II SA/Po 636/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki "A" S.A. w P. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu na zgłoszenie zmian wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 755zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ W. Batorowicz /-/ St.Małek /-/ A.Łaskarzewska UZASADNIENIE Pismem z dnia [...]r. spółka "A" S.A. w P. powołując się na art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zamontowaniu wolnostojącego nośnika reklamowego typu backlight o wymiarach 4,0m x 3,0m w P. przy ul. [...], na terenie działki nr [...], ark. [...], obręb [...]. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta P. zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez firmę "A" S.A., polegających na zamontowaniu wolnostojącego nośnika reklamowego przy ul. [...] w P. Uzasadniając organ wskazał, że zgłoszenie dotyczy budowy wolnostojącego urządzenia reklamowego posadowionego na stopie fundamentowej o wymiarach 2,0m x 3,0m. Projektowane urządzenie reklamowe jest budowlą lub tymczasowym obiektem budowlanym, zgodnie z art. 3 pkt 3 i 5 Prawa budowlanego. W ocenie Prezydenta obiekt taki wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 i 30 Prawa budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji zakwestionowano jako nieuzasadniony pogląd Prezydenta, jakoby planowana realizacja wskazanego obiektu wymagała pozwolenia na budowę. Podnosząc zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wskazano, że z treści tego przepisu wynika, że dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie. W odwołaniu wskazano ponadto, że organ nie był uprawniony do zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z faktem, że wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, pozwolenia na budowę nie wymaga. Strona skarżąca podniosła nadto zarzut naruszenia art. 7, 10, 77 i 107 § 3 kpa. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując poglądy wyrażone przez organ I instancji, a w szczególności kwalifikację projektowanego nośnika reklam, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jako budowli. Uzasadniając organ wyjaśnił, że gdyby strona zadeklarowała w zgłoszeniu, że czas trwania obiektu nie przekroczy 120 dni, mogłaby skorzystać z trybu zgłoszeniowego zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5a Prawa budowlanego. W aktach sprawy takiej deklaracji jednak brak. W ocenie organu odwoławczego budowa nośnika w żadnym wypadku nie może być uznana za "instalowanie". W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, a nadto zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 107 § 3, art. 10, art. 7 i 77 kpa. Zarzucił, że organ nie umożliwił je wypowiedzenia się, co do dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie. W skardze wskazano również, że w postępowaniu przed organem I instancji nie wezwano strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, iż tryb postępowania związany z uzyskaniem pozwolenia na budowę jest konieczny z uwagi na to, że nośnik reklamowy, na którym jest montowana tablica reklamowa musi być zbudowany, co wymaga zachowania odpowiednich technologii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, choć nie co do wszystkich zarzutów. Nietrafny okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków. Wprawdzie organ zaniechał zawiadomienia skarżącej o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, ale podkreślenia wymaga, iż takie dowody w sprawie zbierane nie były. Skarżący nie wskazał w skardze na istnienie innych dowodów, zatem można przyjąć, że i organ i skarżąca poprzestali na prezentacji swoich odmiennych stanowisk, co do interpretacji przepisu prawa i poddali te stanowiska pod ocenę Sądu. Skarżąca nie wykazała zatem, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej udowodnienie określonych twierdzeń, czy pozbawiło możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003r. sygn. akt I SA/Gd 199/00 "Przegląd podatkowy" 2004 str. 43, a także wyrok NSA z 18 maja 2006r. sygn. akt II OSN 831/05, ONSA nr 6 (15) 2006 poz. 157). Trafny okazał się zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz. 414) poprzez jego niezastosowanie. Problematyka stosowania właściwych procedur prawa budowlanego przy inwestycji polegającej na instalowaniu urządzeń reklamowych była wielokrotnie przedmiotem rozpoznania przez sądy administracyjne. Sąd w niniejszym składzie orzekającym podziela stanowisko, iż instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczonych na budynkach, czy też bezpośrednio na gruncie, stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane. Podkreślenia wymaga, iż w sprawie zastosowanie miał wskazany przepis, który w dacie wydawania decyzji miał brzmienie "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obszarach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam ściennych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Brzmienie tego znowelizowanego przepisu wskazuje, że z uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są wszystkie roboty budowlane polegające na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych za wyjątkiem wymienionych w cyt. przepisie, które sprawy niniejszej nie dotyczą. Urządzenie reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania, którego projekt ze wszystkimi danymi technicznymi oraz materiałem fotograficznym, znajduje się w aktach administracyjnych, składa się z "nośnika reklamowego" o wymiarach 4,0 x 2,90 m oraz stopy fundamentowej. Wątpliwości, a także odmienną ocenę wyrażoną nie tylko przez organy, ale także sądy administracyjne wywołuje przepis art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, który wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe zalicza do budowli, co wskazuje na konieczność zastosowania procedury zmierzającej do uzyskania pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się na ten temat podejmując liczne próby ujednolicenia orzecznictwa. Ostatecznie za trafny uznać należy pogląd wyrażony w "Prawo budowlane. Komentarz" pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, str. 354, który sprowadził pojęcie "instalowania" tablic i urządzeń reklamowych do równoznacznego z pojęciem "montażu" i dopuścił jego zamienne stosowanie. Komentator w pełni zaaprobował pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04 "instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art.. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego". Sąd w składzie niniejszym w pełni aprobuje ten pogląd i czyni go podstawą uzasadnienia wyroku. Za przedstawionym sposobem rozumienia wymienionych przepisów przemawiają również względy związane ze stosowaniem wykładni celowościowej, wznoszenie (instalowanie) tablic i urządzeń reklamowych zarówno na budynkach jak i na gruncie, trwale z nim związanych, wymaga stosowania możliwie najprostszych procedur. Instalacja reklamy z natury swej wymaga szybkich działań. Długotrwałość postępowania niweczy najczęściej celowość instalowania reklamy. Należy zauważyć, że przyjęcie za wystarczające dokonania zgłoszenia, nie niweczy możliwości kontroli zmierzającej do możliwości uzyskania pozwolenia na budowę z przyczyn i w trybie określonym w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie wniesienie sprzeciwu uzasadnione było wyłącznie tym, że w ocenie organu przeprowadzenie robót budowlanych wymagało pozwolenia na budowę, a wymóg ten miał wynikać wprost z przepisów prawa. Takie stwierdzenie, jak wykazano, nie jest słuszne. Z tej też przyczyny uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., a w punkcie III wyroku określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). /-/ W. Batorowicz /-/ St.Małek /-/ A.Łaskarzewska MarK