II OZ 906/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1731/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T.Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] w przedmiocie przekazania zgodnie z właściwością postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1731/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi T.Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie przekazania zgodnie z właściwością, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pismem z dnia 11 kwietnia 2012r. (data stempla biura podawczego) skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Wraz z pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. przesłano wnioskodawczyni formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), w celu jego wypełnienia w terminie 7 dni, od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Powyższy formularz został skarżącej doręczony prawidłowo, jednakże do dnia wydania przedmiotowego postanowienia przez Sąd skarżąca nie nadesłała wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Zaś brak wniosku na urzędowym formularzu, stosowanie do treści art. 257 p.p.s.a., uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Dlatego wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca, wyrażając swoje niezadowolenie z treści zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przesłano skarżącej formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia i odesłania. Mimo tego skarżąca nie nadesłała Sądowi wniosku na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przyjąć należy, w świetle art. 257 p.p.s.a., że postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżąca bowiem nie uczyniła zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. A brak ten skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto wskazać należy, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a., nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne złożenie takiego wniosku we właściwej formie będzie podstawą do jego rozpoznania. Dlatego, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji