I OZ 1188/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 681/17 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 681/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 stycznia 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 czerwca 2018r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 stycznia 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji: w punkcie I. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w punkcie II. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie III. w pozostałej części skargę oddalił. We wniosku o uzupełnienie wyroku skarżący zwrócił się o "zawarcie dodatkowego rozstrzygnięcia, zobowiązania Komendanta Głównego Policji do uwzględnienia w związku z art. 170 i 153 ppsa prawomocnego i merytorycznego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozstrzygającego sprawę strony merytorycznie, z dnia 14 stycznia 2009 r. albowiem wyrok ten wiąże w całości Komendanta Głównego Policji, a uchybienie temu wyrokowi będzie musiało prowadzić do wydania przez sąd orzeczenia zgodnego z tym wiążącym i WSA w Warszawie wyrokiem orzeczenia w razie zaskarżenia wadliwej co do prawa decyzji administracyjnej, czy innego aktu sprzecznego z rozstrzygnięciem tego wyroku i wykładnia prawa w nim ogłoszona". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że sentencja wyroku odpowiada wymaganiom art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.) dotyczącego uwzględnienia skargi na bezczynność organu. Sąd objął kontrolą oraz wypowiedział się w stosunku do skarżonej bezczynności organu w pełnym zakresie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd nie może zawrzeć w sentencji wyroku wskazań co do dalszego postępowania organu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.J. Skarżący wyraził obawę co do późniejszych działań organu, który będzie zobowiązany wyrok wykonać i zastosować się do wytycznych w nim zawartych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku: 1) sąd nie orzekł o całości skargi; 2) nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę K.J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wniosku z dnia 5 stycznia 2017 r. Zawarte w wyroku rozstrzygnięcia wyczerpują zakres objętego skargą żądania stwierdzenia bezczynności organu, znajdując swe podstawy w art. 149 § 1, art. 149 § 1a oraz art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd nie miał zatem obowiązku zawarcia w tym orzeczeniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Tym samym brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Argumentacja zażalenia okazała się nieskuteczna, albowiem nakierowana jest w rzeczywistości na wykazanie obaw skarżącego co do prawidłowego wykonania wyroku przez organ. Te zaś argumenty nie mogły stanowić podstawy do wyprowadzenia zasadności wniosku o uzupełnienie wyroku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.