I C 1499/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 1499/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 04 grudnia 2020r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny</strong> </p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>Sędzia Andrzej Gromadzki</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2020 r. w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">A. D.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">P. M.</span> </p> <p>o wydanie rzeczy ruchomych lub zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  oddala wniosek pozwanego o zwrot kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt I C 1499/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód, <span class="anon-block">A. D.</span> wniósł pierwotnie o nakazanie pozwanemu <span class="anon-block">P. M.</span> wydania rzeczy ruchomych takich jak: pług 7-mio skibowy, piła krajzega z kompletem 7 sztuk tarcz, kifor o uciągu 3,5 tony, pralka automatyczna, lub zapłaty przez pozwanego kwoty 10.000,00 zł, tytułem równowartości opisanych rzeczy. Powód wniósł ponadto o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">P. M.</span>, jak należy wnioskować z treści odpowiedzi na pozew, wniósł o oddalenie powództwa. Uzasadniając wskazał, że powód nigdy nie przekazywał mu w użytkowanie żadnego z wymienionych przedmiotów. Jeśli już, powód przekazał rzeczy w posiadanie poprzednikom prawnym pozwanego – <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span> (rodzicom powoda, a dziadkom pozwanego). <span class="anon-block"> Gospodarstwo (...)</span>, w którym miały się znajdować owe rzeczy, zostało formalnie przekazane <span class="anon-block">B. M.</span>, a ta przekazała je następnie synowi – <span class="anon-block">P. M.</span> – pozwanemu.</p> <p>Zdaniem pozwanego, dochodzenie przez <span class="anon-block">A. D.</span> w niniejszym postępowaniu zwrotu rzeczy lub zapłaty wynika z rozgoryczenia powoda, że jego rodzice przekazali gospodarstwo rolne siostrze powoda, a nie powodowi. Pozwany zaprzeczył, aby nabył przedmioty opisane w pozwie, nie zostały mu przekazane w użytkowanie i nie wszedł w ich posiadanie.</p> <p>Ostatecznie, powód sprecyzował wartość przedmiotów określając ją na 8.600,00zł.</p> <p>Pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o zasądzenie od powoda zwrotu poniesionych kosztów, w tym utraty zarobku w związku ze stawiennictwem na rozprawach.</p> <p>Sąd ustalił, co następuje:</p> <p>Do 1994 r., właścicielami gospodarstwa rolnego w miejscowości <span class="anon-block">G.</span> byli małżonkowie <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span>. W prowadzeniu gospodarstwa pomagał im, mieszkający na stałe w <span class="anon-block">O.</span>, syn <span class="anon-block">A. D.</span> wykorzystując należące do niego przedmioty: pług 7-mio skibowy, piłę krajzegę z kompletem 7 sztuk tarcz, kifor o uciągu 3,5 tony.</p> <p>W 1994 r., <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span> formalnie przekazali gospodarstwo rolne w <span class="anon-block">G.</span> na rzecz córki <span class="anon-block">B. M.</span> w zamian za rentę rolniczą. <span class="anon-block">B. M.</span> mieszkała w tym czasie w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, położonej około 100 kilometrów od gospodarstwa i sporadycznie się w nim pojawiała. Gospodarstwo nadal uprawiali <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span> z pomocą <span class="anon-block">A. D.</span>, który w tym celu wciąż wykorzystywał należące do niego przedmioty: pług 7-mio skibowy, piłę krajzegę z kompletem 7 sztuk tarcz, kifor o uciągu 3,5 tony. W 2007 r., zmarł <span class="anon-block">E. D.</span>, a w 2008 roku gospodarstwo uprawiał jego syn <span class="anon-block">A. D.</span>, po czym zostało wydzierżawione sąsiadowi. W 2010 - 2011 roku <span class="anon-block">A. D.</span> przywiózł i przekazał matce <span class="anon-block">H. D.</span> używaną pralkę automatyczną.</p> <p>W dniu 03.06.2011 r., <span class="anon-block">B. M.</span> formalnie przekazała gospodarstwo rolne w <span class="anon-block">G.</span> na rzecz syna <span class="anon-block">P. M.</span>. W gospodarstwie zamieszkiwała nadal <span class="anon-block">H. D.</span>. Gospodarstwo rolne było uprawiane przez <span class="anon-block">B. M.</span> i jej syna – nowego właściciela <span class="anon-block">P. M.</span>, który pojawiał się tam sporadycznie. W gospodarstwie nadal znajdowały się przedmioty: pług 7-mio skibowy, piła krajzega z kompletem 7 sztuk tarcz, kifor o uciągu 3,5 tony i pralka automatyczna wykorzystywana przez <span class="anon-block">H. D.</span>.</p> <p>W dniu 23 sierpnia 2017 r., <span class="anon-block">P. M.</span> sprzedał gospodarstwo w <span class="anon-block">G.</span> sąsiadowi. W gospodarstwie pozostały opisane wyżej przedmioty.</p> <p>Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie informacyjnego przesłuchania stron k. 38-39, zeznań świadków: <span class="anon-block">B. M.</span> k. 39-39v, 40, <span class="anon-block">J. L.</span> k. 39v-40, materiału fotograficznego k. 46-48.</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 kc</a>, właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Podstawową zatem przesłanką uprawniającą stronę do skutecznego domagania się wydania rzeczy jest faktyczne władanie rzeczą przez zobowiązanego do ich ewentualnego wydania.</p> <p>W niniejszej sprawie pozwany <span class="anon-block">P. M.</span> nie włada rzeczami, których wydania domaga się powód, ponieważ znajdowały się w gospodarstwie rolnym w miejscowości <span class="anon-block">G.</span>, które zostało sprzedane 23 sierpnia 2017 r. Brak więc po stronie pozwanego <span class="anon-block">P. M.</span> legitymacji biernej do występowania w sprawie o wydanie rzeczy, stąd powództwo w tym zakresie należało oddalić.</p> <p>W ocenie Sądu, bezpodstawne jest również żądanie zapłaty przez pozwanego równowartości rzeczy pozostawionych przez powoda w gospodarstwie. Przede wszystkim należy wskazać, że przedmioty te powód wprowadził do gospodarstwa w czasie, gdy znajdowało się ono jeszcze we współwłasności <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">E. D.</span>, lub należało do <span class="anon-block">B. M.</span>, a więc poprzedników prawnych pozwanego. Rzeczy należące do <span class="anon-block">A. D.</span> nigdy nie zostały formalnie przekazane pozwanemu wraz z gospodarstwem, nie zostały mu formalnie przekazane w użytkowanie czy sprzedane. Brak jest też jakichkolwiek dowodów na to, aby pozwany <span class="anon-block">P. M.</span> sprzedał je formalnie na rzecz nowego nabywcy gospodarstwa, jako pełnoprawny składnik gospodarstwa.</p> <p>Niezależnie od powyższego należy wskazać, że powód w żaden sposób nie udowodnił rzeczywistej wartości rzeczy, której równowartości zapłaty domagał się od pozwanego. W tym zakresie powód nie podjął wymaganej inicjatywy dowodowej potwierdzającej stanowisko pierwotnie forsowane w pozwie, a potem w jego modyfikacji.</p> <p>W zakreślonym przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeks postępowania cywilnego</a> terminie powód nie zaproponował niezbędnych dowodów celem wykazania prawdziwości zgłoszonych twierdzeń. Rzeczą Sądu przy tym nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń jednej ze stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a>), w tym żądania naprawienia stwierdzonych mankamentów. Obowiązek przedstawienia rzetelnych dowodów spoczywa na stronach (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 kpc</a>), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a>) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 6)">art. 6 kpc</a>) /por. Wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-76/.</p> <p>Zarówno przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 kpc</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232 zd. 1)">zdanie pierwsze</a> jest adresowany do stron, nie do sądu. To strony bowiem obowiązane są przedstawiać dowody. Sąd nie jest władny tego obowiązku nawet wymuszać, ani – poza zupełnie wyjątkowymi sytuacjami – zastępować stron w jego wypełnieniu (zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 2)">art. 232 zd. 2 kpc</a>). Ciężar udowodnienia spoczywa na stronie, a ów ciężar rozumieć należy z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu skutecznymi dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami poniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu.</p> <p>Mając powyższe na uwadze sąd oddalił powództwo również w zakresie żądania zapłaty kwoty 8.600,00 zł.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd oparł o treść z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>, oddalając jednak żądanie pozwanego zwrotu kosztów poniesionych w niniejszym postępowaniu, jako nieudowodnionych.</p> </div>