II SA/Go 481/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Sejmiku Województwa o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 481/17 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego na rozporządzenie nr [...] Wojewody z dnia [...] r., w sprawie obszarów chronionego krajobrazu postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 481/17, że w jego sentencji w miejsce "§ 4 pkt 1 i 3" wpisać "§ 4 ust. 1 i 3", 2. rozstrzygnąć wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 481/17 w ten sposób, że: stwierdzenie nieważności § 4 ust. 1 i 3 zaskarżonego rozporządzenia dotyczy wprowadzonych w § 4 ust. 1 i 3 zaskarżonego rozporządzenia zakazów na obszarach chronionego krajobrazu wskazanych w tym wyroku, a więc określonych w § 1 ust. 1 pkt 16, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38 zaskarżonego rozporządzenia. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 481/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził nieważność rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w części obejmującej § 1 ust. 1 pkt 16, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38 oraz § 4 pkt 1 i 3. Na skutek oczywistej omyłki w wyroku stwierdza się nieważność "§ 4 pkt 1 i 3" zaskarżonego rozporządzenia, podczas gdy § 4 zaskarżonego rozporządzenia dzieli się nie na punkty, lecz na ustępy. Wobec powyższego omyłkę tę należało sprostować na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017.1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik organu zwrócił się z wnioskiem o wykładnię wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r. w związku z wątpliwościami dotyczącymi wskazania w tym wyroku § 4 pkt 1 i 3. Jako podstawę wniosku wskazano art. 158 p.p.s.a. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać (por. postanowienia NSA z 17 stycznia 2016 r. sygn. akt I OZ 2127/16, z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08). W wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r. Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w części obejmującej § 1 ust. 1 pkt 16, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38 oraz § 4 pkt 1 i 3. Wniosek organu o dokonanie wykładni tego wyroku zasługiwał na uwzględnienie, gdyż mogły wystąpić wątpliwości co do wskazanego w wyroku § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia. W § 1 ust. 1 zaskarżonego rozporządzenia zostały określone obszary chronionego krajobrazu, a w § 4 rozporządzenia wprowadzono na obszarach chronionego krajobrazu określonych w poszczególnych punktach § 1 ust. 1 określone zakazy. Ponieważ w wyroku stwierdzono nieważność § 1 ust. 1 pkt 16, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, a więc konkretnych określonych w tych punktach obszarów chronionego krajobrazu to logicznym jest, że stwierdzenie nieważności wprowadzonych w § 4 ust. 1 i 3 zakazów odnosi się do obszarów chronionego krajobrazu, co do których stwierdzono nieważność w tym samym wyroku, a więc określonych § 1 ust. 1 pkt 16, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38. Uznając wniosek o dokonanie wykładni wyroku za uzasadniony, Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.