III SA/Wa 1870/19

SENTENCJA Warszawa, 10 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 czerwca 2019 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.189.2019.2.AK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E. R. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE E. R. (zwany dalej: "Skarżącym", "Stroną") wniósł skargę na interpretację indywidualną opisaną w komparycji niniejszego postanowienia. W dniu 8 listopada 2019 r. skierowano do Skarżącego wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez sformułowanie zarzutów skargi w rozumieniu art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej także "p.p.s.a.") przeciwko zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, tj. wskazanie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący powtórzył argumenty przytoczone w skardze, nie wskazując żadnych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który stanowi z kolei, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego wynika zatem, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi wniesionej na interpretację indywidualną i nie może poszukiwać uchybień prawa materialnego i procesowego, które w skardze tej nie zostały podniesione (zob. S. Babiarz, K. Aromiński, "Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce", Warszawa 2015, s. 167). W rezultacie spełnienie wymogu przytoczenia zarzutów, o których mowa w art. 57a p.p.s.a., jest niezbędne do wskazania zakresu normatywnego, w jakim sąd administracyjny ma skontrolować zgodność z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Jego brak uniemożliwia więc nadanie skardze dalszego biegu, gdyż wyklucza możność oceny jej zasadności. Ponieważ wymóg ten dotyczy treści skargi, uznać zarazem trzeba, że ma on charakter formalny. Przy tym nie może umknąć uwadze, że za takim sposobem jego kwalifikowania przemawia także wykładnia systemowa (zob. S. Babiarz, K. Aromiński, "Postępowanie...", s. 82, s. 95), w tym uwzględnienie, że norma jego dotycząca została umieszczona w tekście prawnym w jednostce redakcyjnej rozdzielającej art. 57 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z których pierwszy także wymienia wymogi formalne skargi, a drugi wskazuje na konsekwencje niewykonania wezwania do ich uzupełnienia. Mając to na względzie, uznać trzeba, że niewskazanie w skardze na interpretację indywidualną zarzutów, o których mowa w art. 57a p.p.s.a., stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej biegu. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a.), a w przypadku, gdy pismem tym jest skarga – jej odrzuceniem przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Skarżący nie podniósł żadnego z zarzutów, o których mowa w art. 57a p.p.s.a. Z tego względu skargę przez niego wniesioną należało odrzucić, co uczyniono na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.