II OSK 1522/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 763/11 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 763/11, oddalił skargę P. M. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta Jędrzejowski decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. w Warszawie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie: stalowej wieży kratowej wysokości 41 m (trzon wieży o wys. 40,5 m + cokół cementowy o wys. 0,5 m), na której zamontowane zostaną anteny sektorowe i radiolinii oraz trakt kablowy; kontenera BTS typu Mid-Size; instalacji telekomunikacyjnych; przyłącza energetycznego oraz instalacji elektrycznych; kontenera technologicznego posadowionego obok wieży; oraz na utwardzeniu terenu stacji, wykonaniu dojścia z płyt chodnikowych oraz ogrodzeniu terenu stacji, na działce nr [...] przy ul. R. w J. P. M. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił, że planowana inwestycja ogranicza możliwość zabudowy jego działki Nr 231; usytuowanie wieży w odległości ok. 5,5 m od granicy z jego działką może grozić porażeniem ludzi; spadający z wieży lód i śnieg może być niebezpieczny dla życia i zdrowia ludzi oraz grozić uszkodzeniem budynków; budynek oznaczony na mapie sytuacyjno-wysokościowej na jego działce Nr 231 jako magazynowy w rzeczywistości pełni funkcję administracyjno-biurową, na mapie tej nie ujęto budynku biurowego położonego w bliskim sąsiedztwie ww. budynku administracyjno-biurowego. Zdaniem odwołującego taka lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej negatywnie wpłynie na wartość jego działki, inwestycja tego typu powinna być zlokalizowana poza terenami zabudowanymi w odległości bezpiecznej dla mieszkańców. Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy projektu budowlanego stwierdził, że jest on zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Jędrzejów z dnia [...] września 2010 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Według Karty informacyjnej przedsięwzięcia w skład planowanej stacji bazowej wejdą: stalowa wieża kratowa h=41 m, urządzenia sterujące, zasilające i nadawczo-odbiorcze, które zostaną umieszczone w kontenerze BTS, trzy anteny dwusystemowe GSM900/GSM1800MHz zawieszone na poziomie 40 m n.p.t., trzy anteny jednosystemowe UMTS2100KHz zawieszone na poziomie 32,5 m n.p.t. Organ ustalił, że w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji istnieje niska zabudowa (budynki maksymalnie 3-kondygnacyjne) o funkcji handlowej, składowej. Informacje na temat parametrów charakteryzujących pracę projektowanych anten, tj. częstotliwość emitowanych pól elektromagnetycznych (MHz), równoważna moc promieniowana izotropowo dla każdej anteny (W) oraz odległość ośrodka elektrycznego każdej anteny od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny (m), wskazane na załącznikach graficznych do Karty informacyjnej, pozwalają zdaniem organu na stwierdzenie, że projektowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). W tej sytuacji nie było potrzeby przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia dotyczą bowiem instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, przy czym kwalifikacji dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: 1) równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (w projektowanej stacji od 3715W do 3929 W, przy częstotliwości od 900 MHz do 2100 MHz); 2) odległość środka elektrycznego danej anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności, dla równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, nie mniejszej niż 2000W (w projektowanej stacji ponad wymagane 100 m). Przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m² wynosić będzie 54,20 m oraz 55,80 m od anteny. Organ stwierdził, że skoro główna oś promieniowania wiązek anten sektorowych, wg projektu budowlanego, długości 55,80 m znajdować się będzie na wysokości 40 m, zaś długości 54,20 m na wysokości 32,5 m, a w odległości nawet większej niż 150 m (na wysokości tej osi) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, jak również ich ewentualna lokalizacja nie wynika z obowiązujących przepisów, a zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, który ewentualnie wskazywałby obszary ograniczonego użytkowania, to przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania zarówno działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie jak i pozostałych, stosownie do § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu inwestycji zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, natomiast projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że ostateczna i funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przesądziła o możliwości lokalizacji planowanej inwestycji na działce Nr 496/1. Ustalenia te zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnośnie zaś błędnego oznaczenia przez projektanta budynku na działce Nr 231 (w decyzji błędnie 321) jako pełniącego funkcję magazynową organ wskazał, że z przedłożonych przez odwołującego się dokumentów nie wynika jednoznacznie jaką funkcję pełni ten budynek. Tym niemniej analiza miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny znajdująca się w Karcie informacyjnej uwzględniała wszystkie budynki znajdujące się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowana jako miejsca dostępne dla ludzi. W kwestii ewentualnych szkód powstałych w wyniku spadających z wieży odłamków lodu organ wskazał, że spór w tym zakresie miałby charakter sprawy cywilnej. P. M. w skardze na powyższą decyzję zarzucił naruszenie prawa materialnego z uwagi na fakt, że decyzja z [...] maja 2011 r. ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji została uchylona przez SKO decyzją z dnia [...] września 2011 r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto podniósł, że dysponuje oryginałem dokumentu potwierdzającego funkcję budynku znajdującego się na działce nr 231, wskazał, że uzasadnienie decyzji dotyczy działki nr 321, która nie występuje na obszarze oddziaływania inwestycji, zakwestionował stanowisko organu w kwestii dochodzenia roszczeń spowodowanych spadającymi z wieży odłamkami lodu, a nadto zarzucił organowi brak pełnego uzasadnienia wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, że doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego przez przyjęcie, że planowana inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ oparł się bowiem w tym zakresie jedynie na opinii przedłożonej przez inwestora nie czyniąc żadnych własnych ustaleń. Ponadto z mapy wynika, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości mniejszej niż wskazane w decyzji 150 m. Pełnomocnik skarżącego wniósł o rozważenie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 56 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu orzeczenia wskazał na treść art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i stwierdził na podstawie analizy akt, że wnioskodawca spełnił przewidziane prawem wymogi, a zatem brak było podstaw do odmowy udzielania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na przedmiotowej działce. Sąd zaznaczył, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę wydana została w oparciu o ostateczną decyzję ustalającą lokalizację przedmiotowej inwestycji, która do dnia wyrokowania nie została usunięta z obrotu prawnego. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wraz z uzgodnieniami z Lotnictwem Cywilnym i Lotnictwem Sił Zbrojnych RP oraz Kartą informacyjną przedsięwzięcia. Z Karty tej, sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego z zakresu telekomunikacji, wynika, że pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość graniczną określoną przepisami na 0,1 W/m² (wg tabeli 2 załącznika Nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów), a więc takie, które może oddziaływać biologicznie na ludzi, występować będzie wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi (powyżej 32,5 m). W najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji znajdują się bowiem budynki najwyżej 3-kondygnacyjne. Z uwagi więc na fakt, że miejsca dostępne dla ludności nie kolidują z główną osią wiązki promieniowania żadnej z projektowanych anten, w pobliżu inwestycji organ zasadnie uznał i swoje stanowisko wyczerpująco uzasadnił, w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, że projektowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji do przedsięwzięć dla których wymagane jest sporządzenie raportu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd podkreślił, że Karta informacyjna przedsięwzięcia została opracowana przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami w zakresie ocen oddziaływania na środowisko i zawiera wszystkie niezbędne informacje. W sytuacji gdy w toku postępowania nie został opracowany, w szczególności na zlecenie skarżącego, dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, za wiążący Sąd uznał ten dokument, który na potrzeby sprawy administracyjnej został opracowany i stanowił podstawę rozstrzygnięcia i który nie budzi wątpliwości. Sąd podkreślił, że jeśli w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadzała się z opinią biegłego, mogła skorzystać z możliwości zlecenia stosownej opinii we własnym zakresie i przedłożenia jej jako dowodu w sprawie. Skarżący kwestionując ustalenia w zakresie oddziaływania na środowisko nie przedstawił jakiejkolwiek merytorycznie istotnej, popartej wiedzą fachową z zakresu ochrony środowiska, argumentacji mogącej potwierdzać zasadność stawianych zarzutów. Nie wskazał również, jakich czynności dowodowych zmierzających do ustalenia wskazanych przez niego zagrożeń dla środowiska płynących z zamierzonej inwestycji organ administracji miałby dokonać przed wydaniem decyzji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy orzekające w sprawie, w sytuacji gdy stan sprawy został wyjaśniony, w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, nie miały obowiązku przeprowadzania innych, bliżej nieokreślonych przez skarżącego dowodów, mających na celu wyjaśnienie jedynie podnoszonych przez niego wątpliwości. Zdaniem Sądu wydając zaskarżoną decyzję organy administracji, zgodnie z art. 7 K.p.a., przeprowadziły ustalenia w przedmiocie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie elektromagnetyczne stwierdzając, że w przypadku nieruchomości skarżącego, zagrożenie takie nie występuje. Wyrażone w skardze odmienne poglądy są subiektywnymi odczuciami skarżącego nie znajdującymi potwierdzenia w aktach sprawy. Okoliczność czy budynek znajdujący się na działce nr 231 ma charakter magazynowy, czy administracyjno-biurowy ma znaczenie drugorzędne, albowiem analiza miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny, znajdująca się w Karcie informacyjnej, uwzględniała wszystkie budynki znajdujące się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania jako miejsca dostępne dla ludzi. Błędne oznaczenie działki nr 231 jako działki nr 321 wynika zaś z oczywistej omyłki pisarskiej i nie ma wpływu na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. P. M. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jakich w toku postępowania dopuściły się organy administracji, tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. ponieważ nie dokonano wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało niewyjaśnieniem stanu faktycznego i wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowy, zawierający wewnętrzne sprzeczności materiał dowodowy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ, że inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej nie jest inwestycją mogącą znaczącą oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że kwestionował ustalenia zawarte w Karcie Informacyjnej wskazujące, że najbliższe miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 150 m wzdłuż osi głównej promieniowania anteny co jest sprzeczne z materiałem graficznym w postaci mapy i rysunków dołączonych do projektu budowlanego i niezgodne ze stanem rzeczywistym. Pomimo tych wątpliwości i sprzeczności WSA stwierdził, że organy słusznie oparły się na tym dokumencie, bowiem nie mogą podważać dokumentu opracowanego przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Sąd stwierdził, że jeśli skarżący miał zastrzeżenia co do ustaleń Karty Informacyjnej powinien był go ocenić w innymi opracowaniu. Tymczasem obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 k.p.a.) nakłada na organy obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Rola organu administracji publicznej nie sprowadza się wyłącznie do biernej akceptacji projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora. Obowiązkiem organu było przeanalizowanie uwag skarżącego, a tym samym zbadanie projektu budowlanego pod kątem jego kompletności i prawidłowości. Ponadto Sąd nie dostrzegł, iż organy administracji publicznej nie sprawdziły w należyty sposób pomimo ustawowego obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, czy przewidziana w tym projekcie inwestycja może znacząco wpływać na środowisko. Za wystarczające Wojewoda uznał – oparcie się na przedłożonej przez inwestora ocenie dotyczącej kwalifikacji projektowanej stacji bazowej, w której stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. Organ nie poczynił samodzielnych ustaleń w tej kwestii mimo zastrzeżeń skarżącego, które dotyczyły szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi. Zdaniem skarżącego kasacyjnie dopuszczalne było posłużenie się przez organy administracji przedłożoną przez inwestora opinią dotyczącą kwalifikacji przedsięwzięcia, która jednak nie miała waloru dokumentu o jakim mowa w art. 76 k.p.a. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada oficjalności nakłada na organy obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Organy winny więc zebrać i rozpatrzyć także inne, a nie tylko przedstawione przez inwestora dowody i na ich podstawie dokonać własnych ustaleń, w szczególności ocenić, czy zostało dostatecznie udowodnione, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku uznania, że weryfikacja złożonej przez inwestora opinii wymaga świadomości specjalnych organ ma obowiązek zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. zwrócić się do biegłego o wydanie stosownej opinii w sprawie. Nie można przerzucać obowiązku sprawdzenia tej opinii na skarżącego, który ją kwestionuje i przedstawia sprzeczności wynikające z jej treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy. Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki zasadnie oddalił skargę złożoną w sprawie skoro przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd Wojewódzki przedstawił szczegółowo przepisy prawa budowlanego, które określając obowiązki i kompetencje organu architektoniczno-budowlanego przy rozpoznawaniu wniosku o pozwolenia na budowę, determinują jednocześnie zakres postępowania dowodowego. Orzekając na podstawie akt sprawy, Sąd zweryfikował całość dokumentacji stanowiącej podstawę wydanej decyzji, a w szczególności kwestionowaną przez skarżącego Kartę informacyjną przedsięwzięcia. Podkreślenia wymaga to, że ogólnie sformułowane zarzuty co do naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 7, 77, 80, 84 § 1 k.p.a., zostały skonkretyzowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyłącznie co do okoliczności związanej z kwalifikacją projektowanej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Według bowiem strony skarżącej dokument, który posłużył organom do dokonania ustaleń w tym zakresie nie był wystarczający i miarodajny. Uznając stanowisko skarżącego za nietrafne, stwierdzić należy, że Sąd Wojewódzki zasadnie zaakceptował ustalenia i ocenę organów obu instancji w zakresie wartości dowodowej dokumentu w postaci Karty informacyjnej przedsięwzięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto szczegółową analizę treści tego dokumentu, z uwzględnieniem zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącego. W sposób logiczny, spójny i wyczerpujący wykazano przesłanki, które doprowadziły do wnioskowania, że projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze, ani mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji nie było wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zaznaczyć należy, że podjęta w zakresie tego zagadnienia analiza związana była ze zmianą stanu prawnego. Prawidłowość ustaleń organu odwoławczego opartych na Karcie informacyjnej przedsięwzięcia znajduje potwierdzenie w decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Mianowicie właściwy organ orzekając o warunkach zagospodarowania i zabudowy terenu dla planowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej określił również warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Kierując się przepisami obowiązującymi w dacie wydanej decyzji, tj. 19 września 2011 r. organ stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne nie należy do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W takim stanie sprawy organy architektoniczno-budowlane orzekające w sprawie nie miały obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Wbrew zawartym w skardze kasacyjnej twierdzeniom nie zachodzą sprzeczności w treści Karty informacyjnej przedsięwzięcia w zestawieniu z materiałem graficznym w postaci mapy i rysunków dołączonych do projektu budowlanego. Autor skargi mylnie bowiem interpretuje treść tych dokumentów pomijając, że wyznaczana odległość 150 m dotyczy wysokości wyznaczonej według głównej osi promieniowania wiązek anten sektorowych. Ponadto zauważyć należy, że sam fakt kwestionowania omawianego dokumentu przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie oznacza, że automatycznie podważona została jego wartość dowodowa. Słusznie Sąd Wojewódzki stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że w sytuacji gdy przedmiotowa Karta informacyjna opracowana została przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami specjalistycznymi, to dla skutecznego jej podważenia skarżący musiałby przedstawić konkretne merytoryczne uwagi, poparte wiedzą fachową z zakresu ochrony środowiska. Oczywiście rację ma autor skargi kasacyjnej, że według obowiązujących reguł proceduralnych to na organie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodzić się również należało z zarzutem, że Sąd Wojewódzki wypowiadając się co do wartości dowodowej Karty Informacyjnej przedsięwzięcia nietrafnie poczynił odniesienia do dowodu z opinii biegłego. W istocie omawiany dokument takiego charakteru nie ma, i podlega ocenie przez organ administracji jak każdy dowód służący ustaleniu istotnych w sprawie okoliczności (por. wyroki NSA z: 23 listopada 2010 r., II OSK 1723/09, 24 kwietnia 2013 r., II OSK 2589/11, 23 maja 2013 r., II OSK 23/12). Jednak w sytuacji gdy organ orzekający w sposób samodzielny omawiany dokument rzetelnie zweryfikował i poczynione ustalenia oraz wnioski wyczerpująco przedstawił w uzasadnieniu decyzji, to Sąd Wojewódzki miał podstawy do zaakceptowania oceny organu odwoławczego w zakresie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji. Mylnie autor skargi kasacyjnej wywodzi w jej uzasadnieniu, że organ odwoławczy "nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, iż planowana inwestycja jest bezpieczna dla środowiska, a tym samym bezpieczna dla życia i zdrowia ludzi". Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, przy czym dokonuje tego przy uwzględnieniu kryteriów określonych przez przepisy obowiązującego prawa. Skoro regulacje zawarte w przepisach wykonawczych do ustawy określają standardy oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko i wyznaczają wielkości graniczne w tym zakresie, to rola właściwego organu administracji sprowadza się do zebrania materiału dowodowego służącego ustaleniu, czy zamierzone oddziaływanie oznaczonej inwestycji mieści się w normatywnych granicach, czy też je przekracza. Rozstrzygając zatem zagadnienie związane z oddziaływaniem przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko organ odwoławczy musiał kierować się kryteriami zawartymi w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zarówno w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, jak też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiona została analiza zgodności projektowanej inwestycji z parametrami dotyczącymi: (1) równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla każdej anteny oraz (2) odległości środka elektrycznego każdej anteny od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Ustalenia poczynione w tym zakresie pozwoliły na dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji ocenę co do spełnienia wymagań ochrony środowiska. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.