I SA/Ol 504/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" którym zawieszono postepowanie egzekucyjne i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej organ I instancji lub NUS) w dniu "[...]". skierował do egzekucji tytuł wykonawczy nr "[...]", wystawiony w "[...]". przez Burmistrza Miasta (dalej jako Wierzyciel), obejmujący zaległości D Sp. z.o.o. (dalej zobowiązany lub spółka) z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2015 r. do listopada 2018 r., w łącznej kwocie należności głównej 79.631,00 zł. Pismem z dnia 21 lutego 2019 r., T.P (wspólnik spółki i były prezes jej zarządu) poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego, że spółka aktualnie nie posiada organu uprawnionego do reprezentacji w postaci Prezesa Zarządu i tym samym nie może zgłosić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym, T.P. wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wyboru nowego Zarządu Spółki informując, iż wówczas zostaną złożone zarzuty do tytułu wykonawczego z dnia "[...]" r., nr "[...]". Do wniosku T.P załączył kserokopię swojego oświadczenia z dnia 5 czerwca 2018r. o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu Spółki oraz kserokopię podjętej tego samego dnia Uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki w sprawie przyjęcia rezygnacji T.P. z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki D Sp. z o.o. Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 56 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego o nr "[...]". W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż w dniu 21 lutego 2019r. spółka wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wyboru nowego Zarządu Spółki. Postanowienie zostało wysłane na adres siedziby Spółki, a jego odbiór potwierdził T.P. w dniu 22 marca 2019r. Wierzycielowi - Burmistrzowi Miasta, postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego doręczono w dniu 8 marca 2019r. Pismem z dnia 14 marca 2019r Burmistrz złożył zażalenie na postanowienie Organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości. Wierzyciel zarzucił postanowieniu organu egzekucyjnego naruszenie art. 14 oraz art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018r., poz. 986 ze zm., zwanej dalej u.k.r.s.) poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji naruszenie praw wierzyciela, działającego w dobrej wierze. Wierzyciel zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji naruszenie interesu społecznego. Wierzyciel wskazał, że w pozyskanym drogą elektroniczną wypisie z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, według stanu na dzień 14 marca 2019r., godz. 14.08, brak było wzmianki o dokonaniu zmiany (rezygnacji) zarządu Spółki. W rejestrze, według stanu ze wskazanej wyżej daty, nadal widnieje T.P., jako prezes jednoosobowego zarządu Spółki. Wierzyciel, powołując się na ochronę, wynikającą z przepisów art. 14 i art. 17 u.k.r.s., wskazał na długotrwały brak działań Spółki, zmierzających do aktualizacji wpisu w KRS oraz do powołania nowego zarządu. W ocenie Burmistrza Miasta, rezygnacja T.P. z funkcji Prezesa Zarządu miała charakter tylko pozorny, mający na celu zablokowanie postępowania podatkowego oraz postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako organ II instancji lub DIAS) uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał m.in., że zawieszeniu postępowania może ulec tylko postępowanie, które zostało skutecznie wszczęte. Wobec braku organu uprawnionego do reprezentacji zobowiązanej spółki, dokonane wobec niej czynności egzekucyjne (doręczenie tytułu wykonawczego) nie mogły zostać uznane za skuteczne. Od powyższego rozstrzygnięcia wierzyciel pismem z dnia 1 lipca 2019r. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"r. Skarżący rozstrzygnięciu organu II instancji zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 14 oraz art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 poz. 986 z późno zm.) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji do naruszenia praw wierzyciela działającego w dobrej wierze; - art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145) poprzez jego niezastosowanie i nieprzyjęcie, że złożenie rezygnacji przez prezesa zarządu spółki D. sp. z.o.o., jak i podjęcie uchwały o jej przyjęciu, przy braku wykreślenia wpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, dalsze długotrwałe prowadzenie spraw spółki przez składającego rezygnację, były czynnościami podjętymi dla pozoru, dotkniętymi nieważnością bezwzględną; - art. 58 § 2 ustawy Kodeks cywilny poprzez jego niezastosowanie i brak uznania, że oświadczenie o rezygnacji jedynego członka zarządu spółki z pełnienia tej funkcji, brak wykreślenia wpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, dalsze długotrwałe prowadzenie spraw spółki przez składającego oświadczenie o rezygnacji - pozwala na uznanie, iż czynność rezygnacji była czynnością naruszającą zasady współżycia społecznego i dobre obyczaje, które powinny znaleźć zastosowanie w stosunkach spółki, szczególnie zewnętrznych, a w szczególności zasadę bezpieczeństwa i pewności obrotu gospodarczego oraz zasadę ochrony praw wierzycieli, i w konsekwencji była czynnością nieważną ex lege; - art. 205 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505 z późno zm.), przez jego niezastosowanie i uznanie, że prezes zarządu spółki D Spółka z.o.o. z siedzibą w M T.P. zaprzestał pełnienia funkcji jedynego członka zarządu spółki z dniem 5 czerwca 2018 r., podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie prowadzi do wniosku, iż jego rezygnacja z pełnienia funkcji prezesa zarządu spółki złożona zgromadzeniu wspólników, a nie organom do tego uprawnionym, czyli członkowi zarządu lub prokurentowi została złożona nieskutecznie; II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik tj. - art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 poz. 2096 z późno zm.) poprzez ich niezastosowanie i niesłuszne uznanie, oparte jedynie na kopiach dwóch dokumentów prywatnych, o niepotwierdzonej dacie sporządzenia, z naruszeniem przepisów kodeksu spółek handlowych i kodeksu cywilnego, że od dnia 5 czerwca 2018 r. D. sp. z.o.o. z siedzibą w M. nie posiada organów uprawnionych do jej reprezentowania, co uzasadnia zawieszenie postępowania egzekucyjnego, podczas gdy z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że prezes zarządu spółki podejmuje działania w jej imieniu, a dokumenty prywatne tj. oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji prezesa zarządu spółki oraz uchwała zgromadzenia wspólników o przyjęciu tej rezygnacji zostały sporządzone dla pozoru i niezgodnie z przepisami k.s.h. i k.c. jedynie w celu wstrzymania postępowania podatkowego oraz egzekucyjnego i tym samym brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, po przedstawieniu okoliczności faktycznych sprawy, wniósł o jej oddalenie. Organ obszernie odniósł się także do wszystkich zarzutów skargi kwestionując ich zasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Podkreślenia również wymaga, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 p.p.s.a. Dokonana przez Sąd we wskazanych wyżej ramach kontrola zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia prowadzi do oceny, że nie jest ono dotknięte wadami. Dlatego też skarga okazała się niezasadna. Mając na względzie całokształt ustalonych w toku postępowania przed organami faktów, uznać należy zaskarżone rozstrzygniecie Organu II instancji za prawidłowe. DIAS słusznie wskazał, że wobec wadliwości zainicjowania postepowania egzekucyjnego, tj. naruszenia art. 26 § 5 pkt.1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 poz. 1438) (dalej jako u.p.e.a.) w ogóle nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przywoływaną normą wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie nie można zaś uznać by czynność ta dokonana została w sposób prawidłowy. Jak wywodził Organ II instancji przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie regulują trybu doręczeń zatem, na mocy art. 18 u.p.e.a., prawidłowość dokonywanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji doręczeń należy oceniać przez pryzmat przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl ogólnej reguły zawartej w art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Zgodnie z art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym, a w tej grupie mieszczą się także osoby prawne, do których należą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Zatem pismo skierowane do takiej spółki powinno być doręczone na adres siedziby spółki. Organ słusznie zaznaczał przy tym, że strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. (art. 30 § 3 k.p.a.) W przypadku spółki występującej w niniejszej sprawie, uprawnionym do jej reprezentacji jest zarząd (art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych) (Dz. U. z 2019 r., poz. 505 ze zm.). Jak wywodził organ II instancji w przypadku gdy w skład organu uprawnionego do reprezentowania spółki z o.o. nie został powołany żaden członek, to taką sytuację należy uznać za brak organu, który skutkuje tym, że brak jest podmiotu uprawnionego do reprezentowania spółki. W konsekwencji zaś, w razie niepowołania w skład organu uprawnionego do reprezentowania spółki żadnego członka tego organu, złożone takiej spółce oświadczenie, nie mogło zostać złożone skutecznie. Nie mogła też skutecznie zostać doręczona korespondencja. Brak organów oznacza, że brak jest możliwości przyjęcia korespondencji kierowanej do spółki. Jeżeli bowiem spółka nie posiadała organu powołanego do jego reprezentowania, to nie mogła ona ujawnić swojej woli i podejmować czynności prawnych (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 03.02.2012 r., sygn. akt II OSK 2223/10, dostępny w CBOSA http://nsa.orzeczenia.gov.pl). Przedstawione wyżej rozważania organu II instancji podziela skład orzekający w niniejszej sprawie i przyjmuje za własne. Tytułem uzupełnienia wskazać należy, że sformułowany przez organ pogląd odpowiada, a wręcz powiela stanowisko wyrażone przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 lipca 2015r. (sygn. akt (III SA/Wa 3885/14 dostępny w CBOSA: http://nsa.orzeczenia.gov.pl). Podobne stanowisko zajął również WSA w Białymstoku (wyroki z 17 maja 2018 r. sygn. II SA/Bk 69/18 i II SA/Bk 70/18). Jak zaznaczono w przywoływanych orzeczeniach, zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie zgodnie wyrażany jest pogląd, iż braki w składzie organu zarządczego spółki kapitałowej powodują, że nie posiada ona możliwości do występowania w obrocie prawnym. Spółka nie ma organu upoważnionego do jej reprezentowania, jeżeli organ taki nie został w ogóle powołany albo gdy w jego składzie zachodzą braki uniemożliwiające jego działanie. W grę mogą wchodzić również przeszkody faktyczne lub prawne wyłączające skuteczne działanie organu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku gdy w skład organu uprawnionego do reprezentowania spółki z.o.o. nie został powołany żaden członek, albo wszyscy dotychczasowi członkowie zostali odwołani (lub złożyli oświadczenia o rezygnacji z pełnionej funkcji), to wówczas brak jest organu uprawnionego do reprezentowania spółki. W konsekwencji wszelkie oświadczenia skierowane do takiej spółki, nie mogą zostać uznane za skuteczne. Brak organu spółki z o.o. oznacza też brak możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też skutecznego doręczania korespondencji kierowanej do spółki. Jeżeli bowiem spółka nie posiadała organu powołanego do jego reprezentowania, to nie mogła ona ujawnić swojej woli i podejmować czynności prawnych (analogicznie NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2223/10 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3885/14, CBOSA). Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych. Brak zarządu stanowi obligatoryjną przesłankę do zawieszenia postępowania. Zasady funkcjonowania spółki z o.o. określa Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2019.505 t.j. z 2019.03.15). Organami spółki z o.o. są Zgromadzenie Wspólników i Zarząd. Zgromadzenie wspólników ma z góry określony skład osobowy, zmieniający się wraz ze zmianą składu wspólników. Wspólników na zgromadzeniu mogą zastępować pełnomocnicy lub przedstawiciele ustawowi. Inną specyficzną cechą zgromadzenia wspólników jest to, że nie trzeba jego składu - choć skład wspólników trzeba uaktualniać - zgłaszać do rejestru. Zgromadzenie wspólników jest organem uchwałodawczym, realizującym część spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki. Zgromadzenie wspólników może wpływać na procesy reprezentacyjne, wyrażając zgodę na dokonywanie niektórych czynności prawnych lub umocowując specjalnego pełnomocnika do reprezentacji spółki (art. 210 § 1, art. 253 k.s.h.). Zgromadzenie wspólników jest organem odwoławczym od uchwał innych organów (na przykład zarządu w przypadku art. 212 k.s.h.). Zgromadzenie wspólników odbywać się musi w określonym miejscu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w siedzibie spółki, chyba że umowa spółki wskazuje inne miejsce lub wspólnicy postanowią jednomyślnie o innym miejscu (art. 234 k.s.h.). Zgromadzenie wspólników musi się odbywać w określonym czasie wynikającym z zaproszenia do odbycia zgromadzenia (art. 238 k.s.h.). Zgromadzenie wspólników podejmuje uchwały większością głosów, chyba że zastrzeżono jednomyślność przy podejmowaniu uchwał (art. 245-246 k.s.h.). Zgromadzenie wspólników podejmuje uchwały bez względu na liczbę uczestników zgromadzenia, chyba że umowa stanowi inaczej (art. 241 k.s.h.). Zgromadzenie wspólników odbywa się w następstwie zawiadomienia wspólników listem poleconym lub przesyłek nadanych pocztą kurierską, ewentualnie drogą elektroniczną (art. 238 k.s.h.), chyba że zachodzą warunki z art. 240 k.s.h. Zgromadzenie wspólników musi się odbyć przynajmniej raz w roku (art. 231 k.s.h.). W stosunku do uchwał zgromadzenia wspólników (a także uchwał wspólników) mogą być wnoszone powództwa o uchylenie uchwały (art. 249 k.s.h.) albo o stwierdzenie nieważności uchwały (art. 252 k.s.h.) (Kidyba Andrzej, Komentarz aktualizowany do art. 1-300 Kodeksu spółek handlowych, Opublikowano: LEX/el. 2019). Przepisy prawa handlowego nie zawierają żadnych unormowań, które zobowiązywałyby uprawnione organy do powołania zarządu. Wspólnicy i akcjonariusze spółek oraz członkowie rad nadzorczych nie ponoszą też żadnej odpowiedzialności za niepowołanie zarządu, choćby taki stan utrzymywał się latami. Bez istniejącego zarządu nie można zakończyć skutecznie żadnej sprawy sądowej czy też postępowania egzekucyjnego wobec spółki. Brak zarządu uniemożliwia prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skoro z dokumentów dołączonych do akt kontrolowanego postępowania wynika, że już w dacie wystawienia tytułu wykonawczego (14 stycznia 2019r), Spółka nie posiadała członków zarządu i stan ten trwał także w chwili doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (14 luty 2019r.) to kwestia ta rzutuje na ocenę prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec spółki. Skoro zaś nie został spełniony wynikający z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. warunek skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego, postępowanie egzekucyjne nie zostało skutecznie wszczęte. Odnosząc się do postawionych przez skarżącego zarzutów wskazać należy za WSA w Gorzowie Wielkopolskim (wyrok z 2 marca 2017r. sygn. akt. I SA/Go 356/16), że sam wpis do KRS osób wchodzących w skład zarządu ma tylko i wyłącznie charakter deklaratoryjny. Tak więc wpis lub jego brak, nie tworzy nowego stanu prawnego, decydujące znaczenie ma bowiem sam akt będący źródłem wpisu (por. wyrok NSA z 6 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1358/14, wyrok SN z 5 grudnia 2002 r. sygn. akt I PKN 619/01). Nie można zatem wskazać, że prowadzący postepowanie organ II instancji naruszył art. 14 oraz art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 poz. 986 z późno zm.) poprzez jego niezastosowanie. Przywoływane przepisy wskazują bowiem na domniemanie prawdziwości wpisów w KRS wobec działających w dobrej wierze osób trzecich. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wierzyciel otrzymał informację o braku zarządu już 10 lipca 2018r. (wniosek o przedłużenie terminu do złożenia odwołania oraz wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie decyzji z dnia "[...]" dotyczącej zobowiązania podatkowego wnoszony do SKO za pośrednictwem Burmistrza Miasta – akta organu), zatem jeszcze przed wystawieniem tytułu wykonawczego. Zaznaczenia wymaga również, że zobowiązany nie powołuje się bezpośrednio na dane, które nie zostały wpisane do Rejestru lub uległy wykreśleniu z Rejestru. Zobowiązany wskazał jedynie, iż brak jest organów umocowanych do działania w imieniu spółki. Prezes zarządu spółki z chwilą złożenia rezygnacji i przedłożenia jej organom Spółki, stracił uprawnienia do działania w jej imieniu, niezależnie od treści wpisu w KRS. To ewentualne podejmowanie przez niego, po złożeniu rezygnacji działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich (przy istniejącym w KRS wpisie dotyczącym jego funkcji w zarządzie spółki) stanowiły by naruszenie art. 14 i 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. Jedynie na marginesie, wskazać należy, że Wierzyciel mimo wiedzy, że zobowiązana spółka nie posiada organu uprawnionego do reprezentowania nie podjął żadnych działań zmierzających do ustanowienia jej kuratora. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie może również podzielić argumentów dotyczących naruszenia art. 83 § 1 i art. 58 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145). Ustalony przez organ stan faktyczny nie pozwala w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przyjąć iż czynności dokonywane w związku ze zmianami w organach spółki miały charakter pozorny i dokonywane były w celu stworzenia przeszkody dla postępowania egzekucyjnego. Wskazać należy, że były one komunikowane organowi jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a nie sposób również przyjąć domniemania złej wiary dokonujących tych czynności. Wręcz przeciwnie zasady obrotu gospodarczego wymagają przyjęcia założenia, iż strony działają w dobrej wierze. Skuteczne powołanie się na unormowania art. 83 § 1 i art. 58 § 2 wymagać musi, od czyniącej to strony, przedstawienia dowodów wskazujących, iż spełniona została hipoteza którejś z przywoływanych norm, ewentualnie daleko idącego uprawdopodobnienia takiego stanu. Wierzyciel w realiach rozpatrywanej sprawy przedstawił w tym zakresie wyłącznie swoje domniemania. Kwestionowanie przez wierzyciela skuteczności rezygnacji prezesa zarządu spółki także nie może znaleźć aprobaty składu orzekającego w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią uchwały Sądu Najwyższego z dnia 31.03.2016r , sygn. akt III CZP 89/15, oświadczenie członka zarządu jednoosobowego o rezygnacji z tej funkcji dochodzi do skutku z chwilą doręczenia oświadczenia na adres spółki w sposób umożliwiający podjęcie niezbędnych działań związanych z rezygnacją. W realiach niniejszej spawy oświadczenie jedynego członka zarządu spółki złożone zostało de facto w jej siedzibie. Założenie takie przyjąć należy wobec tożsamości: siedziby spółki, jej adresu korespondencyjnego, a także adresu zamieszkania T.P. byłego prezesa zarządu spółki, a także wspólnika spółki oraz M.P. drugiej wspólniczki zobowiązanej spółki. Nie ma również wątpliwości, iż oświadczenie doszło ono do wiadomości zgromadzenia wspólników spółki. Organ egzekucyjny słusznie przywoływał również aktualną treść art. 202 § 6 k.s.h. (obowiązująca od dnia 1 marca 2019r.). Zgodnie z jego brzmieniem jeżeli w wyniku rezygnacji członka zarządu żaden mandat w zarządzie nie byłby obsadzony, członek zarządu składa rezygnację wspólnikom, zwołując jednocześnie zgromadzenie wspólników, o którym mowa w art. 2331, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Zaproszenie na zgromadzenie wspólników zawiera także oświadczenie o rezygnacji członka zarządu. Rezygnacja jest skuteczna z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników. Choć przywoływana norma wprowadzona została do porządku prawnego już po złożeniu przez Prezesa Zarządu zobowiązanej Spółki rezygnacji ze sprawowanej funkcji, to nie może zostać zupełnie pominięta. W kontekście oceny oświadczenia woli o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu zobowiązanej spółki z dnia 5 czerwca 2018r. traktowana może być jako dyrektywa interpretacyjna wskazująca pożądany przez prawodawcę kierunek zmian regulacji prawnych, które przed dniem wejścia w życie ww. przepisu w sposób nieprecyzyjny regulowały tryb rezygnacji jedynego członka zarządu spółki z.o.o. W zakresie naruszeń norm procesowych wskazanych przez wierzyciela, tj. nie wyjaśnienia w toku postępowania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wskazać należy, że organ nie uchybił w tym zakresie regułom postępowania. Postępowanie prowadzące do wydania zaskarżonego postanowienia nie jest obciążone wadami procesowymi mającymi istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ustalenie przez organ okoliczności pożądanych przez skarżącego nie może być utożsamiane z brakiem wyjaśnienia sprawy. Brak wykazania przez organ, iż oświadczenie woli dotyczące rezygnacji z funkcji prezesa zarządu zobowiązanej Spółki miało charakter pozorny nie dowodzi, iż organ uchybił obowiązkowi wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Okoliczność tą podnosił skarżący i to on wywodząc z niej skutki prawne winien był wskazać chociażby na źródła dowodowe, których wykorzystanie pozwoliło by na potwierdzenie sformułowanej przez niego tezy o pozornym charakterze zmian w organach spółki. Nie można uznać za taką okoliczność faktu, iż korespondencja kierowana do Spółki odebrana została przez T. P., skoro jego adres zamieszkania był tożsamy z siedzibą Spółki. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku.