II SAB/Kr 204/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 sierpnia 2022 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Małopolskiego do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Wojewoda Małopolski dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz J. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 30 sierpnia 2022 r. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 sierpnia 2022 r. Skarżący wniósł o uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej; o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej; o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że skarżący wystąpił do strony przeciwnej wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2022 r. przesłanym pocztą elektroniczną na adres urzad@malopolska.uw.gov.pl podany do kontaktu na stronie internetowej Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego - o udostępnienie informacji publicznej w postaci rozstrzygnięć nadzorczych Wojewody Małopolskiego: PR.II.0911/137/2000 z 25.05.2000 i PR.II.0911/138/2000 z 25.05.2000 wraz z całą dokumentacją w sprawie (ewentualną korespondencją w sprawie, odwołaniami, itp.). Wnioskowana przez skarżącego informacja należy do kategorii informacji publicznych, o jakich mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i podlega udostępnieniu na mocy przepisów art. 2 ust. 1 tej ustawy. Pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy strona przeciwna nie udostępniła skarżącemu wnioskowanych informacji publicznych, pozostając w tym zakresie w bezczynności. Nie odmówiła udostępnienia informacji, nie powiadomiła też w tym terminie o powodach opóźnienia i nie wskazała nowego terminu, w jakim udostępni skarżącemu wnioskowane informacje. Mając na uwadze powyższe skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o: oddalenie skargi w całości, ewentualnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ze względu na udzielenie skarżącemu żądanych informacji. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że w dniu 30 sierpnia 2022 r. do Wojewody Małopolskiego wpłynęła skarga J. J.. Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów Wojewoda Małopolski podniósł, że po otrzymaniu skargi Wojewoda Małopolski podjął niezwłocznie niezbędne działania mające na celu wyjaśnienie zaistniałego stanu rzeczy, przede wszystkim w zakresie rozpoznania przyczyn stojących u podstaw braku udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego w wymaganym przepisami prawa terminie. Z ustaleń poczynionych przez służby informatyczne Wojewody Małopolskiego wynika, iż w systemie informatycznym Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie odnaleziono wiadomość mailową skarżącego, tj. jego wniosek z dnia 5 sierpnia 2022 r., wysłany na adres poczty elektronicznej Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego - urzad@malopolska.uw.qov.pl. Ustalono także, iż adres [...]), z którego w dniu 5 sierpnia 2022 r. został wysłany e-mail ze wskazanego adresu j.[...] znajduje się na ogólnodostępnej liście spamowej ([...]), w związku z czym system antyspamowy Urzędu zatrzymał wiadomość. W związku z powyższym, niezależnie od nadania biegu przedmiotowej skardze, wskutek powzięcia informacji o złożonym przez skarżącego wniosku dopiero po jej wniesieniu, niezwłocznie przygotowana została odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej - pismem z dnia 5 września 2022 r. skarżącemu udzielono żądanych przezeń informacji, tj. przekazano mu kopie: 1) rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego z dnia 25 maja 2000 r., Nr PR.II.0911/137/2000, stwierdzającego nieważność uchwały Nr XV/60/2000 Zgromadzenia Związku Komunalnego Gmin "[...]" w O. z dnia 25 kwietnia 2000 r. w sprawie przyznania w miesiącu kwietniu 2000 r. nagrody dla członków Zarządu Związku za rok 1999 - w części § 1 pkt 2 oraz § 2 wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 24 maja 2000 r., znak j.w. oraz uchwałą Nr XV/60/2000 Zgromadzenia Związku Komunalnego Gmin "Komunikacja Międzygminna" w Olkuszu z dnia 25 kwietnia 2000 r.; 2) rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego z dnia 24 maja 2000 r., Nr PR.II.0911/138/2000, stwierdzającego nieważność uchwały NrXV/62/2000 Zgromadzenia Związku Komunalnego Gmin "[...]" w O. z dnia 25 kwietnia 2000 r. w sprawie warunków wynagrodzenia Zastępcy Przewodniczącego Zarządu Związku wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 24 maja 2000 r., znak j.w. oraz uchwałą Nr XV/62/2000 Zgromadzenia Związku Komunalnego Gmin "[...]" w O. z dnia 25 kwietnia 2000 r. Odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 5 sierpnia 2022 r. wraz z udostępnioną mu informacją publiczną wysłano za pomocą poczty elektronicznej na adres skarżącego: [...] Niezależnie od powyższego organ wskazał na brak możliwości stwierdzenia po stronie Wojewody Małopolskiego bezczynności w udzieleniu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, bowiem wiadomość wysłana przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2022 r. została zatrzymana przez system antyspamowy, ponieważ adres IP, z którego wysłano tę wiadomość, znajduje się na ogólnodostępnej liście spamowej. Organ wskazując, że znane jest mu orzecznictwo sądów administracyjnych stojące w dużej mierze na stanowisku, iż to organ administracji publicznej odpowiada za takie skonfigurowanie swojego oprogramowania oraz organizację obsługi technicznej poczty elektronicznej, aby nie dopuścić do sytuacji, w której potencjalny wnioskodawca żądający udzielenia informacji publicznej będzie pozbawiony swojego konstytucyjnie określonego prawa do informacji, a przyczyną powyższego będą błędy w systemie informatycznym organu powodujące traktowanie wniosków wysyłanych pocztą elektroniczną jako spam. Oczywistym jest bowiem, iż skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami, w tym poczty elektronicznej, nie mogą być przerzucane na osoby korzystające z tych systemów. Organ podkreślił, że każdorazowo celem dokonania oceny poprawności działania organu w tym zakresie należy badać indywidualne okoliczności danego stanu faktycznego. W ocenie organu nie można obarczać wyłącznie organu całkowitą odpowiedzialnością za zaistniały w niniejszej sprawie stan rzeczy. Wojewoda Małopolski nie jest bowiem odpowiedzialny za umieszczenie adresu IP skarżącego, z którego skarżący wysłał wiadomość elektroniczną, na liście spamowej. To nie Wojewoda Małopolski odpowiada za to, iż adres IP skarżącego został uznany jako potencjalnie szkodliwy, a wysłana z tego adresu wiadomość uznana została za tzw. spam. To skarżący winien w pierwszej kolejności zadbać o to, aby wykorzystywany przez niego adres IP oraz adres poczty elektronicznej nie były uznane za niebezpieczne, co w niniejszej sprawie poskutkowało uznaniem za spam korespondencji wysłanej przez skarżącego. Dodatkowo także organowi nie jest wiadomym, aby skarżący w jakikolwiek inny sposób kontaktował się w sprawie braku odpowiedzi na wniosek. Oczywiście skarżący nie miał obowiązku potwierdzania faktu otrzymania przez organ jego wniosku, niemniej jednak pomimo braku odpowiedzi ze strony organu skarżący nie podjął żadnych działań, choćby np. telefonicznie czy za pomocą platformy ePUAP, mających na celu wyjaśnienie tej sytuacji. Organowi nie jest wiadome, aby skarżący dokonywał innych czynności mających skutkować udzieleniem mu żądanej informacji publicznej, w szczególności wedle wiedzy organu skarżący nie ponowił wniosku w takiej samej (bądź innej) postaci, nie poinformował organu w żaden sposób o fakcie braku udostępnienia mu informacji publicznej w terminie, nie zadzwonił z zapytaniem, dlaczego nie została mu udzielona prosta w istocie informacja bądź dlaczego brak jest po stronie organu np. informacji o konieczności przedłużenia udzielenia skarżącemu informacji. Wedle wiedzy organu skarżący po skierowaniu wniosku oraz upływie 14-dniowego terminu na udzielenie mu żądanej informacji publicznej, nie wykonał żadnego działania mającego służyć pozyskaniu przezeń tej informacji, niezwłocznie skierował natomiast do Sądu skargę na bezczynność organu w tym zakresie. Wszystko powyższe, zdaniem organu, jednoznacznie wskazuje, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Wojewodzie Małopolskiemu nie można zarzucić bezczynności. Organ nie miał bowiem świadomości faktu, iż korespondencja wysłana z adresu poczty elektronicznej skarżącego zatrzymana została przez systemy antyspamowe, a to ze względu na ujęcie adresu IP skarżącego na ogólnodostępnej liście spamowej, która to okoliczność jest od organu niezależna. Wojewoda Małopolski nie miał zatem technicznej możliwości odpowiedzieć na złożony wniosek, albowiem nie posiadał w ogóle wiedzy o jego złożeniu. Dopiero po złożeniu skargi powzięto wiadomość o korespondencji wysłanej przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2022 r. Wojewoda Małopolski niezwłocznie zatem udzielił skarżącemu informacji, czyniąc powyższe w terminie 14 dni od daty powzięcia wiadomości o żądaniu skarżącego, tj. w terminie liczonym od dnia wpływu skargi (od dnia 30 sierpnia 2022 r.). W okolicznościach wyżej opisanych brak jest zatem możliwości postawienia Wojewodzie Małopolskiemu zarzutu pozostawania w bezczynności, a zatem w świetle powyższego skarga winna zostać oddalona. Niezależnie od powyższego, na wypadek, gdyby Sąd nie podzielił powyższej argumentacji, organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie, niezwłocznie po powzięciu wskutek złożonej skargi informacji o wniosku skarżącego, Wojewoda Małopolski poinformował skarżącego o przyczynie nieudzielenia odpowiedzi oraz udzielił wnioskodawcy wszystkich żądanych przezeń informacji, udostępniając mu informacje w ustawowym terminie 14 dni od daty powzięcia wiadomości o wniosku, tj. od daty 30 sierpnia 2022 r. (daty wpływu do Wojewody Małopolskiego skargi na jego bezczynność). W związku z powyższym, wskutek zadośćuczynienia wnioskowi skarżącego, postępowanie wszczęte skargą na bezczynność winno zostać umorzone w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako bezprzedmiotowe z innych przyczyn, a to ze względu na udzielenie wnioskodawcy żądanych informacji. Tym samym, w ocenie organu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nawet jeżeli przyjąć, iż miała miejsce bezczynność Wojewody Małopolskiego w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, z czym nie zgadza się strona przeciwna, a o czym była mowa w wyżej, to nie sposób stwierdzić, iż bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ przywołał adekwatne orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1419/19 i przywołane w uzasadnieniu tego wyroku orzeczenia). Organ wskazał, że ocena czy doszło do rażącego naruszenia prawa zawsze winna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie przekroczenie terminu (warto podkreślić - nieznaczne) nie wynikało z celowego zaniechania organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych. Brak realizacji wniosku związany był co najwyżej z wadliwością systemu informatycznego Urzędu, co z kolei nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt Il SAB/Wa 879/19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekle prowadzone przez niego postępowanie ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzone przez niego postępowanie, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania lub dążył do tego załatwienia bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wobec braku jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać winna jego treść. W żaden sposób nie dyskwalifikuje natomiast kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wskazania, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16, CBOSA). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany przez skarżącego do Wojewody Małopolskiego. Nie ulega wątpliwości, że Wojewoda Małopolski, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a objęta wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2022 r. informacja jest informacją publiczną, czego nie kwestionuje sam organ. Organ tłumaczył, że przyczyną niezałatwienia wniosku skarżącego w terminie 14-dniowym wskazanym w ustawie o dostępnie do informacji publicznej było to, że wiadomość wysłana przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2022 r. została zatrzymana przez system antyspamowy, ponieważ adres IP, z którego wysłano tę wiadomość, znajduje się na ogólnodostępnej liście spamowej, zatem Wojewoda Małopolski nie miał technicznej możliwości odpowiedzieć na złożony wniosek, bowiem nie posiadał w ogóle wiedzy o jego złożeniu. Sąd stwierdza, że powyższe nie zwalnia organu z obowiązku załatwienia wniosku we właściwym trybie i terminie, ale winno stanowić podstawę do uznania, iż nie można organowi zarzucić złej woli, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej czy załatwienia wniosku, tym bardziej, iż gdy dopiero po złożeniu skargi powzięto wiadomość o korespondencji wysłanej przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2022 r. Wojewoda Małopolski niezwłocznie udzielił skarżącemu informacji, czyniąc powyższe w terminie 14 dni od daty powzięcia wiadomości o żądaniu skarżącego, tj. w terminie liczonym od dnia wpływu skargi (od dnia 30 sierpnia 2022 r.). Wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw by zobowiązywać Wojewodę Małopolskiego do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Skarga na bezczynność została wniesiona 30 sierpnia 2022 r., a organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w dniu 5 września 2022 r. Po wniesieniu skargi wniosek skarżącego został zatem bezzwłocznie załatwiony. Zważywszy na tak niewielkie opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, Sąd stwierdził, że choć Wojewoda Małopolski dopuścił się bezczynności, to jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – o czym orzeczono w pkt II i III wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a. Zestawiając ze sobą datę otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej (5 sierpnia 2022 r.) z datą wpływu skargi (30 sierpnia 2022 r.) i z datą odpowiedzi na wniosek, udzielonej 5 września 2022 r., Sąd stwierdził, że odpowiedź ta została udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu. Nie ulega jednak wątpliwości, że Wojewoda nie zbył wniosku milczeniem i nie zignorował go, lecz wskutek nieumyślnego przeoczenia przedmiotowej wiadomości, odpowiedź nie została udzielona w ustawowym terminie. W wyroku z dnia z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1973/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności czy przewlekłości. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter szczególnie kwalifikowany. W tej sytuacji, w omówionych wyżej okolicznościach sprawy, za zbędne należało uznać stosowanie dodatkowych środków dyscyplinująco–represyjnych i wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 P.p.s.a.) – o co z resztą nie wnioskowano w skardze. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu od skargi.