V SA/Wa 797/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Anna Wesołowska, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozstrzygnięcia o charakterze gier; oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] grudnia 2013 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek pełnomocnika firmy "B." sp. k. [...], o wydanie decyzji rozstrzygającej, na podstawie art. 2 ust.6 ustawy o grach hazardowych, czy opisane we wniosku przedsięwzięcia, tj. Promocja, w której prezent otrzymuje określona ilość osób, które okażą dowód dokonania zakupów na określoną kwotę, w oznaczonym terminie oraz Konkurs, w którym nagrody otrzymuje określona ilość osób, które jako pierwsze okażą w określonym w jego regulaminie miejscu dowód dokonania zakupów na określoną kwotę, w oznaczonym terminie, są grami losowymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Pismem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Finansów wezwał Wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez doprecyzowanie zasad planowanych przedsięwzięć, tj.: "Promocji" i "Konkursu". W odpowiedzi na ww. wezwanie organu, pismem z dnia [...] lutego 2014 r. pełnomocnik Wnioskodawcy udzielił wyjaśnień w zakresie ww. przedsięwzięć. Analizując akta sprawy, w tym treść wniosku, załączone projekty Regulaminów "Promocji" i "Konkursu" oraz wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., Minister Finansów stwierdził, że opisy planowanych przedsięwzięć były niejednoznaczne, nie określały precyzyjnie zasad ich urządzania, przewidywanych nagród oraz sposobu wyłaniania zwycięzców. W związku z powyższym, Minister Finansów dążąc do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, pismami nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. i nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., wezwał Wnioskodawcę do złożenia stosownych wyjaśnień będących podstawą dokonania oceny przedmiotowych przedsięwzięć. W odpowiedzi na ww. wezwania organu, pismami z dnia [...] lutego 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r. pełnomocnik Wnioskodawcy udzielił wyjaśnień w zakresie ww. przedsięwzięć. Jak wynika z informacji zawartych we wniosku z dnia [...] listopada 2013 r., uzupełnionego pismami z dnia [...] lutego 2014 r., z dnia [...] lutego 2014 r. i z dnia [...] kwietnia 2014 r., B. sp. k. [...], rozważa organizację promocji i konkursów w oparciu o opisane we wniosku i regulaminach "mechanikach" Zgodnie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] lutego 2014 r., z dnia [...] lutego 2014 r. i z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz załączonym Regulaminem Promocji, aby wziąć udział w Promocji i otrzymać prezent, uczestnik musi spełnić łącznie, w okresie trwania jednego z dwóch etapów Promocji, następujące warunki: • dokonać, w którymkolwiek ze sklepów znajdujących się na terenie Centrum Handlowego - "Galerii", zakupów w ramach jednej transakcji, o wartości nie mniejszej niż 100,00 zł, • zachować oryginał paragonu potwierdzającego powyższy zakup, • zgłosić się do Punktu Obsługi Klienta na terenie Galerii i okazać w nim powyższy paragon. Każdy z uczestników może wziąć udział w Promocji wielokrotnie w trakcie jej trwania, po spełnieniu ww. warunków. Jeden dowód dokonania zakupów uprawnia do odebrania jednego prezentu. Planowana Promocja jak wyżej wskazano składała się będzie z dwóch etapów, przy czym każdy z etapów Promocji jest niezależny od siebie i trwał będzie 1 tydzień. W ramach planowanego przedsięwzięcia Organizator przewiduje łącznie 1000 "prezentów rzeczowych", po 500 w każdym etapie Promocji, a rodzaj i wartość prezentów w każdym z etapów będzie jednakowa. W przypadku zgłoszenia się do Punktu Obsługi Klienta jednej osoby z kilkoma paragonami uprawniającymi do odbioru prezentu, osoba ta będzie uprawniona do otrzymania prezentów w ilości odpowiadającej liczbie posiadanych paragonów. Zatem w ocenie wnioskodawcy, mechanizm Promocji sprowadza się do tego, że o otrzymaniu prezentu będzie decydować moment zgłoszenia się uczestnika w Punkcie Obsługi Klienta z paragonem, bowiem liczba prezentów jest ograniczona do 500 sztuk w jednym etapie Promocji. Wydanie prezentów będzie następowało niezwłocznie po sprawdzeniu paragonów, które zostaną odpowiednio oznaczone w celu uniknięcia ponownego wykorzystania tego samego dowodu zakupu do odebrania prezentów w Promocji. Natomiast zasady Konkursu, wskazane we wniosku z dnia [...] listopada 2013 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] lutego 2014 r., z dnia [...] lutego 2014 r. i z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz w załączonym Regulaminie Konkursu, przewidują że aby wziąć udział w Konkursie i otrzymać nagrodę, uczestnik musi spełnić łącznie, w okresie trwania jednego z dwóch etapów Konkursu, następujące warunki: • od momentu rozpoczęcia któregokolwiek z etapów Konkursu, dokonać, w którymkolwiek ze sklepów znajdujących się na terenie Centrum Handlowego - "Galerii", zakupów w ramach jednej transakcji o wartości nie niniejszej niż 100,00 zł, • zachować oryginał paragonu potwierdzającego powyższy zakup, • po dokonaniu zakupów zgłosić się do Punktu Obsługi Klienta na terenie Galerii i okazać w nim powyższy paragon. Każdy z uczestników może wziąć w Konkursie wielokrotnie w trakcie jego trwania, po spełnieniu ww. warunków. Jeden dowód dokonania zakupów uprawnia do odebrania jednej nagrody. Konkurs jak wyżej wskazano składał się będzie z dwóch etapów, przy czym każdy z etapów Konkursu jest niezależny od siebie i będzie trwał 1 tydzień. W ramach planowanego Konkursu Organizator przewiduje dla wszystkich uczestników takie same, o tej samej wartości nagrody, łącznie 1000 "nagród rzeczowych", po 500 w każdym etapie Konkursu. W przypadku zgłoszenia się do Punktu Obsługi Klienta jednej osoby z kilkoma paragonami uprawniającymi do odbioru prezentu, osoba ta będzie uprawniona do otrzymania nagród w ilości odpowiadającej liczbie posiadanych paragonów. Nagrody zatem przysługiwać będą osobom, które jako pierwsze zgłoszą się po ich odbiór do wskazanego Punktu Obsługi Klienta, a więc podobnie jak w przypadku Promocji, o zdobyciu nagrody przez uczestnika Konkursu decydować będzie moment zgłoszenia się do Punktu Obsługi Klienta, gdyż pula nagród ograniczona jest do pięciuset sztuk w każdym z dwóch etapów Konkursu. Nagrody wydawane będą po zakończeniu danego etapu Konkursu. Organizator każdorazowo przy odbieraniu nagród przez uczestników będzie weryfikować dowód zakupu, który uczestnik ma obowiązek okazać w celu odbioru nagrody. Po zweryfikowaniu dowodu zakupu zostanie on oznaczony poprzez podstemplowanie, w celu uniknięcia ponownego wykorzystania tego samego dowodu zakupu do odebrania nagrody. Wynik Konkursu będzie ogłoszony w terminie 2 dni od zakończenia Konkursu. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister Finansów rozstrzygnął, że przedsięwzięcia, o których mowa w ww. wniosku Spółki z dnia [...] listopada 2013 r. oraz w załączonych regulaminach, tj. w "Regulaminie Promocji" i "Regulaminie Konkursu", są grami losowymi - loteriami promocyjnymi - w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W dniu [...] czerwca 2014 r. do Ministra Finansów wpłynęło, nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] czerwca 2014 r., odwołanie od ww. decyzji Ministra Finansów nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Przedmiotowej decyzji Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędna wykładnię przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, polegającą na przyjęciu, że: • promocja, w której prezent otrzymuje określona ilość osób, które okażą dowód dokonania zakupów na określoną kwotę, w oznaczonym terminie, zwana dalej "Promocją" jest grą, pomimo, iż nie występuje w niej element współzawodnictwa, a ponadto jest oparta na losowości, ponieważ jej uczestnicy nie mają równych szans na zdobycie prezentu i nie są w stanie przewidzieć jej wyników, • konkurs, w którym nagrody otrzymuje określona ilość osób, które jako pierwsze okażą w określonym w jego regulaminie miejscu dowód dokonania zakupów na określoną kwotę, w oznaczonym terminie, zwany dalej "Konkursem" jest oparty na losowości z tego względu, że jego uczestnicy nie mają równych szans na zdobycie nagrody i nie są w stanie przewidzieć wyników Konkursu. Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji stwierdzającej, że opisana Promocja oraz Konkurs nie są grami losowymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], Minister Finansów z uwagi na fakt, że przedmiot wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. nie dotyczy konkretnego przedsięwzięcia a stworzenia ogólnego mechanizmu planowanego przedsięwzięcia, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Minister Finansów wskazał na powyższy stan faktyczny sprawy a następnie dokonał analizy obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Minister wskazał, że przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Ministra Finansów [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., rozstrzygająca, że przedsięwzięcia, o których mowa we wniosku Spółki z dnia [...] listopada 2013 r. oraz w załączonych regulaminach, tj. w "Regulaminie Promocji" i "Regulaminie Konkursu", są grami losowymi - loteriami promocyjnymi - w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Organ podkreślił, że pismem złożonym przez pełnomocnika B. sp. k. z dnia [...] listopada 2014 r. Wnioskodawca zwrócił się o wydanie, na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, decyzji rozstrzygającej, czy opisane we wniosku, planowane przedsięwzięcia - "promocja" oraz "konkurs", są grą losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Wnioskodawca prezentując planowaną działalność stwierdził, że chce przeprowadzić dwa przedsięwzięcia w oparciu o opisane we wniosku mechanizmy. Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, minister właściwy do spraw Finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład wzajemny posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Stosownie do art. 2 ust. 7 ww. ustawy, do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Organ podkreślił, że wydanie rozstrzygnięcia przez organ w drodze decyzji następuje zatem w indywidualnej i skonkretyzowanej sprawie. Sam organ rozstrzyga co do konkretnej sprawy, po dokonaniu analizy jej zasad. Zdaniem organu jak wskazuje sposób sformułowana przedmiotowego wniosku, co wynika również w sposób jednoznaczny z zawartych w nim informacji, zakresem żądania nie zostało objęte konkretne, planowane bądź też realizowane przedsięwzięcie. Wnioskodawca planuje jedynie prowadzić przedsięwzięcia o wskazanej we wniosku mechanice, nie wskazując jednocześnie dat ich przeprowadzenia, jak również bez wskazania przewidzianych nagród. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Podejmowane na podstawie przytaczanego przepisu kompetencyjnego rozstrzygnięcie odnosi się, zatem do konkretnego, planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia - gry lub zakładu - który posiada cechy wymienione w ust. 1-5 ustawy. Przepis ten nie daje możliwości rozstrzygnięć in abstracto co do mechanizmów, modeli mogących znaleźć zastępcze zastosowanie do zbliżonych przedsięwzięć, czy też do rozstrzygania w jakimkolwiek innym zakresie, aniżeli w odniesieniu do proponowanej gry bądź zakładu. Nie daje też możliwości formułowania rozstrzygnięć w sposób zbyt ogólnikowy, odnoszących się do schematów lub mechanizmów opartych jedynie na podobnych przedsięwzięciach. Zgodnie z powyższym, na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych Minister Finansów nie posiada uprawnienia do rozstrzygnięcia charakteru mechanizmów, wariantów lub modułów przedsięwzięć na których podstawie mogą być w przyszłości realizowane określone przedsięwzięcia. Następnie organ wskazała, że rola przepisu kompetencyjnego podkreślona została przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 11 lutego 2012 r. (sygnatura akt II GSK 1365/10), stwierdził: "(...) dla podjęcia przez organ konkretnych działań władczych niezbędny jest przepis upoważniający do podjęcia takich działań, czyli przepis kompetencyjny. Przepisy kompetencyjne zawarte są z reguły w ustawach zaliczanych do prawa materialnego. Przepis kompetencyjny wskazuje, w jakiej formie prawnej organ może działać w powierzonej sprawie (M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 35 (...)". Podkreślono, że na gruncie przepisów ustawy o grach hazardowych Minister Finansów ma kompetencję do rozstrzygania, w drodze decyzji, czy gra lub zakład, który posiada cechy wymienione w ust. 1-5, zatem gra lub zakład konkretny, zindywidualizowany, jest grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu tej właśnie ustawy. W związku z powyższym Minister Finansów podkreślił, że w przedstawionej sprawie zachodzi przesłanka obligująca organ do umorzenia postępowania z uwagi na okoliczność, że rozstrzygnięciu sprawy stoi na przeszkodzie przepis prawa, który uniemożliwia prowadzenie postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Minister Finansów posiada bowiem kompetencję do rozstrzygania, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 ustawy o grach hazardowych, są grą losowa, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Organ podkreślił, że rozstrzygnięcie to odnosi się do konkretnego, planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, przepis ten nie daje możliwości rozstrzygnięć in abstracto. Nie można, zatem dorozumiewać kompetencji Ministra Finansów do rozstrzygania charakteru modeli, mechanizmów prowadzenia przedsięwzięcia czy też innych wytworów lub przedsięwzięć, czy posiadają one cechy gier lub zakładów ujętych w pkt 1-5 ustawy i czy mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy o grach hazardowych. W rzeczywistości stanowiłoby to nieznajdujące umocowania w obowiązującym stanie prawnym ograniczenie swobody działalności gospodarczej, będące konsekwencją rozstrzygnięć organu podejmowanych pomimo takiej, a nie innej formule przepisu kompetencyjnego. Ponadto organ zauważył, że treść zadawanych przez Stronę pytań wskazuje bardziej na wystąpienie do instytucji o charakterze doradczym, nie zaś do organu umocowanego do podjęcia rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie określonej osoby fizycznej lub prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. W związku z powyższym, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1997 r., sygn. akt II SA 693/97, organ orzekający - Minister Finansów - posiada uprawnienie do zakwalifikowania danego konkursu, gry do gier losowych w rozumieniu ustawy, oczywiście po zbadaniu przesłanek ustawowych. Organ stwierdził, że w zakresie objętym żądaniem Strony organ nie ma możliwości zastosowania w sprawie określonej normy prawnej i dokonania uzasadnienia dla podjętej oceny przedsięwzięcia, ustawodawca nie formułuje, bowiem kompetencji do dokonywania przez organ rozstrzygnięć odnoszących się do proponowanego przez wnioskodawcę nieskonkretyzowanego i ogólnego przedsięwzięcia. Zdaniem Ministra Finansów w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym organ powinien umorzyć postępowanie, stosownie do postanowień art. 208 ustawy - Ordynacja podatkowa. Minister zauważył, że zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W świetle tego przepisu, jedyną przesłanką obligatoryjnego umorzenia postępowania jest jej bezprzedmiotowość. Postępowanie podatkowe należy uznać za bezprzedmiotowe, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przyczyny tak rozumianej bezprzedmiotowości postępowania mogą być różne. Wchodzą tutaj w grę zarówno zdarzenia faktyczne, jak i prawne. Charakter jednak przyczyn powodujących bezprzedmiotowość postępowania nie ma znaczenia, bowiem powołany przepis nakazuje umorzenie postępowania, gdy stało się ono "z jakiejkolwiek przyczyny" bezprzedmiotowe. W świetle powyższego Minister Finansów wskazał, że postępowanie z wniosku złożonego przez pełnomocnika B. sp. k. z dnia [...] listopada 2013 r. o wydanie rozstrzygnięcia co do charakteru gry, należało umorzyć, ponieważ ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości rozstrzygania przez Ministra Finansów charakteru nieskonkretyzowanych przedsięwzięć, czy też mechanizmów gier. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy - Ordynacja podatkowa, Minister Finansów, działając jako organ odwoławczy, uchylił decyzję Ministra Finansów [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., rozstrzygającą, że przedsięwzięcia, o których mowa we wniosku Spółki z dnia [...] listopada 2013 r. oraz w załączonych regulaminach, tj. w "Regulaminie Promocji" i "Regulaminie Konkursu", są grami losowymi - loteriami promocyjnymi - w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, natomiast postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia o charakterze gier opisanych we wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość umorzył. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2014 r., nr [...], "B." sp.k. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1) lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zwanej dalej "o.p." w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, dalej "u.g.h.", w zw. z art. 2 ust. 6 i art. 2 ust. 7 u.g.h. polegające na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa do uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. i umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, która miałaby wynikać z tego, że przedmiot wniosku opisany przez Skarżącego nie mieścił się w pojęciu "planowanego przedsięwzięcia" w rozumieniu art. 2 ust. 7 u.g.h. ze względu na brak jego odpowiedniej konkretyzacji, a zwłaszcza zaniechanie podania dat przeprowadzenia promocji i konkursu oraz braku dokładnego skonkretyzowania nagród, jakie będą przyznawane w ramach tych przedsięwzięć, podczas gdy nie są to elementy niezbędne do rozpoznania wniosku przez Ministra Finansów. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ wydający zaskarżoną decyzję. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga w drodze decyzji czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 art. 2 ww. ustawy, są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Z kolei art. 2 ust. 7 tej ustawy stanowi, że do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier Nie ulega zatem wątpliwości, ze wymieniony przepis stanowi podstawę materialno-kompetencyjną do orzekania przez Ministra Finansów w sprawach ustalających fakty o charakterze prawotwórczym. Orzekania, które w swej istocie rzeczy zmierza do ustalenia, czy przestawiona gra lub przedsięwzięcie posiadają cechy wymienione w art.2 ust.1-5 u.g.h. Jest to ustalenie faktu, które przy pozytywnym rozstrzygnięciu organu wywołuje skutek prawny, dla podmiotu prowadzącego grę lub przedsięwzięcie lub zamierzającego je poprowadzi, w postaci bezwzględnego podporządkowania się, podczas realizacji tegoż działania, regułom zawartym w przepisach ustawy o grach hazardowych. Zatem ustalenie to wpływa wprost na uprawnienia i obowiązki podmiotu prowadzącego lub zamierzającego prowadzić grę lub przedsięwzięcie. Rozstrzygniecie ma charakter decyzji administracyjnej. Treść i forma rozstrzygnięcia są zindywidualizowane zarówno co do podmiotu, jak i przedmiotu. Tym samym słusznie organ wskazał, że podejmowane na podstawie przytaczanego przepisu kompetencyjnego rozstrzygnięcie odnosi się do konkretnego, planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia - gry lub zakładu - który posiada cechy wymienione w ust. 1-5 ustawy. Przepis ten nie daje możliwości rozstrzygnięć abstrakcyjnych co do mechanizmów, modeli mogących znaleźć zastępcze zastosowanie do zbliżonych przedsięwzięć, czy też do rozstrzygania w jakimkolwiek innym zakresie, aniżeli w odniesieniu do proponowanej gry bądź zakładu. Nie daje też możliwości formułowania rozstrzygnięć w sposób zbyt ogólnikowy, odnoszących się do schematów lub mechanizmów opartych jedynie na podobnych przedsięwzięciach. Sąd podziela ten pogląd organu i dodatkowo wskazuje, że regulacja prawna zawarta w art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest odmienną regulacją od rozstrzygnięć stanowiących informację o możliwości zastosowania przepisów w relacji do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, np. interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego – art. 14 b o.p. Innym rozstrzygnięciem jest akt, w którym organ na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dokumentów dokonuje kwalifikacji określonego przedsięwzięcia, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Istota różnicy pomiędzy tymi postępowaniami polega przede wszystkim na różnym przedmiocie, różnym charakterze rozstrzygnięcia oraz zróżnicowanym trybie postępowania. Analiza akt administracyjnych wykazuje, że przedstawione przez skarżącą przedsięwzięcie nie nosi cech zindywidualizowanych co do czasu, miejsca i szczegółów wykonania tylko przedstawia pewien model i ogólny mechanizm przedsięwzięcia, co jest niewystarczające do rozstrzygania organu we wskazanym trybie. Podnieść też należy, że przedstawiony model przedsięwzięcia został ujęty w całość aż trzema pismami procesowymi skarżącej, uzupełniającymi wniosek na skutek wezwań organu. Zatem to również podkreśla cel i zainteresowanie strony uzyskaniem rozstrzygnięcia organu co do pewnego modelu działania zakładanego przez nią, a nie konkretnego działania. W tych warunkach Sąd uznał, że prawidłowo organ ustalił brak przedmiotu do orzekania w trybie art. 2 ust.6 u.g.h., co powoduje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 o.p. Nie zmienia tego wniosku fakt, że organ dopiero na etapie rozstrzygania drugoinstancyjnego prawidłowo ustalił okoliczność braku przedmiotu do orzekania we wskazanym trybie. Możliwość zastosowania art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt.2 o.p. jest wprost przewidziana w prawie. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.