II FSK 2529/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku radcy prawnego B. S. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2529/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1410/13 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 października 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/ GL 597/13 w przedmiocie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddalił skargę kasacyjną. W dniu 12 grudnia 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej radcy prawnego B. S. o uzupełnienie opisanego wyroku o rozstrzygnięcie dotyczące przyznania mu od Skarbu Państwa kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa prawnego tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W wyroku z dnia 6 października 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącej, ustanowionego z urzędu, za udzieloną pomoc prawną, należnego mu od Skarbu Państwa, gdyż stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. właściwym do rozpoznania tego wniosku jest wojewódzki sąd administracyjny, działający jako sąd I instancji. Wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu rozpoznaje, w formie odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 P.p.s.a.). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 P.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 P.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu jedynie w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienia NSA: z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 31/11, z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 725/09, z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2827/13, z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II FSK 1955/12, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1132/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy ponadto na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt SK 14/13, w którym Trybunał uznał za niezgodne z Konstytucją przepisy kodeksu postępowania cywilnego w zakresie w jaki nie przewidują środków zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji w sprawie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Stąd też również przy wykładni przepisów P.p.s.a. w tym kontekście należy mieć na uwadze konstytucyjne standardy związane z prawem do sądu. W konsekwencji więc, skoro o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeka wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – 261 P.p.s.a., tym samym w sprawie brak było podstaw do uzupełniania wyroku NSA we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 193 P.p.s.a. oddalił przedmiotowy wniosek.