III SA/Wa 2796/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [dalej jako: "Naczelnik US", "organ egzekucyjny"] prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec H. K. [dalej jako: "Skarżąca", "Strona", "Zobowiązana"] na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2011 r. do maja 2016 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 21 września 2016 r. wystawił zawiadomienie, które skierował do Banku [...] S.A. W odpowiedzi na przesłane zajęcie bank poinformował organ egzekucyjny, że dłużnik nie wykorzystał kwoty wolnej od zajęcia. Odpis ww. tytułu wraz z zajęciem rachunku bankowego został doręczony Zobowiązanej w dniu 26 września 2016 r. Pismem z dnia 28 września 2016 r. Skarżąca zgłosiła zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, który organ egzekucyjny zakwalifikował jako zarzut nieistnienia obowiązku [art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U z 2016 r. poz. 599 z późn. zm., dalej jako "u.p.e.a", "ustawa egzekucyjna"]. W uzasadnieniu złożonego zarzutu Zobowiązana wskazała, że nie jest posiadaczem odbiorników radiowych i telewizyjnych już od 1995 r. oraz nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających dokonaną rejestrację odbiorników. Nadto Zobowiązana wskazała, że nie jest zameldowana pod wskazanym w tytule wykonawczym adresem. Wierzyciel – Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. po rozpoznaniu zgłoszonego zarzutu w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. postanowił uznać zarzut złożony przez Zobowiązaną za nieuzasadniony. W uzasadnieniu swego postanowienia wierzyciel wskazał, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. [Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm., dalej jako: "ustawa o opłatach abonamentowych"]. Z przepisów tych wynika natomiast, że obowiązek wnoszenia opłaty abonamentowej trwa od miesiąca, w którym zarejestrowano odbiornik do dnia poprzedzającego dzień zgłoszenia wyrejestrowania, które może nastąpić wyłącznie w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń RTV lub do miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia z opłat abonamentowych. Wierzyciel podkreślił, że w sprawie rejestracja odbiorników RTV używanych pod adresem: L. [...], [...] W. zgłoszona została na imię i nazwisko Strony, a po zgłoszeniu rejestracji, wydana została książeczka opłat RTV, stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Ponadto na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych [Dz. U. nr 187 z 2007r., poz. 1342, dalej jako "rozporządzenie Ministra Transportu"] Stronie został nadany indywidualny numer abonenta. Dodatkowo wierzyciel wskazał, że dokonanie zmiany adresu zameldowania przez Zobowiązaną jest bez wpływu na toczące się postępowanie, ponieważ abonent posiadający zarejestrowane urządzenia RTV ma obowiązek powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej S.A. o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zgubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji a także o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Zaznaczył również, że niedopełnienie przez Zobowiązaną formalności wyrejestrowania odbiorników RTV lub zwolnienia z opłat abonamentowych we właściwym czasie powoduje, że abonent posiada status formalnoprawny, który obliguje go do uiszczania opłat za korzystanie z odbiorników RTV. Powyższe postanowienie stało się ostateczne, wobec niewniesienia zażalenia przez Skarżącą. Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił uznać zgłoszony przez Stronę zarzut za nieuzasadniony a w uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny powtórzył stanowisko wierzyciela, wyjaśniając przy tym, że przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Następnie pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r. Zobowiązana złożyła zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu złożonego zażalenia Strona wyjaśnia, iż prowadzi korespondencję z wierzycielem w sprawie wyrejestrowania odbiorników RTV i nie otrzymała do dnia złożenia niniejszego zażalenia odpowiedzi. Dodatkowo podnosi, że Poczta Polska S.A. wszczyna egzekucję nie opierając się na oryginalnych dokumentach. Nadto Zobowiązana wniosła o odstąpienie od egzekucji opłaty abonamentu radiowo telewizyjnego za okres od 2011 r. do 2016 r. oraz odsetek za zwłokę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. [dalej jako: "Dyrektor IAS", "organ nadzoru"] utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny związany był postanowieniem wierzyciela z dnia 16 listopada 2016 r., którym uznano zarzut złożony przez Zobowiązaną za nieuzasadniony. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadnione, wskazując, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Wyjaśnił, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, które weszło w życie 13 grudnia 2007 r. nadany został Skarżącej indywidualny numer abonenta, co było konsekwencją zgłoszenia na Stronę rejestracji odbiorników RTV, używanych pod adresem: ul. L. W. Organ odwoławczy podkreślił również, że to na Zobowiązanej ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Wyrejestrowanie odbiornika jest okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie Zobowiązanej leży zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności. Skarżąca podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku nie przedstawiła natomiast dowodu wyrejestrowania odbiorników podnosząc jedynie, że dokonała takiej czynności. Odnosząc się natomiast do informacji Strony o prowadzonej z wierzycielem korespondencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że korespondencja ta nie ma wpływu na postępowanie prowadzone w sprawie zarzutów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o odstąpienie, oddalenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie należności z tytułu opłaty abonamentowej. Dodatkowo wniosła również o usunięcie z baz danych instytucji [Poczty Polskiej S.A., Urzędu Skarbowego W., Izby Skarbowej w W. oraz kancelarii komorniczej i innych] jej danych identyfikacyjno-adresowych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że nie posiada odbiornika RTV od 1995 r., kiedy to dokonała wyrejestrowania posiadanego odbiornika, do czego zmuszona była na skutek trudności finansowych, które doprowadziły m.in. do tego, że nie płaciła czynszu za mieszkanie. Skarżąca podkreśliła, iż obecnie pod adresem L., zamieszkują 3 dorosłe osoby, w tym syn Skarżącej ze stwierdzonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, który otrzymuje rentę socjalną. Skarżąca wskazała, iż, iż każdy z członków jej rodziny ma różne potrzeby, wymagania, krąg przyjaciół, oddzielne źródła utrzymania, jednak w razie potrzeby wszyscy członkowie jej rodziny pomagają sobie finansowo i wywiązują się z zobowiązań. Strona stwierdziła, iż czuje się ubezwłasnowolniona w związku z działaniami organów Państwa Polskiego, które stosują prawo wybiórczo, czym m.in. zaciemniają obraz zobowiązań obywatela. Zobowiązana wyjaśniła, że przykładem takich działań są czynności podejmowane przez Pocztę Polską S.A. tj. nadawanie pism z różnych miast, traktowanie obywatela, który nie odebrał pism jako osobę o nim powiadomioną i zobowiązaną do wykonania narzuconych jej obowiązków, korzystanie z danych osobowych i adresowych, które nie zostały udostępnione. Skarżąca podkreśliła, że używanie przez instytucje państwowe języka prawniczego i ograniczony, 7-dniowy termin na odniesienie się do pism tych instytucji stanowi dla niej znaczące utrudnienie. Zwróciła uwagę, że zarówno Poczta Polska, jak i Urząd Skarbowy podjęły wobec niej niezwłocznie czynności w postępowaniu egzekucyjnym, pomimo, że nie wyraziła zgody na rozporządzanie jej finansami i posługiwanie się numerem jej konta bankowego. Zaznaczyła również, że nie przebywa pod adresem, na który przesyłano jej korespondencję od wiosny do jesieni. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.], następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpatrując w tak zakreślonych granicach sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., wydane w postępowaniu egzekucyjnym, zmierzającym do przymusowej realizacji obowiązku uiszczenia przez Skarżącą opłaty abonamentowej. Zatem podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego [art. 26 § 1 u.p.e.a.]. W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zasady uiszczania opłat abonamentowych uregulowane są natomiast w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego [art. 2 ust. 3 cyt. Ustawy]. Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym, a uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek wyznaczonego operatora. Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 5276/16 zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie [aktualnie jest to opłata abonamentowa], który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego nie jest zatem wydawana decyzja administracyjna, która stanowi podstawę wystawienia tytułu egzekucyjnego i zobowiązany nie ma możliwości obrony swojego stanowiska w pierwszoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu odwoławczym. Podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wierzyciel zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym jest mowa w art. 17 k.p.a. [w niniejszej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A.]. Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Art. 34 § 1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela uniemożliwia organowi egzekucyjnemu kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Organ ten jest pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia wierzyciela. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i zakwestionowania w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zgodnie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów [postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione lub o odmowie uwzględnienia zarzutów], a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną [art. 23 § 2 u.p.e.a.] nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy [organ nadzorujący] stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym [art. 34 § 1 u.p.e.a.]. W orzecznictwie wskazuje się, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wspomniane wyżej stanowisko wierzyciela podlega jednak kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę na ostateczne postanowienie organu nadzoru w przedmiocie zarzutów przeciwegzekucyjnych zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w trybie art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1904/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Dokonując zatem kontroli w ramach niniejszego postępowania także postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, Sąd nie stwierdził, aby postanowienie wierzyciela z dnia 16 listopada 2016 r., na którym oparł się organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie, naruszało prawo. Przyjęcie przez Sąd, że postanowienie wierzyciela w niniejszej sprawie nie narusza prawa, powoduje w konsekwencji stwierdzenie prawidłowości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, iż zdaniem Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zobowiązanej dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania przez nią opłat abonamentowych. Zasadnie przyjęto, iż Skarżąca nie wykazała, przy pomocy wszelkich dostępnych dowodów, oprócz własnego oświadczenia, aby obowiązek uiszczania przez nią opłat nie istniał. Okolicznością niesporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność zarejestrowania przez Stronę odbiorników RTV używanych pod adresem: L. [...], W.. Po zgłoszeniu rejestracji została wydana książeczka opłat RTV, stanowiąca dowód ich zarejestrowania, a następnie indywidualny numer identyfikacyjny. W przedmiocie zgłoszonego zarzutu dotyczącego wyrejestrowania odbiorników RTV w 1995 r. wierzyciel w postanowieniu podkreślił, iż w przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używania odbiorników RTV należało niezwłocznie dopełnić formalności ich wyrejestrowania, wskazując szczegółowo tryb dokonania tej czynności pod rządami zmieniających się przepisów prawa w tym zakresie. W każdej z opisanych regulacji prawnych abonent otrzymywał dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników RTV w placówce operatora wyznaczonego. Jeżeli natomiast abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wierzyciel wskazał jednocześnie, iż na dzień wydania swojego postanowienia w sprawie zarzutów, nie dysponował dokumentem stanowiącym o dopełnieniu przez Zobowiązaną formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników RTV. W tym miejscu podniesienia wymaga, iż po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego [decyzji administracyjnej] – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 [część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia], wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika [por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Skarżąca uzasadniała zgłoszony zarzut okolicznościami: brakiem zameldowania pod adresem wskazanym przez organ egzekucyjny, wyłącznie czasowym przebywaniem pod tym adresem, z czego wynika brak możliwości regularnego odbioru korespondencji w okresie od wiosny do wczesnej jesieni. Zdaniem Sądu, mając na względzie powyższe, zasadnie wierzyciel nie uznał stanowiska zobowiązanej w tym zakresie za prawidłowe, albowiem, oprócz składanych oświadczeń, nie przedstawiła ona żadnych dokumentów świadczących o dopełnieniu stosownych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiorników RTV. Zgłaszane przez stronę argumenty oraz gołosłowne twierdzenie o dokonanym w 1995 r. wyrejestrowaniu odbiorników, bez przedstawienia stosownej dokumentacji na tę okoliczność takich jak książeczka opłat RTV z adnotacją o wyrejestrowaniu odbiornika, czy też zaświadczenie z Urzędu Pocztowego o wyrejestrowaniu odbiornika, nie może skutkować uznaniem twierdzeń strony za słuszne. Należy podkreślić, iż zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, kwestia wyrejestrowania odbiorników została dogłębnie zbadana w toku postępowania i doprowadziła do jednoznacznej konstatacji o braku dokumentu potwierdzającego ten fakt. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających z przepisów prawa lub czynności prawnych. Na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań. Zauważyć w tym miejscu należy, iż wierzyciel ustalił, że od w okresie dokonania rejestracji odbiorników RTV tj. od 24 października 1984 r. do 17 marca 2015 r. Skarżąca była zameldowana pod adresem[...], a dopiero od dnia 17 marca 2015 r. zameldowana została pod innym adresem. Skarżąca nie poinformowała jednak właściwego urzędu pocztowego o zmianie adresu, nie wykonując tym samym obowiązku, który ciążył na niej na mocy § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych [Dz.U. z 2013 r. poz. 1676]. Istotne jest także, że Skarżąca nadal korzysta z adresu L.[...] w W., m.in. tam kierowana i odbierana była cała korespondencja w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Nie ma zatem racji Skarżąca twierdząc, że wierzyciel i organy egzekucyjne dysponowały jej danymi osobowymi, w tym jej adresem bez jej zgody. Skoro bowiem Skarżąca zarejestrowała odbiornik RTV w dniu 25 października 1984 r. i przy tej rejestracji podała ww. dane osobowe, to oczywistym jest, że upoważniła instytucje zajmujące się egzekwowaniem opłat abonamentowych do używania tych danych do korespondencji związanej z obowiązkiem uiszczania tych opłat. W sytuacji zaś, gdy nie wywiązała się z obowiązku wskazania innego adresu do korespondencji, to ponosi konsekwencje tego zaniechania. Odnosząc się natomiast do twierdzeń o braku upoważnienia skarżącej do wykonywania operacji finansowych, wskazać należy, iż postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie polega w istocie na przymusowym wykonaniu obowiązku wynikającego z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych. Czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i rachunków oszczędnościowych nie wymagają zgody strony. Organy egzekucyjne na podstawie art. 36 § 1 u.p.e.a. mogą zwracać się do innych organów administracji publicznej i innych podmiotów o udzielenie informacji, a podmioty te są obowiązane im te informacje udostępnić. Obowiązek ten obejmuje m.in. wskazywanie informacji o posiadanych rachunkach bankowych, ich wpływach i obciążeniach [art. 36 § 1c pkt 1 u.p.e.a.]. Strona ma jedynie prawo kwestionować zasadność tych czynności za pośrednictwem środków prawnych wskazanych w ustawie egzekucyjnej takich jak zarzuty przeciwegzekucyjne. Odnosząc się natomiast do żądania Skarżącej, aby jej dane zostały usunięte z baz danych instytucji wskazanych w skardze wskazać należy, iż rozpoznawanie wniosków tego rodzaju nie należy do właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z żądaniem zmiany, usunięcia lub poprawienia swoich danych Skarżąca może wystąpić do wskazanych przez nią instytucji, które są administratorami tych danych. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.