II K 480/25

Суди загальної юрисдикції2025-09-12

Номер справи

II K 480/25

Дата рішення

2025-09-12

Тип

REASONS

Судді

Anna Szeląg (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

art. 160 § 1 kk

Текст рішення

<table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="33"/> <col width="23"/> <col width="98"/> <col width="11"/> <col width="42"/> <col width="68"/> <col width="71"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="22"/> <col width="103"/> <col width="71"/> <col width="100"/> </colgroup> <tr> <td colspan="15"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Formularz UK 1 </td> <td colspan="4"> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II K 480/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Uzasadnienie dotyczy całości wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="15">   Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1 </td> <td colspan="3"> R. K. </td> <td colspan="10"> Czyny opisane w 1a i 2 wyroku. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1. W dniu 21.06.2013 r. M. K., żona oskarżonego R. K., zawarła z Miastem i Gminą S. umowę adopcyjną psa rasy mix o imieniu F., a w dniu 04.10.2016 r. suki rasy mix terier o imieniu S.. Zgodnie z § 2 pkt 3 i 4 w/w umów M. K. zobowiązała się utrzymywać zaadoptowane psy w granicach swojej posesji, w sposób uniemożliwiający im samodzielne jej opuszczenie, a poza terenem nieruchomości miały wychodzić wyłącznie na smyczy lub z kagańcem. Po adopcji oba psy, były trzymane na posesji małżonków K. w S. przy ul. (...) w drewnianym kojcu, zaś posesja była ogrodzona drewnianym płotem. Na ul. (...) w S. mieszka również pokrzywdzona A. C. (1), która do końca 2019 r. posiadała dwa psy, w tym rodowodowego psa rasy sznaucer średni o imieniu O.. 2. Pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżonym dochodziło do nieprozumień, krótkich sprzeczek na tle sposobu zabezpieczenia jego nieruchomości z uwagi na to, że zdarzało się, że psy samowolnie opuszczały teren posesji. Zwierzęta wydostawały się poza kojec i ogrodzenie posesji poprzez wygryzienie dziur w deskach, jak również przez bramę posesji, która była otwierana przez członków rodziny oskarżonego. A. C. (1) czuła się tym faktem zagrożona, z uwagi na zdarzające się niepożądana zachowania, manifestowanie agresji przez psy będące pod opieką R. K. i jego rodziny. 3. W dniu 26.08.2017 r. A. C. (1) udała się na spacer ze swoim psem O.. W pewnym momencie jej pies został zaatakowany przez psa o imieniu F. oraz S., które bez żadnego nadzoru i opieki wybiegły z pobliskich zarośli. Gdy pokrzywdzona próbowała ratować O., to oba w/w psy zaatakowały również i ją w wyniku czego A. C. (1) doznała obrażeń ciała w postaci wylewu krwawego o wymiarach 10 cm x 8 cm usadowionego na bocznej powierzchni w 1/3 bliższy uda prawego oraz wylewu krwawego o wymiarach 4 cm x 4 cm na przyśrodkowej powierzchni podudzia prawego w okolicy podkolanowej, skutkujące naruszeniem czynności narządów jej ciała na okres krótszy niż 7 dni. 4. W dniu 24.03.2019 r. A. C. (1) udała się na spacer wraz ze swoimi dwoma pasami oraz sąsiadką E. K. (1), która również miała ze sobą psa. Gdy minęły zabudowania i doszły do pola podbiegły do nich dwa w/w psy, pokrzywdzona była przekonana, że chcą ja zaatakować. Psy oskarżonego zaatakowały psa pokrzywdzonej O.. Gdy ten wyrwał się ze smyczy, A. C. (1) wołając o pomoc pobiegła za nim. Pies F. gryząc O., zsunął się po stromym zboczu i poosiągał za sobą w dół żwirowni psa pokrzywdzonej. W tym czasie nabiegł B. K. (1), który usłyszał wołanie o pomoc i po zorientowaniu się w sytuacji, zszedł na dół i odgonił atakujące O. psy. W wyniku tego pogryzienia O. doznał obrażeń ciała w postaci licznych ran kąsanych w okolicy lędźwiowo - krzyżowej, nasady ogona i okolicy odbytu. W związku z tym zdarzeniem M. K. została ukarana MKK w kwocie 100 zł, za wykroczenie z art. 77 kw. 5. W trakcie obu zdarzeń, tj. w dniu 26.08.2017 r. oraz 24.03.2019 r. R. K. nie było w dnu. </td> <td colspan="2"> - dokumentacja złożona przez pokrzywdzoną - szkic sporządzony przez E. K. (1) - dokumentacja złożona przez oskarżonego - pismo Staży Miejskiej w S. zeznania świadków: A. C. B M. S. M. M. A. E. K. J. Ł. G. S. M. Ł. B. K. M. D. P. K. D. M. </td> <td> k.10-26, 38-20, 71-74, 76-77 k.55-57 k.216-225 k.227 k.385-386, 31-32, 111-112, 205-216 k.387, 235-236 k.387, 236 k.398-399, 236-237 k.386, 49-51, 112-113, 206-207 k.237 k. 262-263 k.272 k.272-273 k.248 k.249 k.249 </td> </tr> <tr> <td colspan="15">   Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1 </td> <td colspan="3"> R. K. </td> <td colspan="10"> Czyny opisane w 1a i 2 wyroku. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1. Oskarżony nie ponosi odpowiedzialności za zachowanie psów o imieniu F. oraz S., ponieważ należą one wyłącznie do jego żony M. K. i to wyłącznie na niej ciąży obowiązek opieki nad nimi. </td> <td colspan="2"> - wyjaśnienia oskarżonego - umowy adopcyjne - zeznania świadków: M. N. A. M. O. P. K. </td> <td> k. 384, 204 k. 224-225 k. 388-399, 236-237 k. 399 k. 249 </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.OCena DOWOdów </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.1.   Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. faktu z pkt 1.1 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 1 – 4 </td> <td colspan="3"> zeznania świadków: A. C. B M. S. M. M. A. E. K. J. Ł. G. S. M. Ł. B. K. M. D. D. M. dokumentacja złożona przez pokrzywdzoną szkic sporządzony przez E. K. (1) dokumentacja złożona przez oskarżonego pismo Staży Miejskiej w S. </td> <td colspan="9"> Sąd w całości dał wiarę zeznaniom A. C. (1), B. M., S. M. (2), E. K. (1), J. Ł. (2), W. Ł., Grahama S., M. Ł. (2), B. K. (1), M. D. (2) oraz D. M., ponieważ są one logiczne oraz uwzględniając je całościowo, przedstawiają spójny, realny przebieg zdarzeń. Żaden z tych świadków nie obciążał R. K. poza jego rzeczywiste działanie, przykładowo zgodnie twierdzili, że w dniu obu w/w zdarzeń nie widzieli R. K., nie widzieli kto otwierał bramę, co wykorzystywały psy oskarżonego. Również M. D. (3) zeznał, że nie był bezpośrednim świadkiem obu zdarzeń, ale „z opowiadań oskarżonego dowiedziałem się, że jego psy pogryzły psa pokrzywdzonej” (k.248). Częściowo także oskarżony nie zaprzeczał treści w/w zeznań, tj. co do tego, że źródłem konfliktu, był fakt, że pokrzywdzona okazywała strach, obawiając się ewentualnego ataku psów, które wydostawały się z terenu jego posesji. Oczywiście A. C. (1), czy też E. K. (3) uważały, że to R. K. wykazał się złą wolą i niejako odmawiał prawidłowego zabezpieczenia swojej nieruchomości. Ma to o tyle znaczenia, że jest sprawą oczywistą, że obie strony zgłaszały wobec siebie roszczenia i to generowało zdenerwowanie i wzajemne zarzuty. W tym kontekście logiczny są zeznania pokrzywdzonej, że „kiedy oskarżony był u mnie to mówił, że psy są jego” (k.205), ponieważ praktycznie tylko z nim próbowała omówić kwestię ułożenia psów oraz ich wydostawania się bez nadzoru poza teren posesji. Z kolei J. Ł. (2) zeznał, że daty nie pamięta, ale w 2019 r. R. K. pomagał mu w remoncie. Podobnej treści zeznania złożył także D. M.. Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych, nie była przedmiotem zarzutów stron oraz nie wzbudziła wątpliwości sądu. Dotyczy to także opinii sądowo-lekarskiej, z której jednoznacznie wynika, że A. C. (1) doznała wyżej opisanych obrażeń i co ważne, w ocenie biegłego mogły one powstać w okolicznościach podanych przez pokrzywdzoną. Dowody te zostały sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1 </td> <td colspan="2"> wyjaśnienia oskarżonego zeznania P. K. zeznania świadków M. A. M. O. </td> <td colspan="9"> Wyjaśnienia oskarżonego nie były spójne, a czasami nawet były nielogiczne, co dowodzi, że nie były one odtworzeniem w całości rzeczywistych wydarzeń z w/w dni. Oskarżony wyraźnie umniejszał swoją rolę w przebiegu tych zdarzeń. Z jednej strony przekonywał, że to nie on ponosi odpowiedzialności za oba psy, a z drugiej strony podjął rozmowę z A. C. (1) i nawet jak deklarował był gotowy ponieść koszty jej leczenia. Przyznał, że „po piśmie, które otrzymałem od adwokata pokrzywdzonej, pies został wysterylizowany” (k.204). Także z informacji przesłanych przez Staż Miejską w S. wynika, że w dniu 14.10.2016 r. R. K. przyjął pouczenie w związku z niewłaściwym zabezpieczeniem psów (k.227). P. K. (2) przekonywał, że nie wie jak oba psy miały wydostać się z terenu posesji, ponieważ sprawdzał ogrodzenie i nie było dziur, zamknięta była również brama. Ale jednocześnie nie zaprzeczył, że co najmniej dwukrotnie szukał psa F., czyli pies musiał samowolnie opuścić teren posesji. Tym samym świadek zaprzecza sam sobie bo jednocześnie zeznał, że kojce oraz posesja były prawidłowo zabezpieczonej a mimo to szukał psa poza terenem nieruchomości. M. A. (2) w swoich zeznaniach opisała okoliczności podpisania przez M. K. umowy adopcyjnej oraz stwierdziła, że według niej, to oba psy były chowane w prawidłowych warunkach. Z kolei M. O. (2) zeznała, że bezpośrednio po zdarzeniu w dniu 26.08.2017 r, nie widział żadnych obrażeń na ciele pokrzywdzonej, jak również wcześniej nie widziała tam żadnego psa. W ocenie świadka, to roszczenia A. C. (1) są bezpodstawne i cała ta sytuacja to był „teatr”. Sąd dał wiarę zeznaniom w/w świadków, że przedmiotowe zdarzenia przedstawiły zgodnie z tym jak je zapamiętał i zgodnie z własnym przekonaniem. Nie zmienia to jednak faktu, że dowody ten w żaden sposób nie mogą być traktowany jako jednoznaczne potwierdzenie wersji oskarżonego. Po pierwsze ocena skutków prawnych adopcji zwierzęcia leży poza gestią M. A. (2), a po drugie brak jest podstaw do przyjęcia jak sugeruje M. O. (2), że pokrzywdzona wymyśliła a następnie zainscenizowała zdarzenie, które faktycznie nie miało miejsca. Świadek sama przyznała, że „usłyszałam krzyki tych moich pracowników, mieli w rękach kije, okazało się, że w krzakach była pani Ania” (k.399). Poza tym, nie trzeba mieść specjalistycznej wiedzy medycznej aby wiedzieć, że wylewy krwawe, tzw. siniki, mogą się pojawić nawet po kilu godzinach od uderzenia i z czasem zmieniają intensywność zabarwienia. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> ---------- </td> <td colspan="4"> ----------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> -------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> 1a, 2 </td> <td colspan="4"> R. K. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 kk</a> należy do grupy tzw. przestępstw z narażenia konkretnego, czyli jak trafnie stwierdził SA w K. w wyroku z 10.08.2017 r. (II AKa 307/17, LEX nr 2420917) bezpośredniość realnie grożącego niebezpieczeństwa oznacza, iż w sytuacji przez sprawcę już stworzonej, a więc bez dalszej akcji z jego strony, istnieje duże prawdopodobieństwo nastąpienia w najbliższej chwili wymienionych skutków. Z tych też względów sąd ocenił, że w ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania, jak przyjął prokurator w zarzucie, że R. K. działał niejako w warunkach przestępstwa trwałego w okresie od sierpnia 2016 r. do sierpnia 2019 r. Żaden z przesłuchanych świadków nie zaprzeczył wyjaśnieniom oskarżanego, że dziury w ogrodzeniu były łatane, czyli psy musiały ponownie je tworzyć, czy też wykorzystywać pojedyncze otwarcie bramy, aby wydostawać się poza teren jego posesji. Generalnie brama w nieruchomości R. K. była zamknięta. Świadkowie zgodnie twierdzili, że „F. potrafił wygryźć dziurę w płocie” (k.261) i w ten sposób psy wydostawały się poza teren posesji, gdzie pozostawały bez żadnej opieki. Czyli generalnie w tym okresie oskarżony nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, co stanowi wykroczenie z art. 77 kw, którego karalność ulegał już przedawnieniu. Niemiej jednak w sytuacji gdy zachowanie sprawcy czynów opisanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77)">art. 77</a> kw spowoduje bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka, sprawca realizuje znamiona czynu sankcjonowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160)">art. 160 kk</a>. W razie spowodowania przez sprawcę skutków opisanych w 157 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> ponosi on odpowiedzialność na podstawie tych przepisów. Z tych też względów sąd przyjął, że R. K. dopuścił się dwóch czynów opisanych w pkt 1a i 2 wyroku. W ocenie sądu nie ma również wątpliwości, że odpowiedzialności za trzymanie zwierzęcia ponosi każdy kto sprawuje nad nim nadzór (zob. wyrok SN z 29.04.2003 r., III KK 26/03, LEX nr 77469; wyrok WSA w Gdańsku z 7.10.2014 r., I SA/Gd 268/14, LEX nr 1527395). Nie musi to być wyłącznie właściciel psów, czy też osoba, którą inni uważają za właściciela zwierząt, ale każdy kto z jakiegokolwiek tytułu zobowiązany jest do opieki lub dozoru nad nimi, czyli w tym przypadku będzie to również R. K.. Powyższe rozważania potwierdzają również zeznania W. Ł., który stwierdził, że „F. reagował na głos oskarżonego co oznacza, że jest osobą, której się słucha” (k.261). Także M. Ł. (2) stwierdził, że „chyba ojciec oskarżonego powiedział, że właścicielem psa jest oskarżony” (k.272). Oczywiście nie chodzi o to, że świadkowe mają dokonywać analizy prawnego statusu obu w/w psów ale o to, że sąsiedzi nie mieli wątpliwości, że właścicielem tych psów jest m.in. R. K.. Także P. K. (2) zeznał, że „psami opiekowała się cała rodzina” (k.249). Na marginesie należy także wskazać, że w piśmie z dnia 11.09.2019 r. przesłanym do pokrzywdzonej, jako odpowiedź na wezwanie do zapłaty wystosowane do oskarżonego, nie kwestionowano jakoby R. K. nie miał żadnych praw do obu w/w psów (k 76-77). Z też powodów niezależnie od treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 3)">art. 442 § 3 kpk</a>, stanowiącego m.in., że zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, sąd w całości zgodził się z ocenę prawna prowadząca do przyjęcia, że R. K. ponosi odpowiedzialność za zachowanie psów chowanych na jego posesji, a przedstawioną w uzasadnieniu sądu odwoławczego. </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> ------ </td> <td colspan="5"> ------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> ----------------------------------- </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> 1.6. Umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> ----------- </td> <td colspan="5"> ---------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> ----------------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> 1.7. Uniewinnienie </td> <td colspan="3"> ------------ </td> <td colspan="5"> ------------------ </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> ------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="3"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="7"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> R. K. </td> <td colspan="2"> 1 2 </td> <td colspan="3"> 1a, 2 3 1b </td> <td colspan="7"> Dokonując wyboru rodzaju kary, spośród wskazanego katalogu kar, sąd uznał za najbardziej adekwatną karę - karę grzywny. W tym względzie, sąd pośrednio kierował się treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 58)">art. 58 k.k.</a> które zawierają zasadę preferencji kar nie izolacyjnych. Jako okoliczność łagodzącą należało uwzględnić to, że: - oskarżony choć się nie przyznał do popełnienia zarzucanego mu czynu, to jednak wyraził skruchę za zaistniałe zdarzenie, dokonał skutecznego zabezpieczenia nieruchomości i kojców, że podobne zdarzenia nie maja już miejsca, - oskarżony nie był dotychczas karany, co dowodzi, że przedmiotowe zdarzenia miały jednostkowy charakter. Jako okoliczność obciążającą należało uwzględnić to, że: - oskarżony spowodował realne zagrożenie dla zdrowia pokrzywdzonej i miał przy tym pełną świadomość podjętego przez siebie zaniechania w zakresie zabezpieczenia nieruchomości przed samowolnym wydostaniem się z niej psów. W tej sytuacji, sąd uznał, że kara grzywny w wymiarze 215, 200 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 15 zł oraz kara łączna 360 stawek będzie karą, która spełni pokładane w niej cele. Ilość i wysokość stawek dziennych grzywny została ustalona nie tylko przy uwzględnieniu obecnych dochodów oskarżonego, który deklaruje, że jest bezrobotny, ale przede wszystkim z uwzględnieniem jego możliwości zarobkowych. Stosownie do dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a>, sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonej 2500 zł tytułem zadośćuczynienia. Kwota ta została ustalona w oparciu o obrażenia E. C. oraz z uwzględnieniem sposobu działania R. K.. Należy w tym miejscu wskazać, że sąd nie przyznał zwrotu kosztów za leczenie psa O., albowiem obrażenia jakie doniósł pies nie są objęte skutkami występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 kk</a>, który odnosi się do narażenia człowieka na wystąpieniu skutków w nim wymienionych. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="3"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="7"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> ----------- </td> <td colspan="2"> ------------ </td> <td colspan="3"> ------------ </td> <td colspan="7"> ---------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.6. inne zagadnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Obrońca wnosiła, że wobec ukarania M. K. za wykroczenie z art. 77 kw, które miało miejsce w dniu 24.03.2019 r., to oskarżony nie może już ponosić za to samo zdarzenie odpowiedzialności karnej. Jednakże z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ pozostaje to w sprzeczności z treści art. 10 § 1 kw. Przepis ten stanowi, że jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się za przestępstwo i za wykroczenie. Sytuacji nie zmienia fakt, że w sprawie karnej prokurator postawił zarzuty R. K. a nie jego żonie, ponieważ oboje ponoszą odpowiedzialność za zachowanie swoich psów. Ponadto sąd pouczył o możliwości zmiany kwalifikacji prawne czyny opisanego w pkt 1a wyrku poprzez eliminację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a>, wobec ewentualnego przedawnienia jego karalności. Jednakże w tym zakresie sąd oparł się na treści wyroku SN z dnia 02.04.2025 r. (LEX nr 3857364), że w wypadku przestępstwa podlegającego kumulatywnej kwalifikacji prawnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>) termin przedawnienia jego karalności wyznaczany jest na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101)">art. 101 kk</a>, w oparciu o wysokość kary grożącej za to przestępstwo określonej w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a>, a stosuje się go do całego kumulatywnie kwalifikowanego przestępstwa. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.KOszty procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="11"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 4 </td> <td colspan="11"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> sąd zasądził od R. K. tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu na rzecz oskarżycielki prywatnej A. C. (1) kwotę 2544 zł oraz na rzecz Skarbu Państwa kwotę 610 zł tytułem kosztów sądowych. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zwolnienia oskarżonego z przedmiotowego obowiązku, ponieważ główna kwota to należności nie na rzecz Skarbu Państwa tyko oskarżycielki prywatnej. Poza tym, oskarżony jest ze względu na wiek i stan zdrowia zdolny do pracy zarobkowej i wskazane koszty sądowe są stosunkowo niewysokie, należało zatem przyjąć, że obowiązek ich poniesienia nie będzie dla niego zbyt uciążliwy. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.1Podpis </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> </table>