II OZ 1490/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1264/16 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Katowicach z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie weterynarii postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1264/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie M. P. na postanowienie tego Sądu z dnia 5 czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 20 kwietnia 2017 r. oddalające wniosek M.P o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że z treści art. 260 § 2 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego wydanego w przedmiocie prawa pomocy, nie przysługuje zażalenie. W konsekwencji przedmiotowe zażalenie Sąd uznał za niedopuszczalne. Zażaleniem M. P. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości. Zdaniem skarżącego odrzucając zażalenie Sąd rażąco naruszył jego prawo do celowej i racjonalnej obrony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja powołanej wyżej ustawy, wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), mocą której został zmieniony m.in. art. 260, mający w niniejszej sprawie zastosowanie. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 p.p.s.a. otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zasadne jest wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, zgodnie z którym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost cytowany powyżej art. 260 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka bowiem w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Orzeczenie sądu staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze, w tym zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy jest niedopuszczalne. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.