VII SA/Wa 718/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi T.R. i C.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt. 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego –tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołań C.R. (obecnie C.L.) i T.R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Mieście J. pozwolenia na budowę jezdni w ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na terenie działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] oraz Nr ew. [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. wraz ze zjazdami do linii rozgraniczających działek Nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w J., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że inwestor - Miasto J., w dniu 8 sierpnia 2006 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jezdni i ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], w obr. [...] i nr ew. [...], [...], w obr. [...] wraz ze zjazdami do linii rozgraniczających do działek nr ew. [...], [...], [...],[...],[...], [...],[...], [...] w obr. [...] w J. Starosta [...] pismem z dnia 29 września 2006 r. na podstawie art. 64 ust. 2 kpa wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniesionego wniosku w terminie 7 dni, a następnie decyzją z dnia [...] października 2006r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołania do Wojewody [...] złożyli A. i K.K. oraz C.R., po których rozpatrzeniu decyzją z dnia 7 maja 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...], decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla: Miasta J. - na budowę jezdni w ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na terenie działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] oraz nr ew. [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. wraz ze zjazdami do linii rozgraniczających działek Nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. Od powyższej decyzji odwołała się T.R. oraz C.R. zarzucać organowi bezprawne zajęcie części ich nieruchomości. Nie wyraziły zgody na zajęcie gruntu na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] pod lokalizację inwestycji polegającej na budowie jezdni. Obie odwołujące się wskazały na fakt bezprawnego zajęcia w roku 1972/1973 12,5 m2 działki ze względu na budowę ogrodzenia na podmurówce. Nie wyraziły także zgody na budowę tzw. narożnika. Rozpatrując odwołania C.R. i T.R. od powyższej decyzji Starosty [...] Wojewoda [...] zacytował treść art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdzając, że warunki określone w tych przepisach zostały spełnione. Inwestor przedłożył bowiem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak również decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach organ wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja Starosty [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w części dotyczącej zjazdów określa budowę tych zjazdów do linii rozgraniczających działek bez naruszania ich własności. Ponadto, jak wynika z treści art. 20 pkt. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) - do zarządcy drogi należy w szczególności wydawanie zezwoleń na zjazdy z dróg i to zarządca drogi decyduje o lokalizacji zjazdów. Dodatkowo organ podniósł, że sprawy z zakresu naruszenia własności należą do kompetencji sądów cywilnych a nie organów administracji publicznej. Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi T.R. i C.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżące powtórzyły zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto zarzuciły organowi naruszenie art. 35 Prawa budowlanego i bezprawne zajęcie dwóch narożnych części działek stanowiących ich współwłasność o łącznej powierzchni 25 m2, na co skarżące nigdy nie wyraziły zgody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Analizując niniejszą sprawę należy wskazać, że Wojewoda [...] właściwie ocenił dokumentację projektową oraz spełnienie przez inwestora pozostałych warunków określonych przepisami prawa, co stanowiło podstawę do niezwłocznego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności należy zauważyć, że przedstawiony projekt budowy jezdni w ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na terenie działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] oraz nr ew. [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. wraz ze zjazdami do linii rozgraniczających działek Nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Zakres i treść tego projektu są dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Odpowiada on również przepisom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Dodatkowo inwestor – stosownie do treści art. 32 ust 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia ustawowych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu Starosta [...] nie mógł w niniejszej sprawie odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi – Mieście J. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza przede wszystkim m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Projekt budowlany budowy jezdni w ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na terenie działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] oraz nr ew. [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. wraz ze zjazdami do linii rozgraniczających działek Nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. jest zgodny z warunkami zawartymi w wiążącej organ decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestor złożył odpowiednie oświadczenie o dysponowaniu terenem na cele budowlane, zaś projekt spełnia wszelkie warunki przewidziane cytowanymi wyżej przepisami, w szczególności art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Podstawowy zarzut zawarty w skardze T.R. i C.L. sprowadza się do naruszenia przez inwestora prawa własności do działki nr ew. [...] obręb [...] poprzez zajęcie części tej działki pod budowę narożników. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy zauważyć, że zarówno decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Mieście J. pozwolenia na budowę jezdni w ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] w ogóle nie przewidują zajęcia na realizację inwestycji części działki [...]. Inwestycja polegająca na budowie ulicy ma obejmować tereny działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] oraz nr ew. [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. Wprawdzie inwestycja obejmuje również budowę zjazdów z tej ulicy tym niemniej – jak słusznie zauważył Wojewoda [...] – zgoda organu została udzielona wyłącznie na budowę tych zjazdów do linii rozgraniczających działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w J. W rezultacie – w świetle zaskarżonej decyzji – również działka nr [...] nie powinna zostać objęta realizacją inwestycji polegającej na budowie ulicy. Gdyby istniała konieczność objęcia części działki nr [...], będącej współwłasnością T.R. i C.L. to wówczas niewątpliwie inwestor musiałby przeprowadzić odpowiednie postępowanie wywłaszczeniowe i uzyskać tytuł prawny do części tej działki, co w dalszej kolejności powinno także znaleźć swoje odzwierciedlenie w wykazaniu odpowiedniego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane również w odniesieniu do terenu działki nr [...]. Skoro inwestor nie przedłożył takiego oświadczenia, a zaskarżona decyzja zatwierdza realizację inwestycji nieobejmującej terenu działki skarżących to należy przyjąć, że podstawowy zarzut skargi nie jest usprawiedliwiony. Gdyby bowiem inwestor w trakcie budowy ulicy zajął część działki, do której nie ma tytułu prawnego należałoby to uznać za odstępstwo od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, podlegające odpowiednim działaniom organu nadzoru budowlanego, zaś w zakresie ograniczenia prawa własności – działanie podlegające regulacjom prawa cywilnego będącego podstawą do wszczęcia postępowania przed właściwym sądem powszechnym. Powyższe jednak nie stanowią przedmiotu rozważań Sądu w niniejszej sprawie, gdyż sprowadzają się wyłącznie do oceny legalności zaskarżonej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, a nie oceny ewentualnych działań inwestora wykraczających poza to udzielone pozwolenie. Dodatkowo z analizy projektu budowlanego, w szczególności planu zagospodarowania terenu inwestycji wynika, że budowa zjazdów jest możliwa bez konieczności wykraczania poza obręb pasa drogowego i naruszania granic działek sąsiadujących z terenami, na których realizowana będzie budowa ulicy. Argument skarżących dotyczący zajęcia części nieruchomości w latach 1972/1973 na budowę ogrodzenia nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...]. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.