II SA/Op 695/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. O. na czynność Starosty Nyskiego z dnia [...]., nr [...] w części dotyczącej pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 października 2009 r., L. O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu "na odmowę zwrotu zawyżonej opłaty w kwocie 850 zł przez Starostę Powiatu Nyskiego", wnosząc jednocześnie o "nakazanie usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zwrotu i zobowiązanie Starosty Nyskiego do zwrotu opłaty pobranej na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z konstytucją". W wyniku rozpoznania powyższej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, sygn. akt. II SA/Op 472/09, wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. uchylił czynność Starosty Nyskiego z dnia [....] nr [...], w części dotyczącej pobrania opłaty samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 15 czerwca 2010 r. Pismem z dnia 25 maja 2010 r., L. O. powołując się na wydany przez tut. Sąd Administracyjny wyrok z dnia 22 kwietnia 2010 r. wystąpiła do Starosty Nyskiego z wezwaniem do uregulowania należności z tytułu opłat za wydanie kart pojazdu według załączonego wykazu. W załączonym wykazie znajdował się m.in. samochód osobowy [...] o nr rej. [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Starosta Nyski pismem z dnia 23 czerwca 2010 r., nr [...], odmówił uwzględnienia powyższego wezwania, podnosząc, iż wydane w dniu 22 kwietnia 2010 r. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu (sygn. akt II SA/Op 472/09 oraz II SA/Op 116/10) obejmowały zwrot części opłat za wydanie kart pojazdów jedynie w odniesieniu do dwóch pojazdów wymienionych w załączonym wykazie tj. samochodu: [...] o nr rej. [...] (sygn. akt II SA/Op 472/09) oraz [...] o nr rejestracyjnym [...] (II SA/Op 116/10). Co do pozostałych wymienionych w/w wykazie pojazdów, Starosta Nyski poinformował, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyłączył je do odrębnego rozpoznania i z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą wymaganego w każdej ze spraw wpisu, postanowieniami z dnia 8 marca 2010 r., orzekł o ich odrzuceniu. W tym stanie rzeczy organ wskazał, iż wniosek z dnia 25 maja 2010 r. może być uwzględniony jedynie w odniesieniu do dwóch w/w pojazdów, w związku z czym na konto wnioskodawczyni zwrócona zostanie kwota 850 zł tytułem zwrotu opłaty za wydanie dwóch kart pojazdów oraz kwota 200 zł tytułem zwrotu zasądzonych przez WSA w Opolu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r., skarżąca nie zgodziła się z przedstawioną w piśmie z dnia 23 czerwca 2010 r. argumentacją Starosty Nyskiego. Pismem z dnia 24 września 2010 r., Starosta Nyski w całości podtrzymał swoje uprzednio wyrażone stanowisko. Pismem z dnia 4 listopada 2010 r., L. O. złożyła ponownie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, "na odmowę zwrotu zawyżonej opłaty w kwocie 850 zł przez Starostę Powiatu Nyskiego", wnosząc jednocześnie "o ustalenie, że organ administracji zobowiązany jest do zwrotu opłaty pobranej na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją i nakazania jej zwrotu". W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż domaga się zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdów sprowadzonych z zagranicy i zarejestrowanych w nyskim wydziale komunikacji, w tym dla samochodu marki: [...] o nr rej. [...]. W odpowiedzi na skargę organ powołując się na przepis art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż sprawa dotycząca zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu dla pojazdu marki [...] o nr rej. [...] była już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, który wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Op 472/09), wniesioną w tym przedmiocie skargę uwzględnił. Jednocześnie Starosta Nyski wyjaśnił, iż uiścił na rzecz skarżącej należności wynikające z tego wyroku. Sprawa ze skargi L. O. na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki [...] o nr rej. [...] została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 695/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy nie zachodzi jedna z przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), powaga rzeczy osądzonej (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), o jakiej mowa w powołanym przepisie, oznacza przeszkodę, której wystąpienie tamuje dalszy bieg postępowania i uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie oraz niemożność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 695). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynika, że wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi dotyczącej tej samej materii. Omawiany stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Stąd, badając czy wskazana zasada nie została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują w niej strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 777/08, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Odnosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznanej sprawy, wskazać należy, iż skarga L. O. objęta niniejszym postępowaniem odpowiada treści skargi z dnia 15 października 2009 r. Zarówno w jednej jak i w drugiej skardze skarżąca kwestionuje bowiem wysokość pobranej przez Starostę Nyskiego opłaty za kartę pojazdu dla samochodu nr [...], raz wnosząc o "nakazanie usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zwrotu i zobowiązanie Starosty Nyskiego do zwrotu opłaty pobranej na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z konstytucją" natomiast kolejny o "ustalenie że organ administracji zobowiązany jest do zwrotu opłaty pobranej na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z konstytucją i nakazanie jej zwrotu". Mając zatem na uwadze, iż skarga z dnia 15 października 2009 r. była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego i wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Op 472/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił czynność Starosty Nyskiego z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej pobrania opłaty za kartę pojazdu dla samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...], a wyrok ten uprawomocnił się w dniu 15 czerwca 2010 r. i wiąże on nie tylko strony, ale również tut. Sąd (art. 170 P.p.s.a.), stwierdzić należy, iż niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie skargi L. O. w tym samym przedmiocie. Z powyższych względów orzeczono jak na wstępie.