II GZ 223/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 803/09 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 803/09 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., sygn. akt I SA/Gd 803/09 odmówił skarżącemu – A.B. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tegoż Sądu z dnia 11 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r. oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie jednego z sędziów od orzekania w sprawie. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 21 stycznia 2010 r., termin do jego zaskarżenia upłynął w dniu 28 stycznia 2010 r. Pismem z dnia 18 lutego 2010 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Jako powód uchybienia terminu podał chorobę serca, nie załączając na poświadczenie tego faktu żadnego dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., podniósł, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie Sądu ogólnikowe powoływanie się na chorobę, nie świadczy, że skarżącemu choroba uniemożliwiła wniesienie zażalenia w terminie. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniósł skarżący, zaskarżając je w całości, domagając się jego uchylenia. Podniósł, że przez pomyłkę nie załączył odpisu karty pobytu ze szpitala w G., świadczącego, że jest chory na prostatę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego na obecnym etapie postępowania jest kwestia zgodności z prawem postanowienia Sądu pierwszej instancji w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w art. 86 i następnych powołanej ustawy prawodawca przewidział możliwość przywrócenia uchybionego terminu. Określił jednocześnie przesłanki, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu oraz przesłanki, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. W świetle art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. Spośród wskazanych przesłanek przywrócenia terminu Sąd pierwszej instancji zakwestionował jedynie uprawdopodobnienie w przedmiotowym wniosku okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Artykuł 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oznacza to, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności. W doktrynie i orzecznictwie do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się np. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333), mylne poinformowanie strony przez sąd o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia, nieprawidłowe doręczenie pisma sądowego (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 209). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle przedstawionych przyczyn uchybienia terminu nie można przyjąć, iż skarżący uprawdopodobnił brak winy w tym uchybieniu. Powoływana przez wnoszącego zażalenie okoliczność choroby, nie stanowi o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Skarżący nieuprawdopodobnił, że była to choroba nagła, uniemożliwiająca mu złożenie zażalenia w stosownym terminie. Załączona do zażalenia kopia karty pobytu na oddziale ratunkowym szpitala w G. pochodzi z dnia 4 września 2008 r. Nie może ten dokument stanowić dowodu, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwiał mu złożenie zażalenia od dnia 21 stycznia 2010 r. do dnia 28 stycznia 2010 r. Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.