II Co 885/20

<p>Sygn. akt II Co 885/20</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 29 grudnia 2020 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto w <span class="anon-block">P.</span>, Wydział II Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Krzysztof Jankowiak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2020 r. w Poznaniu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>skargi Miasta <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>na czynności <span class="anon-block">P. B.</span>, Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Poznań Stare Miasto w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>w sprawie Km 861/18</p> <p>z wniosku Miasta <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. C.</span> </p> <p>o świadczenie pieniężne</p> <p>postanawia</p> <p>I. uchylić postanowienie Komornika z 13 lipca 2020 r.</p> <p>II. zasądzić od dłużniczki na rzecz wierzyciela 130 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.</p> <p> <span class="anon-block">K. J.</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wierzyciel Miasto <span class="anon-block">P.</span> wniósł skargę na czynności <span class="anon-block">P. B.</span>, Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Poznań Stare Miasto w <span class="anon-block">P.</span>. Zaskarżył postanowienie, w którym Komornik ustalił koszty niecelowego wszczęcia egzekucji i obciążył nimi wierzyciela. Podniósł, że egzekucji nie można uznać za niecelową, bowiem w chwili jej wszczęcia świadczenie pozostawało niespełnione.</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Skarga jest w całej rozciągłości zasadna. Postępowanie w zaskarżonej sprawie było prowadzone na podstawie kolejnego tytułu wykonawczego, bowiem równolegle toczyła się egzekucja prowadzona przez innego Komornika. Właśnie w tym drugim, wszczętym wcześniej postępowaniu, doszło ostatecznie do wyegzekwowania świadczenia, co stało się powodem złożenia przez wierzyciela wniosku o umorzenie zaskarżonego postępowania egzekucyjnego. W żadnym wypadku nie można w takiej sytuacji traktować egzekucji wszczętej w zaskarżonej sprawie jako niecelowej. Możliwość wydawania kolejnych tytułów wykonawczych wynika przecież z ustawy, absurdalne byłoby wobec tego traktowanie jako niecelowej egzekucji wydanej na podstawie takiego tytułu. Skoro zaś możliwe jest prowadzenie równolegle dwóch postępowań egzekucyjnych, należy liczyć się w tym, że jedno z takich postępowań może zakończyć się wyegzekwowaniem świadczenia, co spowoduje konieczność umorzenia drugiego postępowania.</p> <p>Zdecydowanie błędne było wobec tego ustalenie opłaty na podstawie art. 30 ustawy o kosztach komorniczych. Błędne było również obciążenie wierzyciela obowiązkiem zwrotu wydatków – skoro egzekucja nie była niecelowa, nie ma podstaw do obciążania jakimikolwiek jej kosztami wierzyciela. Wobec tego zaskarżone postanowienie należy uchylić.</p> <p>Należy w tym momencie odpowiedzieć na pytanie, kto winien ponieść koszty zaskarżonego postępowania oraz na jakiej podstawie i w jakiej wysokości należy ustalić opłatę. Koszty postępowania w zakresie zwrotu wydatków powinien ponieść dłużnik – jako ten, który co do zasady ponosi koszty postępowania egzekucyjnego. Jeśli chodzi o opłatę, zdaniem Sądu nie ma podstaw do ustalenia opłaty na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych. Formalnie wprawdzie wierzyciel wniósł o umorzenie postępowania, należy jednak zauważyć, że nawet gdyby tego nie uczynił, egzekucję musiałby umorzyć z urzędu Komornik podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355)">art. 355 kpc</a> w zw. z 13 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">§ 2 kpc</a> – z chwilą wyegzekwowania świadczenia stała się ona bowiem niedopuszczalna. Nie można wierzyciela karać nakładaniem opłaty tylko dlatego, że wniósł o umorzenie niedopuszczalnej egzekucji – w istocie rzeczy po prostu informując Komornika, że należy zakończyć egzekucję.</p> <p>Zdaniem Sądu jedyna opłata, jaka może być w zaskarżonej sprawie ustalona – biorąc pod uwagę treść postanowienia Sądu z 6 kwietnia 2020 r. – winna zostać ustalona na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o kosztach komorniczych. Jest to bowiem opłata ustalana w przypadku egzekucji bezskutecznej (całkowicie lub częściowo), opłata oderwana od wysokości egzekwowanego świadczenia, co ma w zaskarżonej sprawie znaczenie, gdyż opłatę powiązaną z wysokością egzekwowanego świadczenia pobrał Komornik, który przeprowadził skuteczną egzekucję. Komornik wyda się nowe postanowienie, w którym obciąży obowiązkiem zwrotu wydatków dłużnika a opłatę ustali na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o kosztach komorniczych.</p> <p>O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 770)">art. 770 kpc</a>. Na zasądzone koszty składa się 50 zł opłaty sądowej od skargi i 80 zł opłaty za czynności radców prawnych.</p> <p> <span class="anon-block">K. J.</span> </p> </div>