III SAB/Gl 477/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. D. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w Katowicach w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE T. D. (dalej: skarżący) złożył do Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach (dalej: organ) wniosek z 22 sierpnia 2022 r., w którym zażądał udostępnienia informacji publicznej w następującym zakresie: 1. ile skarg zostało ogółem złożonych do Państwa w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 2. w ilu przypadkach odmówiliście Państwo przeprowadzenia kontroli w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 3. ile kontroli ogółem przeprowadziliście Państwo w wyniku złożonych skarg w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 4. ile kontroli przeprowadziliście Państwo w wyniku złożonych skarg w przypadku, kiedy zgłaszający nie wyraził zgody na ujawnienie w toku kontroli faktu, że kontrola prowadzona jest w następstwie złożonego wniosku / skargi (art. 44 pkt 3 Ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. Państwowej Inspekcji Pracy) w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 5. ile decyzji / wystąpień pokontrolnych wydaliście Państwo ogółem w roku 2018, 2019, 2020 i 2021; 6. ile skarg zostało do Państwa złożonych na Urząd Miejski w S., Urząd Miasta C. i Urząd Miejski w T. w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 7. w ilu przypadkach odmówiliście Państwo przeprowadzenia kontroli w Urzędzie Miejskim w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 8. ile kontroli przeprowadziliście Państwo w Urzędzie Miejskim w S, Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w wyniku złożonych skarg w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 9. ile kontroli przeprowadziliście Państwo w wyniku złożonych skarg w Urzędzie Miejskim w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w przypadku, kiedy zgłaszający nie wyraził zgody na ujawnienie w toku kontroli faktu, że kontrola prowadzona jest w następstwie złożonego wniosku / skargi (art. 44 pkt 3 ustawy o PIP) w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną . Proszę jednocześnie o przesłanie skanów tych skarg (z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO); 10. ile decyzji / wystąpień pokontrolnych wydaliście Państwo w związku z przeprowadzonymi kontrolami (o ile takie miały miejsce) w Urzędzie Miejskim w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w roku 2018, 2019, 2020 i 2021. Proszę jednocześnie o przesłanie skanów tych decyzji / wystąpień pokontrolnych (z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO); 11. przesłanie skargi (z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO), na podstawie której została wszczęta kontrola w Urzędzie Miejskim 3 w T.w 2018/2019 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 12. przesłanie decyzji / wystąpienia pokontrolnego (o ile zostało wydane i z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO) w wyniku przeprowadzonej kontroli w Urzędzie Miejskim w T. w 2018/2019; 13. przesłanie opracowanego na użytek wewnętrzny dokumentu dotyczącego metodyki poradnictwa i kontroli w zakresie postępowania inspektora pracy związanego z informacją o mobbingu / dyskryminacji w zatrudnieniu. W odpowiedzi na powyższe pytania, zawarte we wniosku, który wpłynął do organu 22 sierpnia 2022 r., organ w piśmie z 5 września 2022 r. udzielił skarżącemu na wskazany adres e -mailowy następujących odpowiedzi: W przypadku pytania 1, 3 i 5, wnioskodawca został odesłany do sprawozdań z działalności Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach, opublikowanych na stronie internetowej podmiotu. Odnośnie pytania 4 wyjaśniono, że uzyskanie takiej informacji jest niemożliwe. Pisma inspektorów pracy zawierające prośbę o zgodę na ujawnienie faktu, iż kontrola odbywa się w następstwie skargi są rejestrowane jako pisma ogólne. Odpowiedzi na te pisma, niezależnie od faktu, czy zgoda taka jest wyrażana, czy nie, także rejestruje się jako pisma ogólne. Ewentualna próba uzyskania żądanej informacji wiązałaby się ze żmudną analizą około 30 000 spraw skargowych, co realnie jest niemożliwe - bowiem Urząd musi na bieżąco wykonywać swoje ustawowe zadania. W zakresie punktów 6, 7, 8, 9, 11 przedstawiono szczegółowo, z przywołaniem orzecznictwa, stanowisko organu, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Odnośnie pytania 10, zawierającego wniosek o udostępnienie wszystkich kontroli wymienionych podmiotów ze wskazanego okresu, wyjaśniono, także z przywołaniem orzecznictwa, iż tak sformułowany wniosek nie spełnia wymogów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na punkt 12 udzielono odpowiedzi, że wnioskowany dokument nie istnieje, bowiem środek prawny nie został wydany. W zakresie punktu 13 przedstawiono stanowisko urzędu, oparte na linii orzeczniczej, że dokumenty wewnętrzne organu nie stanowią informacji publicznej. Pismem z 30 września 2022 r. wnioskodawca wniósł skargę na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie PIP do udostępnienia następujących informacji stanowiących informację publiczną: 1. ile skarg zostało ogółem złożonych do PIP w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 2. w ilu przypadkach PIP odmówiła przeprowadzenia kontroli w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 3. ile kontroli PIP przeprowadziła w wyniku złożonych skarg w przypadku, kiedy zgłaszający nie wyraził zgody na ujawnienie w toku kontroli faktu, że kontrola prowadzona jest w następstwie złożonego wniosku / skargi (art. 44 pkt 3 Ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r o Państwowej Inspekcji Pracy) w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 4. ile skarg zostało do PIP złożonych na Urząd Miejski w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 5. w ilu przypadkach PIP odmówiła przeprowadzenia kontroli w Urzędzie Miejskim w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 6. ile kontroli PIP przeprowadziła w Urzędzie Miejskim w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w wyniku złożonych skarg w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 7. ile kontroli PIP przeprowadziła w wyniku złożonych skarg w Urzędzie Miejskim w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w przypadku, kiedy zgłaszający nie wyraził zgody na ujawnienie w toku kontroli faktu, że kontrola prowadzona jest w następstwie złożonego wniosku / skargi (art. 44 pkt 3 ustawy o PIP) w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną oraz zobowiązanie PIP do przesłania skanów tych skarg (z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO); 8. ile decyzji / wystąpień pokontrolnych PIP wydała w związku z przeprowadzonymi kontrolami (o ile takie miały miejsce) w Urzędzie Miejskim w S., Urzędzie Miasta C. i Urzędzie Miejskim w T. w roku 2018, 2019, 2020 i 2021 oraz zobowiązanie PIP do przesłania skanów tych decyzji / wystąpień pokontrolnych (z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO); 9. zobowiązanie PIP do przesłania skargi (z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO), na podstawie której została wszczęta kontrola w Urzędzie Miejskim w T. w 2018/2019 i w oparciu o jaką podstawę prawną / faktyczną; 10. zobowiązanie PIP do przesłania raportu (z uwzględnieniem zasad ochrony danych osobowych zgodnie z RODO) w wyniku przeprowadzonej kontroli w Urzędzie Miejskim w T. w 2018/2019; 11. zobowiązanie PIP do przesłania opracowanego na użytek wewnętrzny dokumentu dotyczącego metodyki poradnictwa i kontroli w zakresie postępowania inspektora pracy związanego z informacją o mobbingu / dyskryminacji w zatrudnieniu. Skarżący zarzucił organowi bezczynność w udostępnieniu objętej wnioskiem informacji publicznej. Podniósł, że organ udostępniając informację publiczną udzielił odpowiedzi wyłącznie na punkty 3 i 5 wniosku z dnia 22 sierpnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w przypadku pytania 1, 3 i 5 wnioskodawca został odesłany do sprawozdań z działalności Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach, opublikowanych na stronie internetowej podmiotu. Skarżący twierdził, że otrzymał odpowiedź tylko na pytania 3 i 5 (czyli nie kwestionuje odesłania go do sprawozdań), przy czym organ zauważył, że informacje odnośnie puntu 1, to jest na temat ilości złożonych skarg oraz ich analiza statystyczna i merytoryczna pod kątem podnoszonych zarzutów, także jest zawarta w sprawozdaniach. W sprawozdaniu z 2018 roku od strony 60, w 2019 od strony 55, w 2020 od strony 67, w 2021 - od strony 19. Odnośnie pytania 4 wyjaśniono, że uzyskanie takiej informacji jest niemożliwe. Pisma inspektorów pracy zawierające prośbę o zgodę na ujawnienie faktu, iż kontrola odbywa się w następstwie skargi są rejestrowane jako pisma ogólne. Odpowiedzi na te pisma, niezależnie od faktu, czy zgoda taka jest wyrażana, czy nie, także rejestruje się jako pisma ogólne. Ewentualna próba uzyskania żądanej informacji wiązałaby się ze żmudną analizą około 30 000 spraw skargowych, co realnie jest niemożliwe - bowiem Urząd musi na bieżąco wykonywać swoje ustawowe zadania. O fakcie tym poinformowano wnioskodawcę, dodatkowo wyjaśniając kwestie formalne związane z prośbami o zgodę na ujawnienie, iż kontrola odbywa się w wyniku skargi. Ponadto dodał, że potraktowanie pytania jako żądania informacji przetworzonej i wezwanie wnioskodawcy do wykazania szczególnego interesu publicznego miałoby również zasadniczą wadę. W przypadku przedstawienia przez wnioskodawcę argumentacji, która zasługiwałaby na uwzględnienie, bez zmiany pozostałby fakt, że Urząd nie jest w stanie z ww. powodów udzielić żądanej informacji. Stąd też zdecydowano o poinformowaniu wnioskodawcy o niemożliwości uzyskania żądanej informacji. W zakresie punktów 6, 7, 8, 9, 11 przedstawiono szczegółowo, z przywołaniem orzecznictwa, stanowisko organu, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Odnośnie pytania 10, zawierającego wniosek o udostępnienie wszystkich kontroli wymienionych podmiotów ze wskazanego okresu, wyjaśniono, także z przywołaniem orzecznictwa, że tak sformułowany wniosek nie spełnia wymogów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na punkt 12 udzielono odpowiedzi, że wnioskowany dokument nie istnieje, bowiem środek prawny nie został wydany. Ponadto, wnioskodawca wskazał iż chodzi mu o kontrolę (w liczbie pojedynczej) przeprowadzoną w 2018/2019. W 2018 roku miała miejsce jedna kontrola podmiotu, zakończona w lipcu, kontrola z 2019 roku rozpoczęła się na początku stycznia 2019 r. W związku z tym, że bardzo często wnioskodawcy podają przybliżony czas kontroli, nie mając dokładnej wiedzy o konkretnych datach, w praktyce przyjmuje się termin najbliższy wskazanemu we wniosku. W tym przypadku przyjęto za punkt odniesienia podany we wniosku przełom 2018/2019 - a więc kontrolę z początku 2019 roku - podczas tej kontroli nie wydano jakichkolwiek środków prawnych. W zakresie punktu 13 przedstawiono stanowisko urzędu, oparte na linii orzeczniczej, że dokumenty wewnętrzne organu nie stanowią informacji publicznej. Organ wskazał przy tym, że skarżący jest stroną postępowania sądowego w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowemu Inspektoratowi Pracy w Katowicach i Urzędowi Miejskiemu w S. o zadośćuczynienie, rentę i odszkodowanie toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pod sygn. akt [...]. W ostatnim okresie skarżący złożył do Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach trzy wnioski związane z ww. postępowaniem sądowym. We wszystkich wnioskach powołał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Dalej zauważył, że powyższe wnioski dotyczą kwestii interesujących skarżącego z pobudek osobistych. Zbiera on bowiem materiały potrzebne mu w postępowaniu sądowym. Organ nie podważa faktu, że motywacja towarzysząca wnioskodawcy podczas składania wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostaje poza jego zainteresowaniem, tym niemniej zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą, ustawa o dostępie od informacji publicznej nie ma służyć realizacji interesów wnioskodawcy. Organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r. (sygn. akt I OSK 1359/18), w którym stwierdzono, że "pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W kontrolowanej sprawie skarżący w domagał się udostępnienia znacznej ilości informacji w trybie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a informacje dotyczące funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym są informacjami publicznymi. W kontrolowanej sprawie, organ, wbrew postawionym zarzutom, podjął w ustawowym terminie, przewidziane przepisami u.d.i.p działania w celu jego załatwienia. Należy wskazać, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Pismem z 5 września 2022 r., z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu, organ wyczerpująco udostępnił stronie skarżącej żądane informacje objęte wnioskiem. Zatem niecelowe i bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Niezadowolenie wnioskodawcy z udzielonej odpowiedzi nie stanowi przyczyny do zobowiązywania organu w takich warunkach do udzielenia satysfakcjonującej odpowiedzi. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie bezczynności organu, w dodatku z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Organ zareagował na wniosek skarżącego niezwłocznie. Należy podkreślić, że istotą ustawy o dostępie do informacji publicznej jest szybkość działania w procesie udostępniania informacji publicznej. Stanowi o tym art. 13 ust. 1 ustawy, zakreślający termin do udzielenia informacji bez zbędnej zwłoki, nie późniejszy jednak niż 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Powołany przepis ustanawia zatem zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, zaś ewentualna zwłoka w udostępnieniu informacji publicznej musi mieć charakter niezbędny. Podsumowując, w kontrolowanej sprawie, organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem z zachowaniem terminu, odpowiedział na wniosek skarżącego z 22 sierpnia 2022 r. bez zbędnej zwłoki, w możliwym do udzielenia odpowiedzi zakresie. Należy przy tym wskazać, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie NSA dopuszcza się możliwość stosowania konstrukcji nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (vide: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej (w:) J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa, 2005 r., s. 146-147; wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16). Jak wynikało z akt, takie stanowisko zajął w sprawie organ. Nadużycie prawa do informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie neguje samego prawa, a jedynie tamuje drogę do jego uzyskania. Ma to miejsce najczęściej w sprawach, w których żądanie składa podmiot będący stroną innego postępowania (sądowego, administracyjnego) lub podmiot przygotowujący się do wszczęcia takiego postępowania, a z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, że składa go w związku z tym postępowaniem, np. celem zgromadzenia dowodów koniecznych do osiągnięcia korzystnego dla siebie wyniku postępowania (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2022r., sygn. III OSK 4646/21, dostępny w bazie CBOSIA). Zatem, przepisy u.d.i.p nie mogą stanowić podstawy do występowania o informacje publiczne potrzebne celem wykorzystania w prywatnych sprawach. Podsumowując, podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.