencji nie wypełnienia tego obowiązku, zatem organ odwoławczy zgodnie z udzielonym skarżącemu pouczeniem winien pozostawić jego odwołanie bez rozpatrzenia i pismem zawiadomić o tym skarżącego. Tymczasem organ odwoławczy wydał decyzję merytoryczną, zatem w istocie rozpatrzył odwołanie dotknięte wadą w postaci braku podpisu skarżącego, a to nie mogło wywołać skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego, zakończonego decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II OSK 2061/09 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego". Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 328). Z tej przyczyny zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odniesienie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi na obecnym etapie postępowania prowadziłoby do naruszenia zasady głoszącej, że organy administracji publicznej w toku dwuinstancyjnego postępowania rozpoznają sprawy z zakresu ich działalności, a sądy administracyjne sprawują jedynie sądową ich kontrolę. W tych okolicznościach, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 200 p.p.s.a.