I SO/Rz 2/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, wniosku "A" sp. z o.o., z siedzibą w P., o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2013 r., nr (...), w przedmiocie określenia straty z działalności gospodarczej za 2008 r., - postanawia - oddalić wniosek. UZASADNIENIE Skarżąca spółka występując o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, złożyła oświadczenie o stanie majątkowym, zgodnie z którym wysokość jej kapitału zakładowego wynosi – 374 899,52 zł, wartość środków trwałych 8 000 zł, zaś za ostatni rok obrotowy odnotowała stratę w wysokości 33 772,87 zł. Spółka, zgodnie z oświadczeniem, nie posiada rachunku bankowego. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że spółka zawiesiła prowadzoną przez siebie działalność i nie posiada środków na ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Reprezentuje ją E. R.– wiceprezes zarządu, która nie ma wiedzy niezbędnej do zaskarżenia wskazanej we wniosku decyzji. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi 50 000 zł, a jej udziałowcami są: E. R. – pełniąca funkcję wiceprezesa zarządu oraz P. N.którzy dysponują udziałami o wartości po 25 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, rozpatrywanie wniosków osób prawnych o przyznanie im prawa pomocy odbywa się niejako dwuetapowo. Na wstępie badana jest bowiem przesłanka w postaci braku środków na pokrycie kosztów postępowania, po czym Sąd, w przypadku jej stwierdzenia, podejmuje decyzję w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy. W niniejszym przypadku spółka nie wykazała, że nie posiada środków na pokrycie kosztów ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ponieważ na podstawie złożonego przez nią oświadczenia można stwierdzić, że posiada ona środki trwałe o wartości 8 000 zł, tak więc brak jest podstaw do przyjęcia, że sfinansowanie tego wydatku byłoby w jej przypadku całkowicie niemożliwe. Niezależnie od powyższego należy jednak podkreślić, że nawet gdyby przyjąć, że spółka faktycznie nie dysponuje środkami niezbędnymi do pokrycia kosztów honorarium radcy prawnego, to i tak nie rodziłoby to po jej stronie swoistego rodzaju roszczenia o jego ustanowienie z urzędu. Odmiennie bowiem niż w przypadku osób fizycznych, w przypadku wniosku osoby prawnej, spełnienie przesłanki o której wyżej mowa, tj. wykazanie braku środków na pokrycie kosztów postępowania, nie obliguje sądu do uwzględnienia takiego wniosku, gdyż ustawodawca pozostawia jego ewentualne uwzględnienie uznaniu sądu. W niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wystąpiła spółka, będąca przedsiębiorcą, tj. prowadząca działalność nastawioną na osiąganie zysków. Dodatkowo spółka ta, co wynika z brzmienia jej nazwy i treści wpisu w KRS, zajmuje się działalnością prawniczą, a także rachunkowo-księgową, a więc związaną z materią objętą wskazaną przez nią decyzją podatkową. W związku z tym ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika jest niecelowe, gdyż materia sprawy pokrywa się z przedmiotem działalności spółki, poza tym ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wprowadza przymusu adwokackiego bądź radcowskiego, jeżeli chodzi o sporządzenie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie sposób znaleźć też racjonalnego uzasadnienie dla przyznania dofinansowania ze środków publicznych dla podmiotu, którego przedmiotem działania jest osiąganie zysków dla swoich udziałowców. Tak więc gdy podmiot taki znajdzie się w trudnej sytuacji ekonomicznej, środki niezbędne dla jego funkcjonowania winni dostarczyć mu jego udziałowcy, których wolą jest utrzymanie jego bytu prawnego w obrocie gospodarczym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.