IV SAB/Wr 692/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędziowie: Sędzia WSA del. Tomasz Judecki (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz S. dopuścił się bezczynności w zakresie punktu 1 wniosku z dnia 5 kwietnia 2022 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie I nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza S. do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie punktu 1 wniosku z dnia 5 kwietnia 2022 r.; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Burmistrza S. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE J. D. (dalej jako: "skarżący") zaskarżył do Sądu bezczynność Burmistrza S. (dalej jako: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosków o udzielenie informacji publicznej z: 7 marca 2022 r., 21 marca 2022 r., 5 kwietnia oraz 10 maja 2022 r. Z przedłożonych przez organ akt administracyjnych wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 7 marca 2022 r. (data wpływu: 7 marca 2022 r.), zwrócił się do organu z prośbą o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku z dnia 7 marca 2022 r. zwrócił się o udzielenie informacji dotyczącej: "1. Podania wysokości naliczonych i pobranych opłat adiacenckich od byłych właścicieli wszystkich nieruchomości gruntowych sprzedanych w obrębie I. "A" po zmianie mpzp (etap I w 2018 r., etap II i III w 2020 r. - naliczanych wg wartości gruntów objętych nowym planem) w przedmiotowym obrębie. W przypadku odwołania się właścicieli do sądu, podanie treści odwołań i odpowiedzi gminy wraz z ewentualnie zapadłymi rozstrzygnięciami w sprawach sądowych. W przypadku gdy nabywcą nieruchomości były osoby prawne, podanie ich nazw. 2. Podanie listy wszystkich złożonych wniosków o przyłączenie do sieci wodociągowej nieruchomości w obrębie I. "A" w okresie styczeń 2011 r. - luty 2022 r. wraz z rozstrzygnięciem, tj. pozytywne, pozytywne zrealizowane, odmowne z powodem odmowy.". Wiosek złożył drogą elektroniczną na adres email: [...]. Wskazał sposób i formę udostępnienia wnioskowanej informacji – elektronicznie na podany we wniosku adres email oraz pocztą na wskazany we wniosku adres zamieszkania. Pismem z dnia 18 marca 2022 r., wysłanym elektronicznie na wskazany przez skarżącego adres email w dniu 18 marca 2022 r., organ stwierdził: "w odpowiedzi na wniosek (...) informuje jak niżej: Ad.1 Proszę o doprecyzowanie, czy informacja ma dotyczyć opłaty adiacenckiej o której mowa w art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.), czy jednorazowej opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503) (...). Ad. 2 Urząd Miejski w S. nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. W sprawie proszę się zwrócić do Zakładu Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o.(...)". Skarżący pismem z dnia 21 marca 2022 r. (data wpływu: 21 marca 2022 r.) w odpowiedzi na pismo organu stwierdził: "Precyzując zapytanie z dnia 7 marca 2022 r. (...) zwracam się o podanie opłat jednorazowych w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz opłat adiacenckie art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeśli przed sprzedażą nieruchomości doszło do ich podziałów". W odpowiedzi na tak sprecyzowane pytanie, pismem z dnia 4 kwietnia 2022 r., organ poinformował skarżącego, że: "po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego we wsi I. - oznaczonego symbolem "A" - etap I, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 23 sierpnia 2018 r. oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego we wsi I. - oznaczonego symbolem "A" - etap II i III, zatwierdzonego Uchwałą [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 maja 2020 r. wydano: 1. Decyzję, ustalającą wysokość opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości na kwotę 21 543 zł, która jest ostateczna, nie wniesiono od niej odwołania. 2. Decyzje, ustalające wysokość jednorazowej opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na łączną kwotę 1 359 070 zł. Decyzje na kwotę 1 271 682 zł są ostateczne, właściciele nie wnieśli odwołań. 2. Decyzja na kwotę 87 388 zł została przesłana byłym właścicielom nieruchomości. W chwili obecnej nie ma potwierdzenia jej odbioru, nie złożono również od niej odwołania". Skarżący wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2022 r. (data wpływu: 5 kwietnia 2022 r.), wniesionym drogą elektroniczną, zwrócił się do organu: "1. W związku z udzieloną odpowiedzią pismem [...] z dnia 04.04.2022 r., zwracam się o nadesłanie przedmiotowych decyzji, dotyczących opłat jednorazowych w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz opłat adiacenckich w rozumieniu art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wystawionych byłym właścicielom nieruchomości wraz z operatami szacunkowymi sporządzonymi przez rzeczoznawcę majątkowego gminy, na potrzebę wyliczenia w/w należnych opłat. 2. Uzupełnienie odpowiedzi o nazwy nabywców, jeśli nieruchomości zakupiły osoby prawne". Wiosek złożył drogą elektroniczną na adres email: [...]. Wskazał sposób i formę udostępnienia wnioskowanej informacji – elektronicznie na podany we wniosku adres email oraz pocztą na wskazany we wniosku adres zamieszkania. Pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. organ poinformował, że informacja o którą skarżący wnosi nie stanowi informacji publicznej. Organ, powołując się na orzecznictwo (wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2710/17) stwierdził, że: "Pytanie o informację dotyczącą wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania i ukształtowania sytuacji prawnych konkretnych osób, jest pytaniem ad personam i nie jest skierowane na uzyskanie wiedzy o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przezeń władzy publicznej". Skarżący w kolejnym piśmie z dnia 10 maja 2022 r. wyraził niezadowolenie z otrzymanej od organu odpowiedzi. Obszernie wyjaśnił dlaczego jest ona wadliwa i dlaczego żądana informacja jest - w jego ocenie - informacją publiczną. Zwrócił uwagę na możliwość anonimizacji żądanych decyzji administracyjnych i operatów szacunkowych, co wykluczy ujawnienie danych osobowych byłych właścicieli nieruchomości. Pismo to nie zawierało żądania udostępnienia nowych informacji publicznej. Pismem z dnia 20 maja 2022 r. organ wskazał skarżącemu, że pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. został już poinformowany o tym, iż informacja o którą wnosi nie stanowi informacji publicznej. Dalszych czynności organ dokonywał już po wniesieniu skargi z dnia 14 czerwca 2022 r. (data wpływu: 20 czerwca 2022 r.). Udzielił żądanej informacji w ten sposób, że wraz z pismem z dnia 1 lipca 2022 r., przesłał skarżącemu, w tym samym dniu, drogą elektroniczną, na adres mailowy skarżącego, zanonimizowane kopie: 10 decyzji administracyjnych oraz 10 operatów szacunkowych. Skarżący w skardze do Sądu zarzucił organowi, że ten nie udzielił żądanej informacji publicznej objętej jego wnioskami: z 7 marca 2022 r. 21 marca 2022 r., 5 kwietnia 2022 r. i 10 maja 2022 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez nieprawidłowe uznanie, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu; 2) art. 4 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 11a ust. 1 ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm., dalej jako: u.s.g.), poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu i dokonywanie czynności przez Sekretarza Gminy, który nie jest organem władzy publicznej oraz nie był upoważniony do działania, w postępowaniu dotyczącym rozpatrywania wniosków o udzielenie informacji publicznej. Mając na uwadze sformułowane zarzuty wniósł o: 1) zobowiązanie Burmistrza Gminy S. do udzielania informacji publicznej, o której mowa we wnioskach z 7 marca 2022 r., 21 marca 2022 r., 5 kwietnia 2022 r. oraz 10 maja 2022 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku; 2) stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Gminy S. nastąpiła z rażącym naruszaniem prawa; 3) zasądzenie od Burmistrza Gminy S. sumy pieniężnej w wysokości 5 000,00 zł na rzecz Skarżącego, ewentualnie obciążenia Burmistrza Gminy S. grzywną w wysokości 5 000,00 zł; 4) zasądzenie od Burmistrza Gminy S. na rzecz Skarżącego wszelkich kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; 5) przeprowadzenie dowodu z Zarządzenia nr [...] Burmistrza S. z dnia 3 stycznia 2022 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w S. wraz z załącznikiem, na fakt, że Sekretarz Gminy nie posiadał uprawnień do podejmowania decyzji jak i dokonywania czynności materialno-technicznych w zakresie rozpatrywania wniosków o udzielenie informacji publicznej; 6) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnienie skargi skupił się na kwestii braku udostępnienia decyzji administracyjnych i operatów szacunkowych. Wywodził, że zarówno decyzje administracyjnej (o ustaleniu opłat jednorazowych jak i opłat adiacenckich) oraz operaty szacunkowe (na podstawie jakich doszło do ustalenia wartości nieruchomości) stanowią informacje publiczne. Wskazane w nich dane personalne podlegają ochronie poprzez ich zanonimizowanie. Uprzedzając potencjalną argumentację organu wskazał, że danymi personalnymi nie są numery ewidencyjne działek oraz numery ksiąg wieczystych. Zarzucił, że pisma organu: z dnia 4 i 19 kwietnia oraz 20 maja 2022 r. zostały podpisane przez Sekretarza Gminy, który nie jest organem gminy, a z Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy S. nie wynika, że był on upoważniony do dokonywania czynności materialno – technicznych w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Przedłożył jako dowód zarządzenie [...] Burmistrza S. z dnia 3 stycznia 2022 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w S. wraz z załącznikiem. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że już udzielił żądanej informacji pismem z dnia 1 lipca 2022 r. poprzez udostępnienie zanonimizowanych decyzji administracyjnych (w sprawach opłat jednorazowych oraz opłat adiacenckich) wystawionym były właścicielom nieruchomości wraz z operatami szacunkowymi sporządzonymi przez rzeczoznawcę majątkowego w obrębie I. "A", gmina S. Organ zakwestionował zarzut, że jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także wnioski skargi w zakresie przyznania sum pieniężnych oraz zasądzenia grzywny. W zakresie zarzutu braku umocowania Sekretarza Gminy S. do podpisywania pism wskazał, że był on upoważniony do wydawania w imieniu organu decyzji administracyjnych na podstawie art. 16 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do podpisywania w jego imieniu korespondencji związanej z wydawaniem tych decyzji. Powołał się na udzielone Sekretarzowi Gminy S. upoważnienie z dnia 12 czerwca 2016 r. nr [...]. będące częścią akt administracyjnych. Tylko omyłko przystawiono pieczęć Sekretarza Gminy S. na korespondencji ze skarżącym, bez oznaczenia "z up. Burmistrza S.", co nie przesądza o braku uprawnienia do działania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd – stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm. – dalej jako: "u.d.i.p.). U.d.i.p. reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć; dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających; treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., "dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy". W zakresie przedmiotowym art. 6 ust. 1 u.d.i.p. znalazły się również informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. d u.d.i.p.) i o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. e u.d.i.p.); informacje o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Z tego wynika, że informacją publiczną jest także każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do gospodarowania mieniem publicznym. Informację publiczną stanowią w szczególności informacje dokumentujące fakt lub sposób dysponowania majątkiem publicznym i wydatkowania funduszy publicznych. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, publik. CBOSA). Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m. in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Wskazać należy, że na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Jedyne czego należy wymagać dotyczy tego, by wniosek nie był anonimowy. W analizowanej sprawie ze skargi na bezczynność adresat składanych kolejno wniosków – Burmistrz S. - jest bezspornie organem władzy publicznej (organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego). Należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem została spełniona przesłanka podmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej. Analizując spełnienie przesłanki przedmiotowej z ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd zauważył, że w kontrolowanej sprawie skarżący, kolejno składanymi pismami, oznaczonymi w skardze jako "wnioski o udzielenie informacji publicznej z 7 marca 2022 r., 21 marca 2022 r., 5 kwietnia oraz z 10 maja 2020 r." (winno być: 10 maja 2022 r.), zwracał się o udostępnienie zróżnicowanej informacji publicznych, dodatkowo precyzując treść żądań. W pierwszej kolejności wniósł o podanie wysokości naliczonych i pobranych opłat adiacenckich od byłych właścicieli wszystkich nieruchomości gruntowych sprzedanych w obrębie I. "A" po zmianie m.p.z.p. (etap I w 2018 r., etap II i III w 2020 r. - naliczanych wg wartości gruntów objętych nowym planem) w przedmiotowym obrębie. W przypadku odwołania się właścicieli do sądu, o podanie treści odwołań i odpowiedzi gminy wraz z ewentualnie zapadłymi rozstrzygnięciami w sprawach sądowych. W przypadku gdy nabywcą nieruchomości były osoby prawne, o podanie nazw osób prawnych, które nabyły nieruchomości (por. pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 7 marca 2022 r.). Żądanie to sprecyzował kolejnym pismem z dnia 21 marca 2022 r. w ten sposób, że wniósł o podanie wysokości opłat jednorazowych (w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz opłat adiacenckich (art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami), jeśli przed sprzedażą nieruchomości doszło do ich podziałów (por. pkt 1 pisma z dnia 21 marca 2022 r.). Dalej skarżący zażądał również podania listy wszystkich wniosków o przyłączenie do sieci wodociągowej nieruchomości w obrębie I. "A" w okresie styczeń 2011 r. - luty 2022 r. wraz z rozstrzygnięciem, tj. pozytywne, pozytywne zrealizowane, odmowne z powodem odmowy (por. pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 7 marca 2022 r.). Skarżący zażądał również wskazania, w przypadku gdy nabywcą nieruchomości były osoby prawne, nazw osób prawnych, które nabyły nieruchomości (pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2022 r.). Ostatnie żądanie Skarżącego dotyczyło nadesłania kopii decyzji administracyjnych wskazanych w piśmie organu z dnia 4 kwietnia 2022 r., dotyczących opłat jednorazowych w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz opłat adiacenckich w rozumieniu art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wystawionych byłym właścicielom nieruchomości wraz z kopiami operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego gminy, na potrzebę wyliczenia należnych opłat (por. pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2022 r.). W ostatnim piśmie z dnia 10 maja 2022 r. Skarżący nie zawarł żądania udostępnienia nowych informacji publicznych. Nie ma wątpliwości, że część żądanych informacji, jest w ocenie Sądu, typowym rodzajem informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., gdyż dotyczą spraw publicznych związanych z wykonywaniem przez organ zadań ustawowych. Jest więc informacją publiczną wysokość naliczonych i pobranych przez organ opłat jednorazowych (w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz opłat adiacenckich (art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). Są to informacje odnoszące się do dysponowania majątkiem publicznym gminy S. podlegającym zasadom transparentności. Informację publiczną stanowią w szczególności fakty odnoszące się do dysponowania majątkiem publicznym, w tym wysokość uzyskiwanych dochodów gminy z tytułu opłat jednorazowych i opłat adiacenckich. Jest informacją publiczną informacja o wnioskach o przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej wraz ze sposobem ich załatwienia (pozytywne, pozytywne zrealizowane, odmowne z powodem odmowy). Jest to bowiem pytanie o stan przyjmowanych spraw i sposób ich załatwienia, gdzie stan to również ich ilość, czy sposób załatwienia. Wnioski tego typu odnoszą się właśnie do ilości i sposobu załatwianych spraw wpływających do organu. W końcu jest informacją publiczną także pytanie o przesłanie kopii dokumentów urzędowych jakimi są: decyzje administracyjne w sprawach opłat jednorazowych, opłat adiacenckich, kopie operatów szacunkowych sporządzone dla potrzeb ich wydania, treść odpowiedzi udzielonych przez organ na odwołania wniesione od wydanych przez niego decyzji administracyjnych oraz zapadłe w tych sprawach rozstrzygnięcia sądowoadministracyjne. W ocenie Sądu, nie jest jednak informacją publiczną w rozumieniu ustawy żądana przez skarżącego treść odwołań wniesionych przez właścicieli nieruchomości od naliczonych im opłat jednorazowych oraz opłat adiacenckich, a także podanie nazw osób prawnych, które nabyły te nieruchomości. Pomimo szerokiego rozumienia informacji publicznej fakt, że pewien dokument lub dane są w posiadaniu organu, nie jest wystarczający dla uznania, że jest on nośnikiem informacji publicznej lub informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle zawartej w tym przepisie definicji dokument lub dane muszą jeszcze dotyczyć "sprawy publicznej". Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p odsyła do pojęcia "sprawy publicznej". W przepisach prawa brak jest legalnej definicji "sprawy publicznej". Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosi się w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom D-Ś red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843) mogących interesować ogół obywateli. Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna", czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka w tym również jego interesu prawnego. Treść art. 6 ustawy, pomimo że nie zawiera zamkniętego katalogu rodzajów informacji publicznej, to ma istotne znaczenie dla interpretacji czy dany dokument jest informacją publiczną. Skoro bowiem ustawodawca w sprawach indywidualnych rozstrzyganych przed organami, czy przed sądami zdecydował, że informacją tą są informacje zawarte w aktach administracyjnych czy orzeczeniach sądowych (por. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy), to tym samym określił pewną granicę ingerencji innych osób w dostępie do prywatnych spraw obywateli rozstrzyganych w postępowaniach przed organami i sądami. Z regulacji zawartych w art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i lit. e oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy wynika, że sprawy indywidualne właśnie z uwagi na występujący w nich element prywatności unormowane zostały w sposób szczególny. Chcąc z jednej strony zagwarantować osobie występującej do organu czy sądu o rozstrzygnięcie jej sprawy ochronę jej prywatności, a z drugiej zagwarantować dostęp do informacji publicznych związanych z jej rozpoznaniem przez organ władzy ustawodawca w przywołanych regulacjach wyselekcjonował te, które w jego ocenie posiadają taki walor tj. informacja o sposobie przyjmowania i załatwiania, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwienia lub rozstrzygania oraz treść aktów, rozstrzygnięć i orzeczeń. Dodatkowy szerszy dostęp społeczeństwa i poszczególnych obywateli do rozstrzyganych przed organami i sądami spraw indywidualnych ustawodawca zagwarantował w poszczególnych procedurach regulujących ich rozpoznawanie (tak NSA w wyroku z dnia 22 czerwca 2022 r., III OSK 4774/21, publik. CBOSA). Odwołania (środki zaskarżenia) wniesione przez właścicieli nieruchomości w ich sprawach indywidualnych (naliczenia opisanych jednorazowych opłaty i opłat adiacenckich), rozstrzyganych w postępowaniach przed organami i sądami, nie są dokumentami urzędowymi. Nie pochodzą od organu, ale od osoby prywatnej. Dokumenty te choć mogą znajdować się w posiadaniu organu, to odnoszą się do sprawy prywatnej, do naruszenia interesu prawnego osoby prywatnej. Za informację publiczną mógłby zostać uznany jedynie fakt wniesienia odwołania (środka zaskarżenia) od decyzji administracyjnej jako pytanie o stan załatwianych spraw. Żądanie skarżącego udostępnienia treści takich dokumentów – odwołań osób prywatnych w ich prywatnych sprawach - jest więc żądaniem o wydanie dokumentów pozbawionych waloru oficjalności. Podobnie nie jest informacją publiczną podanie nazw osób prawnych, które nabyły nieruchomości objęte postępowaniem w sprawach indywidualnych (naliczenia opisanych jednorazowych opłaty i opłat adiacenckich) rozstrzyganych w przed organami i sądami. Treść żądania skarżącego nie pozwala też stwierdzić, czy został spełniony warunek, że opisana powyżej informacja z innych powodów dotyczyła informacji publicznej jako dotyczącej majątku publicznego (np. nabywcą lub zbywcą nieruchomości była gmina S.). Nie pozwala Sądowi na ocenę, czy żądanie wniosku dotyczyło informacji publicznej ze względu na ogólnikowość wniosku więc także organ nie był też zobowiązany do jego rozpatrzenia zgodnie z oczekiwaniem wnioskodawcy. Z powyższych powodów, w ocenie Sądu, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie ma waloru informacji publicznej żądana treść odwołań wniesionych przez właścicieli nieruchomości od naliczonych im opłat jednorazowych oraz opłat adiacenckich, a także podanie nazw osób prawnych - nabywców tych nieruchomości. Przechodząc kolejno do zbadania zasadności wywiedzionej skargi w kontrolowanej sprawie o bezczynność stwierdzić należy, że na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej jest wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami powołanej ustawy. Publiczny charakter żądanych przez skarżącego informacji oraz fakt, iż jego wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (do organu władzy publicznej), determinowały konieczność załatwienia żądania w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Obowiązkiem organu było zatem, w ustawowym 14. dniowym terminie, udostępnienie informacji publicznej będącej w jego posiadaniu w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź powiadomienie wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie poinformowanie o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie poinformowanie wnioskodawcy: że danej informacji nie posiada (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), że żądana informacja nie jest informacją publiczną bądź, że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze. Naruszenie tych obowiązków prowadzi do stanu bezczynności (por. NSA w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4455/21, publ. CBOSA). W ocenie Sądu ocena działań organu podjętych w celu załatwienia wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia zarzut jego bezczynności tylko w zakresie żądania udzielenia informacji publicznej z punktu 1 wniosku z dnia 5 kwietnia 2022 r. (tj. przesłania kopii decyzji administracyjnych wskazanych w piśmie organu z dnia 4 kwietnia 2022 r. wraz z kopiami operatów szacunkowych). Wniosek skarżącego o udostępnienia kopii decyzji administracyjnych wraz z kopiami operatów szacunkowych wpłynął bowiem do organu w dniu 5 kwietnia 2022 r. Organ udzielił żądanej informacji przesyłając skarżącemu zanonimizowane kopie: decyzji administracyjnych oraz operatów szacunkowych, wraz z numerami ewidencyjnymi działek, czyli tak jak tego żądał skarżący w treści skargi. Zanonimizowanie obejmowało prawidłowo wykreślenia z udostępnionych kopii dokumentów urzędowych danych osobowych, w tym numerów ksiąg wieczystych. Numery ksiąg wieczystych należą do danych osobowych. Dane osobowe, zgodnie art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r., poz. 119.1) oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników, określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Podmiotami, których dotyczą poszczególne prawa i obowiązki ujawnione w księgach wieczystych, są również osoby fizyczne, gdyż w księdze wieczystej ujawnione są między innymi podmioty będące właścicielami i użytkownikami wieczystymi, dla których księgi te są prowadzone. Zakres ujawnianych w księdze wieczystej danych osób fizycznych obejmuje m. in. imiona, nazwiska, imiona rodziców, numer PESEL, adres nieruchomości. Numer księgi wieczystej jest informacją, która pozwala w łatwy sposób pośredni zidentyfikować osobę fizyczną (tj. właściciela danej nieruchomości). Wymaga jedynie dostępu do sytemu danych (Elektronicznej Księgi Wieczystej) i komputera podłączonego do Internetu. W związku z tym uznać należy, że numer księgi wieczystej stanowi dane osobowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 maja 2021 r., II SA/Wa 2222/20, publik. CBOSA) Organ przesłał skarżącemu zanonimizowane kopie: decyzji administracyjnych oraz operatów szacunkowych jednak dopiero po wniesieniu skargi, bo w dniu 1 lipca 2022 r. Tym samym organ naruszył termin na udzielenie informacji publicznej wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ pozostawał zatem w bezczynności w zakresie udzielenia informacji żądanej w pkt. 1 wniosku z dnia 5 kwietnia 2022 r., gdyż w ustawowym 14. dniowym terminie nie udzielił żądanej informacji publicznej, ewentualnie nie poinformował skarżącego, że nie posiada żądanej informacji publicznej. Na dzień wywiedzenia skargi organ pozostawał w zwłoce (bezczynności), o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. W pozostałym zakresie ocena działań organu podjętych w celu załatwienia wskazanych w skardze wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie uzasadnia zarzutu jego bezczynności. W zakresie żądania udzielenia informacji publicznej wskazanej w pkt 1 wniosku z dnia 7 marca 2022 r. wniosek był nieprecyzyjnie sformułowany. Skarżący wskazał bowiem ogólnie na podanie wysokości naliczonych i pobranych "opłat adiacenckich" od "wszystkich nieruchomości gruntowych sprzedanych" w obrębie I., po zmianie planu miejscowego. Tymczasem zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.) jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Opłata adiacencka jest naliczana i pobierana nie w związku ze "sprzedażą" nieruchomości, jak to określił skarżący w pkt 1 wniosku z dnia 7 marca 2022 r., ale z jej podziałem. W ocenie Sądu podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej powinny wykładać przepisy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej z poszanowaniem zasady jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, aby udostępnić żądane dane zgodnie z intencją wnioskodawcy. Racjonalne było więc udzielenie skarżącemu, pismem z dnia 18 marca 2022 r., przesłanym elektronicznie 18 marca 2022 r., czyli z zachowaniem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., informacji w istocie o tym, że jego wniosek jest nieprecyzyjny, z pouczeniem jakie opłaty są naliczane i pobierane w związku ze sprzedażą nieruchomości, a jakie w związku z jej podziałem po to, by ustalić rzeczywiste intencje wnioskodawcy. Wadliwe było jednak – w ocenie Sądu - wzywanie skarżącego do sprecyzowania tego wniosku pod rygorem jego pozostawienia bez rozpatrzenia gdyż art. 64 § 2 K.p.a. nie miał w sprawie zastosowania. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Dlatego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Takie odesłanie znajduje się jedynie w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., a więc należy wyłączyć ich stosowanie do faz postępowania poprzedzającego wydanie decyzji administracyjnej odmownej. W takiej sytuacji należało uznać pismo organu z dnia 18 marca 2022 r. jako zawiadamiające skarżącego o braku możliwości zastosowania do pkt 1 wniosku z dnia 7 marca 2022 r. przepisów u.d.i.p. jako właśnie nieprecyzyjnego, z tego powodu niestanowiącego wniosku o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie niepodlegającego rozpatrzeniu w jej trybie (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., I OSK 219/15, publik. CBOSA). Skarżący pismem z dnia 21 marca 2022 r. "precyzując zapytanie z dnia 7 marca 2022 r." stwierdził, że żąda udzielenia informacji publicznej w zakresie podania dwóch opłat: jednorazowych i adiacenckich. W odpowiedzi organ, pismem z dnia 4 kwietnia 2022 r., wysłanym w dniu 4 kwietnia 2022 r., czyli z zachowaniem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udzielił odpowiedzi na tak żądaną informację podając wysokość naliczonych i pobranych przez organ opłat jednorazowych oraz opłat adiacenckich. Dodatkowo wyjaśnił też, że na dzień jej udzielenia nie wniesiono od wydanych decyzji administracyjnych odwołań (a tym samym ewentualnych odpowiedzi organu, czy też rozstrzygnięć sądowych). W zakresie żądania udzielenia informacji publicznej listy wszystkich złożonych wniosków o przyłączenie do sieci wodociągowej nieruchomości w obrębie . "A" w okresie styczeń 2011 r. - luty 2022 r. wraz z rozstrzygnięciem (tj. pozytywne, pozytywne zrealizowane, odmowne z powodem odmowy) (por. pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 7 marca 2022 r.) organ odpowiedział prawidłowo. W pkt 2 pisma z dnia 18 marca 2022 r., przesłanym 18 marca 2022 r., czyli z zachowaniem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformował: "Ad. 2 Urząd Miejski w S. nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. W sprawie proszę się zwrócić do Zakładu Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o.(...)" czyli poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji i wskazał ewentualnego adresata takiego zapytania. W zakresie żądania udzielenia informacji publicznej o podanie, w przypadku gdy nabywcą nieruchomości były osoby prawne, nazw osób prawnych, które nabyły nieruchomości (pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2022 r.) organ prawidłowo odpowiedział w pkt 2 pisma z dnia 19 kwietnia 2022 r., że informacja o którą wnosi skarżący nie jest informacją publiczną. Organ prawidłowo zawiadomił o tym wnioskodawcę pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r., wysłanym w dniu 19 kwietnia 2022 r., czyli z zachowaniem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący w piśmie z dnia 10 maja 2022 r. nie zawarł żądania udostępnienia nowych informacji publicznej. W piśmie tym wyraził niezadowolenia z otrzymanej od organu odpowiedzi. Obszernie wyjaśnił dlaczego jest ona wadliwa i dlaczego żądana informacja jest - w jego ocenie - informacją publiczną. Zwrócił uwagę na możliwość anonimizacji żądanych decyzji administracyjnych i operatów szacunkowych, co wykluczy ujawnienie danych osobowych byłych właścicieli nieruchomości. W powyższym zakresie na dzień wywiedzenia skargi organ nie pozostawał zatem w zwłoce (bezczynności), o czym Sąd orzekł jak w pkt IV sentencji wyroku, oddalając dalej idącą skargę. Dalej Sąd zauważa, że w zakresie bezczynności stwierdzonej w pkt. I sentencji wyroku, po wniesieniu skargi, jak z akt sprawy wynika, organ udzielił żądanej informacji publicznej. W dniu 1 lipca 2022 r. przesłał skarżącemu zanonimizowane kopie: decyzji administracyjnych oraz operatów szacunkowych. Z tego powodu bezprzedmiotowe stało się orzekanie o zobowiązaniu organu do udzielenia informacji. Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie. Opisana okoliczność przesądza bowiem o konieczności umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - w zakresie żądania skargi zobowiązania organu do udzielenia spornej informacji, o czym Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku. W sytuacji bowiem gdy zarzucany, stwierdzony stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie - w ocenie Sądu - stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p. Natomiast rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości jego oczywistość. Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, bo zaskarżona bezczynność, stwierdzona w pkt I sentencji wyroku Sądu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych samych powodów jak wyżej wymienione Sąd nie uwzględnił wniosku skargi o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5 000 zł. Jak wynika z art. 149 § 2, w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (tak NSA w wyroku z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17, publ. CBOSA). W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Z tego powodu Sąd orzekł jak w pkt IV sentencji wyroku. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że podjęte orzeczenie nie przesądza o zamknięciu skarżącemu możliwości dochodzenia roszczeń. Stwierdzenie bezczynności otwiera bowiem drogę do dochodzenia w procesie cywilnym ewentualnego odszkodowania i zadośćuczynienia (art. 4171 § 3 K.c., w zw. z art. 448 K.c.). Wówczas będzie on zobligowany udowodnić w kontradyktoryjnym procesie fakt poniesienia szkody i jej wysokość, związek przyczynowy między szkodą a zwłoką organu oraz doznanie ewentualnej krzywdy (art. 6 K.c.), zaś Skarb Państwa będzie miał zapewnione pełne prawo do obrony swych racji (tak WSA w Łodzi w wyroku z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SAB/Łd 42/22, publ. CBOSA). Odnosząc się z kolei do zarzutu podpisania informujących pism organu z: 4 kwietnia 2022 r., 19 kwietnia 2022 r. i 20 maja 2022 r. przez Sekretarza Gminy, koncentrujących się na wykazaniu, że nie był on upoważniony do popisania korespondencji prowadzonej ze skarżącym, wskazać należy, że zarzut ten – w ocenie Sądu - nie ma dostatecznego oparcia w przepisach prawa. Jak już wyżej powiedziono postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. W ustawie brak jest wymogów formalnych tak co do treści wniosku, jak odpowiedzi organu. Przepisy ustawy nie regulują treści tego rodzaju pism. Istotne jest udzielenie żądanej informacji publicznej. Nie jest to postępowanie administracyjne uregulowane przepisami K.p.a. za wyjątkiem, nie mających tu zastosowania, art. 16 i art. 17 u.d.i.p. Nadto zgodnie we wskazanym w skardze Zarządzeniem Nr [...] Burmistrza S. z dnia 3 stycznia 2022 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w S. do zadań Sekretarza Gminy S. należy m. in. wykonywanie innych zadań na polecenie lub upoważnienie Burmistrza (por. § 9 ust. 2 pkt 27 regulaminu). W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym udzielił w dniu 12 czerwca 2016 r. Sekretarzowi Gminy S. upoważnienia m. in. do podpisywania w jego imieniu korespondencji związanej z wydawaniem decyzji o udostępnieniu informacji publicznej. W niniejszej sprawie tylko omyłkowo na pismach kierowanych do skarżącego została przystawiona pieczęć Sekretarza Gminy S. bez oznaczenia "z up. Burmistrza S.", co nie przesądza o braku uprawnienia do działania w niniejszej sprawie. O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 597 zł, na które składają się: kwota wynagrodzenia należnego profesjonalnemu pełnomocnikowi według stawek minimalnych, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, w zw. § 15 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) (480 zł), wpis od skargi (100 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.