I OSK 184/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Tomaszewski, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1124/11 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]; 2. zasądza od Szefa Służby Celnej na rzecz W. S. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1124/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o mianowaniu W. S. z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej. W. S. zarzuciła organom błędną wykładnię użytego w art. 223ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323), pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy", wywodząc, że chodzi o cały okres służby, a także podniosła, że w dacie wejścia w życie ustawy zajmowała stanowisko kierownicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż interpretacja ww. przepisu przez organy jest prawidłowa, gdyż celem regulacji zawartej w tym przepisie, umieszczonym w rozdziale "Przepisy przejściowe", nie było awansowanie funkcjonariuszy z uwzględnieniem całego przebiegu służby, ale zapewnienie płynnej zmiany dotychczasowych stosunków służbowych na nowe, zatem zwrot "przed wejściem w życie ustawy" należy rozumieć jako odnoszący się do momentu bezpośrednio poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, a wobec tego przepis ten dotyczył tylko tych funkcjonariuszy, którzy tuż przed wejściem w życie ustawy zajmowali stanowiska kierownicze, bądź pełnili takie obowiązki. Reprezentowana przez radcę prawnego, W. S. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 17 ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, poprzez błędną wykładnię w zakresie terminu "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz "zajmowania stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników" oraz niezastosowanie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej podczas rozstrzygania sprawy, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 i art. 156 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja organu nie zawiera rozstrzygnięcia wszystkich wniosków zgłoszonych w odwołaniu i wydana została z rażącym naruszeniem prawa, – art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. w zw. z art.7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie przez Sąd I instancji zarzutu skargi wydania decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez skarżącą stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że wbrew stanowisku Sądu I instancji pojecie "przed dniem wejścia w życie ustawy" użyte w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej jest wystarczająco jednoznaczne i oznacza dowolny okres poprzedzający wejście ustawy w życie. Podkreśliła też, że Sąd nie przeprowadził wnikliwej analizy powołanych przez nią dowodów, że nie została skutecznie odwołana ze stanowiska naczelnika Wydziału Kontroli Wewnętrznej, gdyż aneks do mianowania z 30 stycznia 2009 r. nie jest decyzją i nie wywołał skutków. Nadto z ostrożności procesowej podniosła, że z akt sprawy wynika, że w dniu wejścia w życie ustawy kierowała Wieloosobowym Stanowiskiem ds. Karnych Skarbowych Izby Celnej w Olsztynie, zajmowała zatem stanowisko związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało uznać za usprawiedliwioną, choć nie ze wszystkimi argumentami skarżącej należy się zgodzić. Artykuł 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1923), dalej "ustawa", stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W sprawie znaczenie zatem ma rozumienie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy". Podzielić bowiem w tej mierze należy pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż pojęcie to oznacza okres tuż przed wejściem w życie ustawy i w dniu jej wejścia w życie, a nie cały okres służby. Co do interpretacji tego pojęcia należy zgodzić się zatem tak z organami jak i Wojewódzkim Sądem. Nie można też zgodzić się ze skarżącą, iż z dniem wejścia w życie ustawy zajmowała stanowisko naczelnika Wydziału Kontroli Wewnętrznej, bowiem wbrew jej twierdzeniom, została z niego skutecznie odwołana aneksem z dnia 30 stycznia 2009 r. Aneks ten bowiem należy uznać za mający wszelkie cechy władczego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie ma bowiem znaczenia jaką ramę i formę organ nada orzeczeniu administracyjnemu, musi natomiast z niego wynikać jaka kwestia i w jaki sposób została rozstrzygnięta. Z aneksu tego wynika jednoznacznie, że skarżąca została odwołana ze stanowiska. Zasadnie zatem organy i Sąd uznały, że bezpośrednio przed wejściem w życie ustawy nie była ona naczelnikiem Wydziału Kontroli Wewnętrznej. Zgodzić natomiast należy się ze skarżącą, że nie została wyjaśniona w sposób niebudzący wątpliwości kwestia kierowania przez nią Wieloosobowym Stanowiskiem ds. Karnych Skarbowych w Izbie Celnej. Z akt sprawy wynika, iż takie stanowisko zostało utworzone, że jej powierzone, zatem wymagało to oceny jaka jest wzajemna relacja, jeśli idzie o jego zajmowanie a mianowaniem z 13 listopada 2009 r., będącym przedmiotem zaskarżenia. Należało odnieść się do kwestii czy było to stanowisko związane z podporządkowaniem służby funkcjonariuszy celnych lub pracowników, czy faktycznie i kiedy obowiązki takie były przez skarżącą wykonywane. Brak wyjaśnień i analizy i oceny tej kwestii nie pozwalał na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie mianowania, tj. możliwości lub nie zastosowania art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 188 i art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270).