I FSK 1099/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Małgorzata Fita, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 436/06 w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 22 marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, kwiecień, maj i czerwiec 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 436/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 22 marca 2006 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą podatnikowi prowadzącemu Firmę Handlowo Usługową A. w P. - w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, kwiecień, maj, czerwiec 2001 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W uzasadnieniu decyzji organ zwrócił uwagę, że ze względu na "nieistnienie" kontrahentów podatnika Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia 28 grudnia 2005r. (...) dokonał zmian rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2000r. W ocenie organu podatkowego powyższe rozstrzygnięcie organu podatkowego miało wpływ na rozliczenia za kolejne okresy rozliczeniowe. Do rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2001r. organ pierwszej instancji przyjął ustalenia wynikające z ww. decyzji odnośnie grudnia 2000r., za który to miesiąc organ określił wysokość zobowiązania podatkowego, w związku z czym nadwyżka podatku naliczonego nad należnym podlegająca rozliczeniu w styczniu 2001r., - którą deklarował podatnik - nie wystąpiła. Organ ten stwierdził ponadto, że w styczniu 2001r. podatnik nie wykonał czynności podlegającej opodatkowaniu, w związku z czym podatek naliczony występujący w tym miesiącu podlegał rozliczeniu w następnych okresach rozliczeniowych. Do rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień 2001r. organ przyjął ustalenia wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 28 grudnia 2005r. (...) dotyczących miesięcy lutego i marca 2001r., z których wynikała kwota podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych do odliczenia w następnych. W rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiące maj i czerwiec 2001r. organ przyjął, że sprzedaż papierosów objętych procedurą składu celnego, w stosunku do których nie powstał dług celny, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a zatem wykazanie tej sprzedaży jako sprzedaży eksportowej w deklaracjach VAT za miesiące maj i czerwiec 2001r. nie znajdowało uzasadnienia. W miesiącu maju podatnik wykazał w ewidencji sprzedaży i deklaracji podatkowej VAT-7 sprzedaż eksportową papierosów S. dokonaną na podstawie faktury nr [...] z 18 kwietnia 2001r. dla A. Mołdawia, [...]. Do faktury dołączony był dokument SAD z dnia 11 maja 2001r. potwierdzony pieczęcią Urzędu Celnego Baza Kontenerowa w G. o nr [...]. Wywóz papierosów został potwierdzony przez Urząd Celny w M. w dniu 20 maja 2001r. pod numerem [...]. W miesiącu czerwcu podatnik wykazał w ewidencji sprzedaży i deklaracji podatkowej VAT 7 sprzedaż eksportową papierosów S. dokonaną na podstawie faktury nr [...] z 18 kwietnia 2001r. dla A., Mołdawia, [...]. Do faktury dołączony był dokument SAD z dnia 24 maja 2001r. potwierdzony pieczęcią Urzędu Celnego Baza Kontenerowa w G. o nr [...]. Podatnik nie posiadał dokumentów świadczących o eksporcie, a jedynie o jego tranzycie. Papierosy sprzedane w miesiącu maju i czerwcu 2001r. podatnik zakupił od "firmy cypryjskiej" i składował je w Bazie Kontenerowej Urzędu Celnego w G. Towar ten był objęty procedurą składu celnego i na tej podstawie podlegał zwolnieniu z obowiązku zapłaty należności celnych i podatkowych związanych z jego zakupem. Organ I instancji zauważył, że eksport towarów z polskiego obszaru celnego dla potrzeb podatku VAT dokumentują koszty 1A lub 3SAD opatrzone pieczęcią VAT. Podatnik posiada tylko dokument SAD - karta UTR SAD przeznaczoną dla urzędu celnego przeznaczenia, w której zapisano "towar objęto procedurą tranzytu" i opatrzono pieczęcią Urząd Celny w G. Polska Cło. Potwierdzenia dokonania eksportu nie spełnia również zaświadczenie Urzędu Celnego w P. z dnia 30 lipca 2001r. nr [...] poświadczające wywóz towaru poza granice kraju. 2.2. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy zauważył, że zarzuty podniesione w odwołaniu związane są z ustaleniami dotyczącymi kontrahentów zagranicznych B. C., na rzecz których (według wystawionych dokumentów) dokonał sprzedaży wyrobów tytoniowych, a więc z ustaleniami, które bezpośrednio nie miały miejsca w miesiącu styczniu, kwietniu, maju i czerwcu 2001r. Sprawa naliczenia podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj i czerwiec 2001r. jest jednak konsekwencją rozstrzygnięć w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2000r. oraz miesiące luty i marzec 2001r. Sprawy te również były przedmiotem postępowań odwoławczych i w wyniku ich rozpatrzenia organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego. Odnosząc się w sposób szczegółowy do rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące maj i czerwiec 2001r. organ odwoławczy podtrzymał stanowisko, że sprzedaż papierosów w tych miesiącach na rzecz A. [...] z Mołdawii nie jest sprzedażą eksportową, ponieważ w przypadku procedury składu celnego sprzedaż towarów nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT przed powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów, a więc przed dopuszczeniem ich do obrotu na polskim obszarze celnym. Działalność prowadzona w składzie celnym nie stanowi, w świetle art. 2 i art. 4 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., w sprawie podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) (dalej: ustawa o VAT), czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, bowiem działalność w składzie celnym nie mieści się w katalogu przedmiotowym ustawy o VAT. 2.3. Skarga do Sądu pierwszej instancji Na powyższą decyzję podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie: - art. 19 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 2 w zw. z art. 2 i art. 4 pkt 4 oraz art. 18 ust. 4 ustawy o VAT oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego przez błędną wykładnię tych przepisów; - art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 193 § 4 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem ustalenia prawno podatkowego stanu faktycznego powstają w rażącej sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował nieuznanie czynności sprzedaży na rzecz kontrahentów zagranicznych wymienionych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. 2.4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. 2.5. W pismach procesowych z dnia 4 września 2007r. oraz z dnia 8 lutego 2008r. pełnomocnik skarżącego ponowił zarzuty i wnioski zawarte w skardze. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Sąd stwierdził, że związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swymi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę niż ta, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r. miały wpływ na rozliczenia za kolejne okresy rozliczeniowe w 2001r., niemniej jednak zauważył, że przedmiotem oceny Sądu w sprawie pozostanie wyłącznie rozstrzygniecie obejmujące miesiące styczeń, kwiecień, maj i czerwiec 2001r. W ocenie WSA, stanowisko organów podatkowych, że w styczniu 2001r. nie wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym było prawidłowe. Po pierwsze - w miesiącu poprzedzającym, tj. w grudniu 2000r. nie wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym podlegająca rozliczeniu w następnym miesiącu. Po drugie - w styczniu 2001r. podatnik nie dokonywał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, w związku z czym podatek naliczony występujący w tym miesiącu, będzie podlegał rozliczeniu w miesiącu następnym. Sąd dodał, że w grudniu 2000r. - wbrew deklaracji podatnika - wystąpiło zobowiązanie podatkowe, które organy podatkowe określiły w odrębnej decyzji. Również prawidłowe było - w ocenie WSA - stanowisko organów podatkowych co do wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym występującej w kwietniu 2001r. Kwota nadwyżki wynika z rozliczenia za miesiące luty i marzec 2001r., którego organy podatkowe dokonały w odrębnych decyzjach. Nie budziło także wątpliwości Sądu określenie przez organy podatkowe wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące maj i czerwiec 2001r. Organy te trafnie przyjęły, że sprzedaż przez podatnika papierosów dla A. [...] 2001 w Mołdawii na podstawie faktur z dnia 18 kwietnia 2001r. nr EX [...] i EX [...] nie jest sprzedażą eksportową opodatkowaną 0% stawką VAT, w związku z czym zmniejszenie sprzedaży opodatkowanej za miesiące maj i czerwiec 2001r. o kwoty, które podatnik błędnie uznał za eksport towarów spowodowało zmianę w zakresie wysokości podatku naliczonego podlegającego odliczeniu. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik podatnika zaskarżył powyższy wyrok w całości "w przedmiocie oddalenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2000 r." Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania w wysokości przepisanej przepisami prawa. 4.2. Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów: 1. postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.), poprzez nieuchylenie decyzji wydanej z istotnym naruszeniem postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p., oraz poprzez błędy w ustaleniach faktycznych Sądu i organów podatkowych; - art. 151 u.p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi na decyzję, która powinna być uchylona, ze względu na to, że została wydana w wyniku naruszenia prawa, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.; - art. 134 § 1 u.p.p.s.a., poprzez niewyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego, mimo, że Sąd nie był związany granicami skargi; - art. 135 poprzez niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środków przewidzianych ustawą do usunięcia naruszeń prawa, tj. uchylenie decyzji pierwszej i drugiej instancji jako wydanych z naruszeniem prawa; - art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie do uzasadnienia wyroku nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, który to stan faktyczny został nieprawidłowo ustalony przez organy podatkowe z rażącym naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Równocześnie organy podatkowe nie ustaliły co stało się z towarem skoro nie doszło do sprzedaży. Przepis ten naruszono również z uwagi na przyjęcie w uzasadnieniu wyroku sądowego tezy, że podatnik zachował całkowicie bierną postawę podczas postępowania. Jest to teza nieprawdziwa, gdyż podatnik choćby poprzez próby odnalezienia swych kontrahentów czynnie brał udział w postępowaniu; - art. 11 u.p.p.s.a., poprzez pominięcie faktu, że wobec podatnika prokuratura umorzyła śledztwo i jednocześnie naruszenie art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a., poprzez pominięcie faktu, że organy podatkowe pominęły dowody zgromadzone w umorzonym postępowaniu karnym przez podatnika, przez co nieprawidłowo i w sposób niepełny zgromadziły materiał dowodowy, a WSA uznał, że materiał dowodowy w sprawie zgromadzono prawidłowo i zgodnie z prawem; - art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. poprzez uznanie, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż kontrahenci podatnika, skoro nie byli zarejestrowanymi podmiotami w 2002 i 2004r, to nie byli również oni zarejestrowani w 2000r. i 2001r., jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Naruszenie to doprowadziło do przyjęcia niezgodnego z prawdą i prawem powyższego domniemania, to zaś zaowocowało uznaniem, że podatnik nie mógł skutecznie dokonać sprzedaży eksportowej na rzecz swoich zagranicznych klientów. W konsekwencji uznano, że przedmiotowe transakcje nie mogły i nie miały miejsca, co jest sprzeczne z prawdą i materiałem dowodowym. Jednocześnie nie ustalono do jakiej czynności doszło skoro nie doszło do transakcji sprzedaży towaru na eksport; - naruszenie art. 3 § 1 u.p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269), poprzez nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej powierzoną ww. przepisami; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a u.p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organów podatkowych, które naruszały prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy; - art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c u.p.p.s.a. poprzez oparcie swego rozstrzygnięcia o wyroki nieprawomocne i wadliwe, które wydane zostały w wyniku naruszenia przepisów wskazanych w petitum niniejszej skargi, i które polegają uchyleniu; 2. prawa materialnego, tj.: - art. 4 pkt 4 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na tym, że nie dochodzi do eksportu jeżeli strona kupująca towar nie zostanie odnaleziona i nie potwierdzi transakcji zakupu towarów, a także poprzez zawężenie definicji i znaczenia tego przepisu; - art. 2 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że w stanie faktycznym uznano, iż nie doszło do sprzedaży towarów, zatem dokonano nieprawidłowej subsumcji; - art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na tym, że uznano, iż wydanie towarów, wywiezienie ich przez nabywcę, zapłacenie kwoty za towar, przy jednoczesnym braku potwierdzenie zawarcia transakcji przez nabywcę z uwagi na jego nieodnalezienie, stanowią czynność inną niż opodatkowana i nie stosuje się do niej przepisów ustawy o VAT; - art. 18 ust. 3, 4, 5, 6 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pozbawieniu mojego mocodawcy prawa do stawki 0% jako właściwej do sprzedaży, eksportowej, mimo spełnienia wszelkich wymogów określonych w tym przepisie oraz poprzez uznanie, że stawka 0% jako właściwa dla eksportu ma charakter preferencyjny, a nie stanowi reguły w przypadku eksportu. Pominięto tym samym zasadę terytorialności podatku od towarów i usług; - art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pozbawieniu mojego mocodawcy prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami towarów, które były przedmiotem eksportu za granicę; - art. 19 ust. 4 i art. 21 ust. 1 ustawy o VAT poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie z uwagi na nieuwzględnienie nadwyżki podatku naliczonego z poprzednich okresów rozliczeniowych w wyliczeniu zobowiązań podatkowych (prawidłowej kwoty nadwyżki podatku naliczonego na należnym) za zaskarżony okres; - art. 535 K.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w stanie faktycznym nie doszło skutecznie do zawarcia umowy sprzedaży, oraz uznaniu, iż definicja sprzedaży określona w tym przepisie nie obowiązuje na gruncie ustawy o VAT. 4.3. W uzasadnieniu środka zaskarżenia jej autor zwrócił uwagę, że skargę kasacyjną złożono głównie z przyczyn wadliwości wyroków z dnia 21 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Rz 435/06 i I SA/Rz 437/06) wpływających bezpośrednio na zaskarżony wyrok. Wskazane orzeczenia poprzez pozbawianie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wpływają bezpośrednio na wyliczenie nadwyżki podatku naliczonego za okresy objęte zaskarżonym wyrokiem. Zaskarżony wyrok wadliwy jest z powodu nieprawidłowego wyliczenia zobowiązań podatkowych za zaskarżone okresy. Wszelkie argumenty i zarzuty odnoszące się do powyższych wyroków odnieść należy do niniejszego, gdyż jego wadliwość, tkwi w nieprawidłowości orzeczeń z 21 lutego 2008r. W razie uchylenia powyższych wyroków, niniejszy wyrok winien być uchylony, gdyż wówczas określone w nim kwoty zobowiązań będą nieprawidłowe. 4.4. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik podatnika, wskazując na orzeczenia sądów: administracyjnych, powszechnych oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, odniósł się do podniesionych przez siebie zarzutów. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Na użytek danej sprawy przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.). Świadczy o tym nie tylko tzw. przymus adwokacki, lecz przede wszystkim forma, jakie pismo zwane skargą kasacyjną musi zawierać. Dalej należy podkreślić, że w świetle art. 183 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie wnioskami i zarzutami skargi kasacyjnej. Sąd nie może wyjść ani poza granice skargi kasacyjnej, ani samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, bądź w inny sposób korygować. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest także władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu niż powołane w postawach kasacji. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 u.p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu. 5.2. Zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej jej autor stwierdził, iż zaskarża wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I SA/Rz 436/06, w przedmiocie oddalenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2000r. Podstawy skargi kasacyjnej oparł na naruszeniu regulacji prawa procesowego jak i materialnego. Licznie powołanymi przepisami wraz z argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierzał w istocie do zakwestionowania przyjętych przez organy podatkowe ustaleń co do eksportowej sprzedaży papierosów przez podatnika. Podniósł m.in. że "organy podatkowe mimo kilku lat prowadzenia postępowania podatkowego nie zebrały dowodów, które skutecznie obalałyby domniemania zgodności z prawdą dokumentów SAD i dowodziły, iż transakcje sprzedaży papierosów miały charakter fikcyjny" czy, że "Sąd w uzasadnieniu wskazał, że na fikcyjność transakcji wskazuje płatność gotówką". 5.3. Tymczasem, w zaskarżonym do tut. Sądu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonywał kontroli decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, kwiecień, maj i czerwiec 2001 r. a nie decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2000r. Ocena Sądu pierwszej sprowadziła się do uznania za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym rozliczenie wskazanego podatku za miesiące styczeń, kwiecień, maj, czerwiec 2001 r. było konsekwencją rozstrzygnięć w zakresie tego podatku za miesiące od marca do grudnia 2000 r. i miesiące luty i marzec 2001 r. Postawione więc przez autora skargi kasacyjnej zarzuty wraz z przywołaną na ich poparcie argumentacją nie mogły zostać poddane merytorycznej kontroli bowiem w żaden sposób nie korespondują z zaskarżonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik podatnika zaznaczył, co prawda, że "skargę kasacyjną złożono głównie z przyczyn wadliwości wyroków z dnia 21 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Rz 435/06 i I SA/Rz 437/06) a orzeczenia te poprzez pozbawianie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wpływają bezpośrednio na wyliczenie nadwyżki podatku naliczonego za okresy objęte zaskarżonym wyrokiem", nie zmienia to jednak faktu, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie odnosi się do zaskarżonego orzeczenia o sygn. akt I SA/Rz 436/06. Kontrola sądowoadministracyjna decyzji wydanej w przedmiocie wskazywanym przez autora skargi kasacyjnej, tj. w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2000 r. została zaś zakończona, bowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt I FSK 1098/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I SA/Rz 435/06. 5.4. Przedstawione uwagi jednoznacznie wskazują na oczywiste wady konstrukcyjne jakimi jest obarczona badana skarga kasacyjna. Wobec tego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mógł, w świetle art. 183 § 1 u.p.p.s.a., zostać poddany merytorycznej kontroli Sądu kasacyjnego. 5.5. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.