I OSK 139/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia NSA del. Janusz Furmanek Protokolant: asystent sędziego Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 283/09 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta S. W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Miasta St. W. na rzecz Z. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 283/09, oddalił skargę Prezydenta m.st. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: Starosta P. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] orzekł o zwrocie na rzecz Z. P., niezabudowanej nieruchomości położonej w W. w rejonie ul. [...], stanowiącej według ewidencji gruntów i budynków działki ewid. nr [...] w obrębie [...] o pow. 303 m², nr [...] w obr. [...] o pow. 3347 m², nr [...] w obr. [...] o pow. 1522 m², nr [...] w obr. [...] o pow. 1144 m² oraz nr [...] w obr. [...] o pow. 1547 m², o łącznej powierzchni 7863 m², stanowiącej dawną działkę nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że umową sprzedaży z dnia 23 sierpnia 1989 r., zawartą w trybie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) Skarb Państwa nabył od Z.P. niezabudowaną nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], oznaczoną wówczas jako działka nr [...] o pow. 8048 m², z przeznaczeniem pod budowę dzielnicy mieszkaniowej "N.", zgodnie z decyzją o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej z dnia [...] grudnia 1976 r. nr [...] i nr [...]. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości wystąpił Z.P., podnosząc w uzasadnieniu, że nie została ona wykorzystana na cel wywłaszczenia i nadal stanowi grunt rolny. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że cała wywłaszczona nieruchomość nie została zagospodarowana na cel wywłaszczenia. Z pisma Urzędu m. st. W. Delegatura Biura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy U. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r. wynika, że nie zostały wydane decyzje zezwalające na budowę obiektów obejmujących zwracaną nieruchomość. W toku oględzin dokonanych przez rzeczoznawcę majątkowego w listopadzie 2006 r. stwierdzono, że przedmiotowy teren jest niezabudowany oraz niezagospodarowany. Na zwracanej nieruchomości nie rozpoczęto prac związanych z realizacją budowy osiedla i zespołu ulic. W tej sytuacji w ocenie organu, spełniony został wymóg określony w przepisie art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), uzasadniający zwrot wywłaszczonej nieruchomości na rzecz byłego właściciela. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta m.st. W. utrzymał w mocy powołaną na wstępie decyzję Starosty P. dnia [...] grudnia 2006 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent m.st. W. Wyrokiem z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt. I SA/Wa 778/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2008 r. stwierdzając, że zasadniczą przyczyną takiego orzeczenia jest utrata ważności przez operat szacunkowy dotyczący ustalenia wysokości zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Zgodnie z art. 156 ust 3 u.g.n., operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Sąd wskazał, że Wojewoda Mazowiecki nie dostrzegł, iż operat szacunkowy sporządzony w sprawie nie spełnia warunków z art. 153 ust. 3 u.g.n. Po upływie okresu, o którym mowa w ww. przepisie, obowiązkiem organu było zlecić sporządzenie nowego operatu szacunkowego lub zlecić rzeczoznawcy majątkowemu, który go sporządził potwierdzenie jego aktualności przez umieszczenie w nim stosownej klauzuli. Sąd podzielił natomiast pogląd, że w sprawach dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości istotne jest, czy w określonym przedziale czasowym rozpoczęto prace związane z realizacją celu wywłaszczenia lub, czy po upływie określonego czasu cel ten został zrealizowany. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta m. st. W. od decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., utrzymał w mocy tę decyzję w części dotyczącej zwrotu przedmiotowej nieruchomości na rzecz Z.P., uchylił zaś pkt 2 decyzji w części określającej zwaloryzowaną kwotę odszkodowania przypadającą do zwrotu przez Z.P. na rzecz Miasta Stołecznego W. i jednocześnie określił wysokość tej kwoty na 1.081.948,80 zł, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W myśl zaś przepisu art. 137 ust. 1 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Organ stwierdził, że bezspornym jest, że cel na który przejęto przedmiotową nieruchomość nie został zrealizowany. Brak jest decyzji zezwalających na budowę obiektów obejmujących przedmiotową nieruchomość. Z protokołu oględzin przeprowadzonych przez rzeczoznawcę majątkowego we wrześniu 2008 r. jednoznacznie wynika, że dawna działka nr [...] z obr. [...], stanowi niezabudowany i nieogrodzony teren, na którym nie rozpoczęto prac związanych z realizacją budowy osiedla i zespołu ulic oraz nie zrealizowano nakładów zwiększających jego wartość. Część dawnej działki ewid. nr [...] z obr. [...] (obecnie część działki ewid. nr [...] z obr. [...]) znajduje się na terenie objętym "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi K.", stanowiącym treść uchwały nr 165 Rady Gminy Warszawa – Ursynów z dnia 16 listopada 1999 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 1999 r. Nr 115, poz. 2726). Według tego planu część działki nr[...] położona jest w liniach rozgraniczających ul. [...] (na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] ), która zgodnie z powyższą uchwałą stanowi ulicę dojazdową, jednakże droga ta została jedynie zakreślona w planie zagospodarowania przestrzennego, inwestycja polegająca na budowie ulicy [...] nie została zrealizowana. Skargę na powyższą decyzję wniósł Prezydent Miasta Stołecznego W. domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ prowadzący postępowanie o zwrot nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy. Część działki nr [...] znajduje się w liniach rozgraniczających istniejącej ulicy [...]. Ulica [...] nie jest inwestycją planowaną, ale zrealizowaną. Na sąsiedniej działce znajduje się jezdnia asfaltowa tej ulicy, a na działce będącej przedmiotem zwrotu znajduje się pozostała część drogi określona liniami rozgraniczającymi pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził, że organy administracji rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokładnie wyjaśniły wszystkie okoliczności stanu faktycznego istotne w aspekcie przesłanek decydujących o zwrocie nieruchomości. Sąd wskazał, że z niekwestionowanych ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji wynika, że celem przejęcia w 1989 r. na rzecz Skarbu Państwa działki oznaczonej numerem [...] o pow. 8048 m² stanowiącej własność Z.P. była budowa dzielnicy "N." zgodnie z decyzją lokalizacyjną z dnia [...] grudnia 1976 r. nr [...] i [...]. Jak wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie nie podjęto jednak żadnych działań w kierunku budowy tego osiedla na całej wnioskowanej do zwrotu działce, fakt niewykorzystania działki jest oczywisty w świetle niekwestionowanych ustaleń organów obu instancji. Okoliczność, że część dawnej działki nr [...], która obecnie stanowi działkę nr [...] zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego położona jest w liniach rozgraniczających ulicy [...] nie stanowi negatywnej przesłanki do zwrotu. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 778/08, odnosząc się do zarzutów, że niedopuszczalne jest wydanie orzeczenia o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, jeżeli część tej nieruchomości została wykorzystana pod budowę ulicy [...], która stanowi drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach wskazał, że w sprawach zwrotu wywłaszczonych nieruchomości istotne jest to, czy w określonych przedziałach czasowych rozpoczęto prace związane z realizacją celu wywłaszczenia lub czy po upływie określonego czasu cel ten został zrealizowany. Sąd zauważył, że na przedmiotowych działkach nie zrealizowano przedłużenia ulicy [...], a jedynie zaplanowano jej przebieg. Samo ujęcie danej inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego – bez jej faktycznej realizacji – nie ma żadnego wpływu na ocenę przesłanek dotyczących zwrotu nieruchomości. Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponowne podnoszenie tej kwestii przez skarżącego nie może być w niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny sądu, gdyż stanowisko w tym zakresie zostało zajęte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r. wniósł Prezydent m.st. W., zaskarżając w całości powyższy wyrok i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 z dnia 21 grudnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), w związku z art. 2 (w tym zwłaszcza ust. 1 pkt 4, odnoszącego się do dróg gminnych) i art. 2a (w tym zwłaszcza ust. 2 w części, w której stwierdza, że drogi gminne stanowią własność danej gminy) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.), polegające na przyjęciu, że nieruchomość, której część znajduje się w liniach rozgraniczających ulicy (drogi gminnej), może być przedmiotem zwrotu poprzedniemu właścicielowi; 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz błędne zastosowanie art. 151 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., przez: a) niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, oraz b) niewzięcie pod uwagę uchybień organu prowadzącego postępowanie administracyjne, tj. niezbadania wszystkich okoliczności sprawy i nieprzeprowadzenia wizji w terenie – w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, przez co doszło do zaakceptowania decyzji Wojewody Mazowieckiego i oddalenia skargi w sytuacji gdy decyzja powinna zostać uchylona, a skarga powinna zostać uwzględniona. Skarżący podkreślił, że związanie z art. 153 P.p.s.a. nie dotyczy Naczelnego Sądu Administracyjnego i stwierdził, że dopiero na obecnym etapie postępowania może podważyć ocenę prawną Sądu I instancji wyrażoną zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i w wyroku z dnia 3 września 2008 r. skarżący może podważyć ocenę prawną Sądu I instancji wyrażoną zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i wcześniej w wyroku z dnia 3 września 2008 r. Skarżący podniósł, że wykładnia systemowa przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinna uwzględniać ograniczenie obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, które wynika z art. 2a ustawy o drogach publicznych i prowadzić do wniosku, że niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, jeśli nieruchomość w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z.P. wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wobec tego, że Prezydent m.st. W. zawarł we wniesionej skardze zarówno zarzuty dotyczące naruszenie przepisów materialnoprawnych, jak i przepisów postępowania w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów opartych na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Na wstępie jednak zwrócić należy uwagę na istotne znaczenie, jakie ma okoliczność, że sprawa rozpoznawana już była przez sąd administracyjny. Przypomnieć trzeba, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 778/08 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości, której dotyczy niniejsze postępowanie, bowiem stwierdził, że operat szacunkowy dotyczący ustalenia wysokości odszkodowania za tę nieruchomość w postępowaniu odwoławczym był nieważny, co naruszało art. 156 ust. 3 u.g.n. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Prezydenta m.st. Warszawy Sąd ten wyraził ocenę prawną, zgodnie z którą w sprawach zwrotu wywłaszczonych nieruchomości istotne jest to, czy w określonym przedziale czasowym rozpoczęto prace związane z realizacją celu wywłaszczenia lub, czy po upływie określonego czasu cel ten został zrealizowany. Sąd podniósł, że w sprawie nie została wydana żadna decyzja zezwalająca na jakąkolwiek budowę na przedmiotowych działkach, a oględziny terenu przeprowadzone przez rzeczoznawcę potwierdziły, że teren ten jest niezabudowany i niezagospodarowany, nie zrealizowano tam przedłużenia ulicy Nowoursynowskiej, jedynie zaplanowano jej przebieg. Samo ujęcie danej inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego – bez jej faktycznej realizacji – nie ma żadnego wpływu na ocenę przesłanek dotyczących zwrotu nieruchomości. Sąd wskazał jednocześnie, że organ ponownie rozpoznając sprawę winien potwierdzić aktualność operatu szacunkowego lub zlecić sprowadzenie nowego operatu. W powyższej sytuacji słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę powołał się w zaskarżonym wyroku na związanie wynikające z art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że ocena prawna, o której mowa, traci moc wiążącą jedynie w przypadku zmiany ustawy, zmiany po wydaniu orzeczenia sądu zawierającego tę ocenę istotnych okoliczności faktycznych sprawy lub po wzruszeniu orzeczenia w przewidzianym w przepisach trybie. Skoro żadna ze wskazanych okoliczności w sprawie nie wystąpiła, to oczywistym jest, że powyższe związanie nie zostało uchylone. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej, wskazania te wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji publicznej prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte poprzednim wyroku. Związanie Sądu oznacza, że na tym etapie postępowania nie może on formułować żadnych nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z oceną wyrażoną we wcześniejszym wyroku. Sąd obowiązany jest przy ponownym rozpoznaniu sprawy skontrolować czy organ wykonał właściwie wskazania co do dalszego postępowania, natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu i co do których nie dopatrzono się w działaniu organu administracyjnego uchybień, nie mogą być ponownie oceniane (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1377/05, Lex nr 281309, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1890/07, Lex nr 397665 i wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA Rz 712/09, Lex nr 554169). Jakkolwiek oczywistym, jest, że związanie o którym mowa w art. 153 P.p.s.a. nie dotyczy w niniejszej sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to za całkowicie nieuzasadnione należy uznać wyrażone w skardze kasacyjnej przekonanie, że na obecnym etapie postępowania skarżący może podważyć ocenę prawną Sądu I instancji zawartą zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i we wcześniejszym prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 778/08, na związanie którym wskazano w zaskarżonym wyroku. Należy bowiem zauważyć, że w myśl art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie wskazanych także inne osoby. Związanie to polega na tym, że zarówno strony, jak i sądy (również Naczelny Sąd Administracyjny), a także inne organy państwowe musza brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Dlatego też, jeżeli skarżący nie godził się z oceną i wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 3 września 2008 r. tylko poprzez zaskarżenie tego wyroku mógł podjąć próbę ich podważenia. Skoro tego nie uczyniono i powołany wyrok stał się prawomocny, to konsekwencją tego jest związanie, o którym mowa w art. 153 i art. 170 P.p.s.a. Taka sytuacja wyklucza ponowne badanie okoliczności objętych już dokonaną wcześniej przez Sąd oceną. Z uwagi na treść przytoczonej wcześniej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 3 września 2008 r. stwierdzić trzeba, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące zarówno uchybienia przepisom postępowania jak i przepisom materialnoprawnym uznane być musiały za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniając pod względem zgodność z prawem decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] nie uwzględnił podniesionych w skardze zarzutów dotyczących uchybień w wyjaśnieniu sprawy, m.in. dotyczących oględzin i dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach określonych w art. 134 § 1 P.p.s.a. uchylił tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. – z innych powodów niż podniesiono w skardze. Dlatego też słusznie Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy oparł się na powyższej ocenie i materiał dowodowy zgromadzony w dotychczasowym postępowaniu uznał za wystarczający. Z tych samych względów stwierdzić trzeba, że prawidłowo odwołano się w zaskarżonym wyroku do wykładni art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wynikającej z wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. Próba podważenia tego stanowiska na obecnym etapie postępowania pozostać musiała bezskuteczna, wobec wskazanego wyżej związania wcześniejszym prawomocnym wyrokiem. Obecnie przedstawiona argumentacja w tym względzie, odwołująca się do art. 2 i art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) nie mogła być już w zaistniałej w sprawie sytuacji rozważana. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że ponowna waloryzacja wysokości odszkodowania do zwrotu przez Z.P. ustalona została na podstawie aktualnego w momencie rozstrzygania sprawy operatu szacunkowego, to słusznie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., bowiem miał podstawę by uznać, że zostały przez Wojewodę Mazowieckiego wykonane wiążące go wytyczne. Motywy zaskarżonego orzeczenia zawierają treść wymaganą przez art. 141 § 4 P.p.s.a., stanowisko Sądu I instancji zostało wystarczająco umotywowane, dlatego zarzut naruszenia powołanego przepisu również nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 204 pkt 2 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w urzędu.