I FSK 2128/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.), Roman Wiatrowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. – T. Spółka z o. o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I SA/Op 258/11 w sprawie ze skargi M. – T. Spółka z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 29 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2009 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. – T. Spółka z o. o. we Wrocławiu na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 2400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I SA/Op 258/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 29 marca 2011 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2009 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z 25 czerwca 2010 r. określającą Spółce w podatku od towarów i usług za luty 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji. W złożonej deklaracji za luty 2009 r. Spółka wykazała podatek należny z tytułu dokonanych dostaw w kwocie 24.642 zł, podatek naliczony z tytułu nabycia towarów i usług pozostałych w kwocie 48.470 zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w kwocie 14.512 zł. W związku z tym na koniec okresu rozliczeniowego wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 38.340 zł. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej mającej na celu sprawdzenie rzetelności opodatkowania w zakresie podatku od towarów i usług w działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę za okres 1.02.2009r. - 31.05.2009r. ustalono, że w miesiącu lutym 2009 r. Spółka M. dokonała nieuprawnionego pomniejszenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w łącznej wysokości 20.975 zł, wynikającego z wystawionych przez firmę "E.", Skup Surowców Wtórnych, Gospodarka Odpadami, Auto Handel, Auto Części K. M. faktur. Przyczyną zakwestionowania prawa Spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur było ustalenie, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistej transakcji. Z dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego wynikało, że kontrahent Spółki nie miał możliwości pozyskania tak dużej ilości zużytych katalizatorów, jaka widniała na fakturach sprzedaży. Potwierdzili to zarówno świadkowie w swoich zeznaniach, m.in. pracownicy firm należących do K.M., osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie usług mechaniki pojazdowej (bądź zatrudnione w takich firmach), jak również K. M. - właściciel firm E. i E. Mając powyższe na uwadze, organ dokonał rozliczenia podatku VAT za luty 2009 r., w którym nie uwzględnił podatku naliczonego w kwocie 20.975 zł wynikającego z ww. faktur, które miały dokumentować nabycie przez podatnika katalizatorów w ilości 897 sztuk. Decyzją z dnia 25 czerwca 2010 r. organ I instancji określił Spółce w podatku od towarów i usług za luty 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 10.719 zł (w miejsce zadeklarowanej kwoty do zwrotu w wysokości 38.340 zł). Na rozliczenie wpłynęła również wydana przez organ decyzja za miesiąc styczeń 2009 r., w której organ w miejsce zadeklarowanej kwoty 14.512 zł określił kwotę różnicy podatku do przeniesienia w wysokości 7.866 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W skardze na decyzję ostateczną spółka zarzuciła jej naruszenie art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz art. 121, art. 191 i art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), powtarzając argumentację z odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Sąd I instancji podniósł, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia czy organy podatkowe zasadnie zakwestionowały Spółce prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "E." K. M. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, po dokonaniu analizy akt sprawy i decyzji w niej wydanych Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa procesowego. Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł postępowania podatkowego. Wbrew stanowisku Spółki, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami procesowymi w szczególności z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art.180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie wskazuje, że Spółka nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur, dokumentujących nabycie w miesiącu lutym 897 sztuk katalizatorów. Jak bowiem prawidłowo ocenił organ odwoławczy, z zeznań kontrahenta skarżącej - K. M. złożonych w dniu 26 kwietnia 2010 r. wynikało, iż wprawdzie wystawiał on faktury dokumentujące sprzedaż katalizatorów firmie M. Sp. z o.o. przez należące do niego przedsiębiorstwo E., lecz faktycznie nie było żadnych katalizatorów, a faktury były fikcyjne. Za chybiony Sąd I instancji uznał zarzut dotyczący pominięcia dowodu z pism urzędowych Urzędu Skarbowego w C. czy w T. potwierdzających transakcje z innymi podmiotami, jak również materiału dowodowego potwierdzającego, iż transakcje zbycia towaru rzeczywiście miały miejsce. Organy jako dowód w toczącym się postępowaniu dopuściły bowiem pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., jak również kserokopię wyciągu pisma Urzędu Skarbowego w T. Bezzasadne były zatem zdaniem WSA zarzuty podjęcia decyzji w oparciu o wybiórczo przeanalizowany materiał dowodowy. W ocenie Sądu I instancji dowody wskazywały, że sporne transakcje nie miały miejsca między wskazanymi w zakwestionowanych fakturach podmiotami, co w konsekwencji spowodowało, że Spółka dokonała nieuprawnionego pomniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktur VAT. Prawidłowo uznano rejestr zakupu VAT prowadzony przez podatnika za nierzetelny. Nie mógł on zatem stanowić dowodu w postępowaniu stosownie do art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdził, że organy zasadnie dokonały również korekty podatku naliczonego z przeniesienia z poprzedniego miesiąca, co było konsekwencją wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. decyzji z dnia 25 czerwca 2010 r. określającej skarżącej w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 7.866 zł., w miejsce zadeklarowanej przez stronę w wysokości 14.512 zł. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1894/09, ostateczna i prawomocna decyzja organu podatkowego, dotycząca podatku od towarów i usług, określająca w innej wysokości nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, jest wiążąca w zakresie swych ustaleń dla organów podatkowych wydających decyzje w stosunku do następnych miesięcy. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. rażące naruszenie norm prawa, w szczególności: - rażące naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację art. 109 ust. 3 ustawy o VAT; - naruszenie norm prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 134 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. przez oddalenie skargi; - art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów przedstawionych przez spółkę w treści skargi na decyzję; - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie regulacji przez organ podatkowy, czego WSA nie zakwestionował. Spółka wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów wywołanych skargą kasacyjną oraz kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie zarzuty ewentualnego naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu " niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 roku, sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § l i § 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a. zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. W ramach naruszenia przepisów prawa procesowego w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności sformułowano zarzuty naruszenia art. 134 oraz art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 134 P.p.s.a. zauważyć należy, że przepis ten składa się z dwóch paragrafów. Art.134 § 1 P.p.s.a stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast zgodnie z art. 134 § 2 P.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W skardze kasacyjnej, ani też w jej uzasadnieniu, nie wskazano, który z przepisów art.134 P.p.s.a. został naruszony. Zważywszy , że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi stwierdzić należy, zarzut ten mógłby zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy sąd I instancji oddaliłby skargę pomimo stwierdzenia, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Taka okoliczność w rozpatrywanej sprawie jednak nie zachodziła. W tym miejscu powołać należy uchwałę NSA z dnia 15.02.2010r., II FPS 8/09 stwierdzającą, że "art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia" . W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że bez odniesienia się do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu I instancji, który formalnie z nałożonego na niego obowiązku się wywiązał, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne. Zatem autor skargi kasacyjnej mógł wskazać przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. wiążąc ten przepis z przepisami Ordynacji podatkowej dotyczącymi postępowania podatkowego, czego jednak nie uczynił. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej sformułowano natomiast zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 art. 191, art. 193 Ordynacji podatkowej. Zagadnienie kompletności podstaw kasacyjnych było przedmiotem uchwały całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2009r., I OPS 10/09. Zgodnie z treścią tej uchwały "przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Jeżeli więc zarzut naruszenia prawa przez organ administracji nie został wyraźnie powiązany w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, nie ma przeszkód, dla których NSA - przeanalizowawszy uzasadnienie skargi kasacyjnej - nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez wsa (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub c), bądź też art. 151 p.p.s.a.) i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie, mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej". Powołanie się w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 art. 191, art. 193 Ordynacji podatkowej wymagają przypomnienia , ze w postępowaniu podatkowym obowiązuje otwarty system dowodów. Oznacza to, że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), wynikający zaś z art. 122 i art. 187 § 1 tej ustawy obowiązek organów podatkowych wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, opubl. w Przeglądzie Orzecznictwa Podatkowego z 2005 r., nr 5, poz. 79). W tym celu organ podatkowy powinien wykorzystać wszelkie środki dowodowe określone w art. 180-200 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Wyd. Zakamycze 2004, s. 236 i n.).W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów ( art. 191 Ordynacji podatkowej). W myśl zasady określonej w art. 191 organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnych ich związku. W przypadku dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Kierować się muszą jednak zasadą racji dostatecznej, wyrażającej się w postulacie, aby za udowodnione uznawać tylko te fakty, które zostały uzasadnione według określonych, rozsądnych dyrektyw poznawczych (tak Z.Ziembiński- Logiczne podstawy prawoznawstwa - Warszawa 1966, s. 174 i nast. ). Odnosząc powyższe uwagi dotyczące wykładni art. 122 i art. 187 § 1 art. 191 Ordynacji podatkowej do przedmiotowej skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że całe uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi w istocie polemikę z oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono fragmenty zeznań świadków, które w ocenie autora skargi kasacyjnej podważają stanowisko organów podatkowych. W odniesieniu do tak sformułowanych zarzutów za wadliwą uznać należy, konstrukcję oceny materiału dowodowego dokonaną przez kasatora, która opiera się na analizie poszczególnych dowodów w oderwaniu od oceny całokształtu materiału dowodowego, który dopiero daje obraz stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Nie można bowiem podważać, tak jak uczynił to autor skargi kasacyjnej, zeznań K. M., z tego powodu, że jeden ze świadków (Z. K.) zeznał, iż sprzedał w 2009r. K. M. 15 katalizatorów. Autor skargi kasacyjnej konfrontuje te zeznania, z tym fragmentem zeznań K. M., w których wyjaśnił on, że "nie było żadnych katalizatorów, a faktury były fikcyjne, jeśli były katalizatory to ok. 10 szt. odzyskanych z demontażu pojazdów". Nawet gdyby uznać, zeznania świadka Z. K. za wiarygodne to ze względu na znaczne ilości katalizatorów, które rzekomo miały zostać zbyte skarżącej (w 2009r. było to 3.950 sztuk katalizatorów), to wskazana prze świadka ilość sprzedanych katalizatorów w żaden sposób nie mogła uwiarygodnić, że K. M. był w stanie dokonywać transakcji na taką skalę jaka wynika z zakwestionowanych faktur. W tym miejscu zaznaczyć należy, że organy podatkowe mając na względzie zasadę swobodnej oceny dowodów kierują się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, gdy tymczasem autor skargi kasacyjnej stawia w skardze kasacyjnej w żaden sposób nieuprawdopodobnione, przeczące tym zasadą, hipotezy. Trudno bowiem dać wiarę stawianej w skardze kasacyjnej hipotezie, że obrót o tak znacznych rozmiarach mógł się odbywać tylko po godzinach pracy pracowników. Należy mieć bowiem na uwadze, iż organy, a za nimi Sąd poddały analizie zarówno zeznania K. M., jego pracowników, jak i jego kontrahentów, wyniki kontroli transakcji dokonane przez urzędy skarbowe, jak i i inne dowody zgromadzone w sprawie. Wyprowadzona przez organy ocena miała na celu wyjaśnienie, czy firma K. M. miała możliwości pozyskania tak dużej ilości zużytych katalizatorów, jaka widniała na fakturach sprzedaży dla spółki "M.". Celem zatem przeprowadzenia postępowania dowodowego była odpowiedź na wątpliwość czy strona skarżąca mogła nabyć katalizatory w tak znacznych ilościach, jakie widniały na spornych fakturach. W przedmiotowej sprawie dla celów porównawczych należało zbadać, czy dane z faktury są realne, w obiektywnie przyjętych warunkach funkcjonowania podmiotu gospodarczego, jakim była firma K. M. Ustalenia takie były również konieczne z uwagi na okoliczność, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych, poza zakwestionowanymi fakturami dowodów na to, że zostały wydatkowane kwoty wynikające z kwestionowanych faktur oraz że faktycznie doszło do przekazania towaru wyszczególnionego w tych fakturach. Nie może zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 193 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do tego zarzutu stwierdzić należy, że zarówno wskazanie podstawy kasacyjnej jak i uzasadnienie tego zarzutu zostały sformułowane w sposób niewystarczający dla merytorycznego rozpatrzenia tego zarzutu. W skardze kasacyjnej nie wskazano bowiem, który dokładnie przepis art. 193 Ordynacji podatkowej został naruszony. Art. 193 O składa się z ośmiu paragrafów. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował na czym konkretnie polegało naruszenie tego przepisu ograniczając się, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do stwierdzenia, że skarżąca jest zdania, że organ naruszył swoim postępowaniem art. 121 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej , co doprowadziło do uznania na podstawie art. 193 tej ustawy ksiąg podatkowych podatnika za nierzetelne i wadliwe. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art.141 § 4 P.p.s.a. W myśl art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone we wskazanym wyżej przepisie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano natomiast do których zarzutów zgłoszonych w skardze nie odniósł się Sąd I instancji. Tymczasem w skardze do Sądu I instancji strona sformułowała zarzut naruszenie art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz naruszenie art. 121, art. 191, art. 193 Ordynacji podatkowej. Do wszystkich tych zarzutów odniósł się Sąd I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji zawarto stanowisko zgodnie, z którym wbrew stanowisku skarżącego, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami procesowymi w szczególności z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art.180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Tym samym, nie zostały skutecznie podważone ustalenia, że transakcje zakupu katalizatorów przez spółkę "M." od K. M. nie miały miejsca. W skardze kasacyjnej sformułowano tylko jeden zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Bezskuteczność tego zarzutu wynika przede wszystkim z tego, że nie został on w żaden sposób uzasadniony. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się bowiem do zacytowania treści tego przepisu. Jak wyżej wskazano brak uzasadnienia zarzutu sformułowanego w ramach podstawy kasacyjnej uniemożliwia jego merytoryczne rozpatrzenie. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.