II FSK 405/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia adw. P. C. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 405/11 w zakresie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wydanego w sprawie skargi kasacyjnej P. "O." S.A. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1227/09 w sprawie ze skargi P. "O." S.A. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 16 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. postanawia odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 405/11, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie za skargi kasacyjnej P. [...] "O." S.A. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2010 r. r., sygn. akt I SA/Wr 1227/09, wydanego w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 16 kwietnia 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. oraz przyznał adw. P. C. od Skarbu Państwa – z kasy WSA we Wrocławiu – kwotę 180 zł zwiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 21 sierpnia 2012 r. pełnomocnik Spółki wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie przyznanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W jego ocenie kwota ta powinna być obliczona od wartości przedmiotu sporu i wynosić 5400 zł (wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w wysokości 1242 zł). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego. Należy zauważyć, iż artykuł 194 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowana w przedmiotowej sprawie, ponieważ dotyczy postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i prawomocne. Nie przysługują od nich żadne środki zaskarżenia. Powyższe stanowisko wynika z ugruntowanego stanowiska zarówno sądów, jak i doktryny (por. postanowienia NSA: z dnia 9 marca 2011 r., II GZ 286/10; z dnia 22 lutego 2011 r., II GZ 224/10; z dnia 9 grudnia 2009 r., II GZ 187/07; z dnia 14 kwietnia 2004 r., GSK 68/04 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010, str. 482; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2, Warszawa 2009 r., str.530). Na marginesie jedynie należy odesłać pełnomocnika Spółki do stosownego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie analizy charakteru prawnego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania oraz sposobów ustalania wpisu sądowego w takich przypadkach (por. postanowienia NSA: z dnia 3 listopada 2011 r., II FZ 636/11; z dnia 14 maja 2007 r., I FSK 168/07; z dnia 13 kwietnia 2007 r., II FZ 168/07; z dnia 6 września 2004 r., FZ 128/04 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i 197 § 2 p.p.s.a. należało zażalenie, jako niedopuszczalne, odrzucić.