I SA/Po 766/09

SENTENCJA Dnia 24 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu [. ..] [...] roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zwolnienia od kosztów sądowych sprawy ze skargi B. J. i T. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] [...] r., nr [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych M. Bejgerowska UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] [...] r. T. K. został zwolniony w przedmiotowej sprawie od kosztów sądowych. W dniu [...] 2009 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga kasacyjna T.K. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...] 2009 r. w sprawie sygn. akt I SA/Po 766/09 wraz z kolejnym wnioskiem o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Mając na uwadze również treść art. 249 P.p.s.a. Sąd wskazuje, że prawo pomocy przyznane skarżącemu w zakresie wskazanym w postanowieniu referendarza sądowego z dnia [..] 2008 r. nie zostało cofnięte. Od wskazanego rozstrzygnięcia nie wniesiono również sprzeciwu, ani nie zaszły okoliczności wskazane w art. 251 P.p.s.a. Skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie przez niego wnioskowanym i rozciąga się ono również na etap postępowania wywołany wniesieniem skargi kasacyjnej. Stąd też kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych uznać należało za bezprzedmiotowy, albowiem odnosił się on do kwestii już rozstrzygniętej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. M. Bejgerowska