I OSK 123/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Protokolant Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 22/07 w sprawie ze skarg J. Ś. i Burmistrza Miasta Pionki na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 22/07 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] oraz decyzję Starosty Radomskiego z dnia [...] października 2003 r., znak [...] w punktach 2, 3, 4 i 5 w przedmiocie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Naczelnik Miasta Pionki decyzją z dnia [...] sierpnia 1980 r. znak [...] przyznał J. Ś. odszkodowanie za działkę nr [...]o pow. 1471m2 położoną w P., wskazując, że nieruchomość ta została przejęta na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z zarządzeniem Naczelnika Miasta Pionki z dnia [...] stycznia 1979 r., nr [...] w sprawie ustalenia i podziału terenów budownictwa jedno - rodzinnego w P. pn. Osiedle budownictwa jednorodzinnego C. Starosta Radomski decyzją z dnia [...] maja 2000 r. znak [...], orzekł o ustaleniu wysokości odszkodowania za powyższą nieruchomość, stwierdzając, że z wniosku J. Ś. z dnia 25 października 1995 r. wynika, że dotychczas nie otrzymała ona należnego jej odszkodowania. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., znak [...] uchylił tę decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 marca 2002 r., sygn. akt I SA 1960/00 oddalił skargę J. Ś. na decyzję Wojewody Mazowieckiego, a w uzasadnieniu stwierdził, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 1980 r. o ustaleniu odszkodowania za przejętą nieruchomość weszła do obrotu i jest ostateczna. Wydanie kolejnej decyzji odszkodowawczej obligowało Wojewodę Mazowieckiego do jej uchylenia, gdyż organ I instancji orzekł w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną, co stanowi przesłankę nieważności decyzji Starosty Radomskiego, określoną w art. 156 § pkt 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta Radomski decyzją z dnia [...] października 2003 r., znak [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomość (pkt 1); zwaloryzował przyznane J. Ś. decyzją Naczelnika Miasta Pionki z dnia [...] sierpnia 1980 r. odszkodowania w wysokości (przed denominacją) 20.594 zł (pkt 2) oraz orzekł o wypłacie odszkodowania (pkt 3). Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez J. Ś. i Burmistrza Miasta Płonki, decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty Radomskiego z dnia [...] października 2003 r. i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne w części dotyczącej waloryzacji odszkodowania, a w pozostałym zakresie zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 781/04 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] marca 2004 r. w części dotyczącej uchylenia decyzji Starosty Radomskiego z [...] października 2003 r. i umarzenia postępowanie przed organem I instancji w przedmiocie waloryzacji odszkodowania. Natomiast w pozostałym zakresie (tj. umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania) Sąd skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego oddalił. Wojewoda Mazowiecki, kolejny raz rozpoznając sprawę, decyzją dnia [...] marca 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Radomskiego z dnia [...] października 2003 r. znak [...] w części dotyczącej waloryzacji odszkodowania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Starosta Radomski trafnie uznał, że skoro brak jest dokumentów jednoznacznie potwierdzających fakt wypłaty J. Ś. należnego odszkodowanie, to należy przyjąć, iż wymieniona takiego odszkodowania nie otrzymała. Wojewoda Mazowiecki zwrócił ponadto uwagę, że zgodnie z art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego wypłaty. Waloryzacja oznacza urealnienie już ustalonego, a niewypłaconego odszkodowania przy zastosowaniu odpowiednich wskaźników. Dotyczy ona zatem okresu między datą, kiedy decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna, a datą wypłaty odszkodowania. Powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Ś. oraz Burmistrz Miasta Pionki. J. Ś. domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 10, art. 35, art. 77, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 132 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stwierdziła przy tym, że jej zdaniem w sprawie brak jest dowodów wskazujących, iż decyzja o ustaleniu odszkodowania została jej doręczona, a działania organów zmierzają "do dalszego zagmatwania i zatuszowania" popełnionych nieprawidłowości. Nadto skarżąca wskazała, iż decyzja Starosty Radomskiego wydana została prawie trzy lata temu. Od tego czasu nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza, w związku z czym zdezaktualizowała się podstawa dokonanej waloryzacji, a zatem organ odwoławczy powinien przeliczyć wartości odszkodowania za przejętą nieruchomość przy uwzględnieniu aktualnych kryteriów waloryzacyjnych. Natomiast drugi skarżący - Burmistrz Miasta Pionki, wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego w części dotyczącej waloryzacji odszkodowania. Zarzucił, iż Starosta Radomski, wydając decyzję o wypłacie odszkodowania w zwaloryzowanej wysokości, wziął pod uwagę jedynie brak dowodu stwierdzającego wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość, natomiast nie uwzględnił pozostałych, zgromadzonych w sprawie dokumentów, z których wynika, iż J. Ś. wypłacono jednak należne odszkodowanie. Organ dodał, że zgodnie z art. 74 ustawy o rachunkowości, okres przechowywania dowodów księgowych wynosi jedynie 5 lat, a więc dokumenty z roku 1980 musiały być przechowywane do końca 1985 r. Ponadto, zgodnie z art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (akt archiwalny - Dz. U. z 1974 r., nr 10, poz. 64), odszkodowanie przypadające do wypłaty należało złożyć do depozytu sądowego, jeżeli osoba uprawniona odmawiała przyjęcia odszkodowania, albo jeżeli wypłata odszkodowania osobie uprawnionej natrafiała na przeszkody prawne. W niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek śladu o wszczęciu takiej procedury. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał zaprezentowaną wcześniej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 22/07, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzje Starosty Radomskiego z dnia [...] października 2003 r. znak [...] w pkt 2, 3, 4 i 5. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, iż skarga J. Ś. zasługuje na uwzględnienie w części, w której zarzuca ona naruszenie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 - dalej ugn). Stosownie do tego przepisu wysokość odszkodowania podlega waloryzacji na dzień wypłaty. Tymczasem Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2003 r., którą określono wysokość zwaloryzowanego odszkodowania na kwotę 5029,39 zł przy zastosowaniu wskaźników cen, towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na III kwartał 2003 r. w oparciu o przepis art. 227 i art. 5 ugn. Zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie waloryzacji odszkodowania na dzień jego zapłaty. Dlatego (przy przyjęciu braku wypłaty odszkodowania) uznać należy, iż podjęto ją w tym zakresie z obrazą powyższych przepisów. Nie można natomiast, zdaniem Sądu, podzielić zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 ugn. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. (powinno być ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach - Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm) w zw. z art.12 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ( Dz. U. Z 1974 r., Nr 10, poz. 64) przewidywał, że odszkodowanie należało wypłacić w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja ustalająca odszkodowanie stała się ostateczna. Ustalone w decyzji z dnia [...] sierpnia 1980 r. odszkodowanie winno być wypłacone byłemu właścicielowi w ciągu trzech miesięcy, a z chwilą upływu tego terminu (przy przyjęciu braku wypłaty odszkodowania) dłużnik pozostawał w zwłoce. Przepis art. 132 ust. 2 i 3 ugn stanowi, że odszkodowanie - o ile nie zostało wypłacone w terminie określonym ustawą - podlega waloryzacji na dzień wypłaty, przy czym do skutków zwłoki stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego. Waloryzacja i skutki zwłoki to dwie odrębne instytucje. Waloryzacja to urealnienie już ustalonego, ale niewypłaconego odszkodowania, przy zastosowaniu odpowiednich wskaźników - art. 227 ugn. Natomiast w razie zwłoki, jak stanowi przepis art. 481 § 1 k.c., wierzyciel ma możliwość żądania odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósłby on żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. W sprawie niniejszej bezspornym jest, iż skarżąca nie zgłosiła roszczenia o odsetki, jak wymaga tego art. 481 kodeksu cywilnego, do którego odsyła przepis 132 ust. 2 ugn, w związku z czym nie można mówić o naruszeniu art. 132 ust. 2 ugn. Nietrafne są również podnoszone przez skarżącą zarzuty, że nie wydano decyzji w przedmiocie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości oraz nie doręczono stronie decyzji o ustaleniu odszkodowania. Ustawa z dnia 6 lipca 1972 r. terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach nie przewidywała bowiem wydawania decyzji w przedmiocie przejęcia nieruchomości. Nieruchomości przechodziły z mocy prawa na własność państwa, po upływie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały prezydiów powiatowych rad narodowych o ustaleniu terenu budowlanego oraz jego podziale - art. 5 w/w ustawy. Natomiast kwestie dotyczące decyzji odszkodowawczej były już przedmiotem oceny Sądu, który przesądził, że należne skarżącej odszkodowanie zostało ustalone decyzją z dnia [...] sierpnia 1980 r. oraz, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego i jest ostateczna. Rozpoznając skargę Burmistrza Miasta Pionki, Sąd I instancji uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. Pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że odszkodowanie nie zostało wypłacone, bowiem brak jest dowodu bezpośredniego potwierdzającego wypłatę ustalonego odszkodowania, narusza - zdaniem Sądu - "art. 74 ustawy o rachunkowości ( Dz. U. Z 2002, Nr 76, poz.694)"., który nakłada obowiązek pięcioletniego przechowywania dowodów księgowych. Skarżąca o wypłatę należnego odszkodowania wystąpiła w 1995 r., a więc po upływie w/w terminu, którego bieg liczony jest od początku roku następującego po roku obrotowym, którego dane zbiory dotyczą. Dokumenty z 1980 r. przechowywane były do końca 1985 r. Po tej dacie nie można więc skutecznie powoływać się na brak dowodu księgowego. W tej sytuacji ocenę, czy ustalone w decyzji z dnia [...] sierpnia 1980 r. odszkodowanie zostało wypłacone J. Ś. oprzeć należy na pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodach zarówno finansowych, jak i osobowych. Takimi dowodami w niniejszej sprawie są w szczególności: wniosek o wydanie promesy na wypłatę odszkodowania z dnia 15 lipca 1980 r. ( k. 9 akt administracyjnych), promesa z 21 lipca 1980 r. dot., m.in. działki [...] (k. 15), zrzeczenie się prawa odwołania z wnioskiem o przyspieszenie wypłaty odszkodowania z dnia 26 sierpnia 1980 r. (k.16), pismo o wypłatę odszkodowania z dnia 5 września 1980 r. ( k. 18), oświadczenie z dnia 5 września 1980 r. o braku obciążeń na rzecz Państwa i banków państwowych ze wskazaniem kwoty do wypłaty zniszczone na przedmiotowej działce zasiewy w odpowiedzi na skargę złożoną do b. KW PZPR (k. 21), pismo z 29 czerwca 1987 r. o wypłacie odszkodowania za zasiewy, m.in. na działce [...] (k. 23), pismo z dnia 11 sierpnia 1989 r. skierowane do skarżącej o wypłacie odszkodowania we wrześniu 1980 r. za przejętą działkę nr [...] o pow. 1471 m.2. (k.25), wyjaśnienia skarżącej składane w charakterze strony. Organy, rozpoznając sprawę ponownie, w świetle treści powyższych dokumentów powinny zatem ocenić czy wiarygodne są wyjaśnienia skarżącej o braku wiedzy co do wywłaszczenia przedmiotowej działki i braku wcześniejszego żądania wypłaty odszkodowania, a przede wszystkim jej twierdzenia o niewypłaceniu odszkodowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J. Ś., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, domagając się uchylenia wyroku w części, w jakiej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Radomskiego z dnia [...] października 2003 r. znak [...] w punktach 3, 4, 5 oraz częściowo punkcie 2, tj. w zakresie, w jakim uchyla orzeczenie o waloryzacji przyznanego odszkodowania, a także wnosząc o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej i uwzględnienie skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego złożonej przez Burmistrza Miasta Pionki, pomimo że decyzja Wojewody Mazowieckiego w zaskarżonym przez Burmistrza zakresie była wynikiem prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującej prawidłowym ustaleniem, że skarżącej J. Ś. nie zostało wypłacone dotychczas odszkodowanie za przejętą Zarządzeniem Naczelnika Miasta Pionki działkę nr [...] o pow. 1471 m2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor wskazał, że ustalenie organu II instancji, że odszkodowanie nie zostało skarżącej wypłacone, bowiem brak jest dowodu potwierdzającego wypłatę, w żadnej mierze nie narusza przepisu art. 74 ustawy o rachunkowości. Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. i po raz pierwszy znalazła zastosowanie do sprawozdań finansowych za rok obrotowy rozpoczynający się w 1995 r., zatem niezrozumiałym jest odnoszenie przez Sąd I instancji przepisów tej ustawy do ewentualnych dokumentów księgowych z 1980 r. W tym zakresie zastosowanie ma natomiast Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 16 listopada 1983 r. w sprawie ogólnych zasad prowadzenia rachunkowości przez jednostki gospodarki uspołecznionej. Zgodnie § 112 ust. 2 pkt 1 tego zarządzenia dowody księgowe dotyczące wieloletnich zadań inwestycyjnych należy przechowywać również po upływie wyznaczonych terminów do końca roku następującego po roku, w którym objęte nimi zadania, roszczenia i rozrachunki, kredyty, kontrakty lub sprawy zostaną ostatecznie zakończone, spłacone, rozliczone lub przedawnione. Oznacza to, że ewentualne dowody księgowe mające potwierdzać wypłatę na rzecz skarżącej odszkodowania winny być przechowywane co najmniej do zakończenia inwestycji pn. "Osiedle budownictwa jednorodzinnego C.", czyli przynajmniej do połowy lat 90-tych. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, Sąd I instancji bezpodstawnie uwzględnił zarzuty Burmistrza Miasta Pionki. Żadnego uzasadnienia w obowiązujących wówczas przepisach prawa nie znajduje również ustalenie Sądu, jakoby "dokumenty z 1980 r. przechowywane były do końca 1985 roku". Zatem najistotniejszym dowodem w sprawie powinien być dowód z zeznań skarżącej J. Ś., iż nigdy nie otrzymała odszkodowania z tytułu przejęcia jej nieruchomości. Takie dokumenty, w tym np. promesa wypłaty odszkodowania, pismo o wypłatę odszkodowania, czy oświadczenie o braku obciążeń na rzecz Państwa i banków państwowych potwierdzają bowiem wyłącznie przyznanie skarżącej odszkodowania, natomiast z żadnego z tych dokumentów nie wynika fakt ewentualnej wypłaty tego odszkodowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto musi zawierać także wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), złamanego przez Sąd I instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przywołanie w skardze kasacyjnej właściwych podstaw zaskarżenia jest szczególnie istotne w kontekście zakresu postępowania kasacyjnego wyznaczonego art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności nie występuje. Dlatego NSA zobowiązany był ograniczyć się do zbadania zasadności zarzutów sformułowanych przez samego kasatora. Skarga kasacyjna analizowana w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie wszystkie zawarte w niej wywody są zasadna, a zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W podstawach skargi kasacyjnej jej autor wytknął Sądowi I instancji wyłącznie złamanie art. 3 § 1 P.p.s.a. W związku z tym zauważyć należy, iż przepis ten stanowi, że sądy sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazuje on zatem jedynie cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Powołana norma nie została naruszona w niniejszej sprawie. WSA w Warszawie nie przekroczył swoich kompetencji, gdyż dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz uchylił to rozstrzygnięcie i decyzję organu I instancji, a zatem zastosował jeden ze środków przewidzianych w ustawie. Natomiast ocena, czy takie badanie było prawidłowe nie może być utożsamiana z naruszeniem wskazanego przepisu. Nie oznacza bowiem, by Sąd nie sprawował wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej oraz wyszedł poza przypisane mu kryterium legalności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator trafnie natomiast zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 74 ustawy z dnia 29 września 1994 r o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2002, nr 76, poz.694). Ustawa ta weszła bowiem w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. i nie mogła odnosić się do okresów przechowywania dokumentów dotyczących odszkodowania, które miało być wpłacone prawie 15 lat wcześniej, to jest w sierpniu 1980 r. Powoływanie się zatem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na omawiany przepis jest zatem całkowicie niezrozumiałe i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych. Mimo oczywistego naruszenia przez WSA w Warszawie wskazanego przepisu, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W pozostałym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada bowiem prawu. Sąd I instancji trafnie zauważył, że zgodnie z art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Przepis ten przewiduje zatem bezwzględny obowiązek i datę waloryzacji ustalonego odszkodowania. Tymczasem w niniejszej sprawie Starosta Radomski w decyzji z dnia [...] października 2003 r., określił wysokość zwaloryzowanego odszkodowania, zgodnie z art. 227 i art. 5 ugn, przy zastosowaniu wskaźników cen, towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na III kwartał 2003 r. Natomiast Wojewoda Mazowiecki nie dokonał stosownego przerachowania przedmiotowej należności i mimo upływu prawie trzech lat decyzją z dnia [...] marca 2006 r. powyższe rozstrzygniecie utrzymał w mocy. W tej sytuacji WSA w Warszawie trafnie uchylił decyzje organów obu instancji, zwracając uwagę na obowiązek respektowania omawianego nakazu i dokonania waloryzacji odszkodowania na dzień jego zapłaty. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.