II SAB/Gd 68/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga K. S. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 4 lipca 2017 r. do Prokuratury Rejonowej wpłynął wniosek skarżącego o przekazanie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w wersji zanonimizowanej: 1. pisemnej informacji kiedy i dlaczego (treści uzasadnienia) prokuratora objęła ściganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych (naruszenie nietykalności – art. 217 kk oraz znieważenie – art. 216 kk), 2. kopii tego postanowienia (lub innego dokumentu) z uzasadnieniem lub umożliwienie wykonania fotokopii wnioskowanego dokumentu, gdzie wcześniej wycofała wniosek o ściganie karne małżonka oskarżonego D. M. Uzasadniając złożony wniosek, skarżący wskazał, że żądane przez niego informacje mieszczą się w dyspozycji żądania informacji w sprawie funkcjonowania organów władzy publicznej, gdyż dotyczą zasad funkcjonowania podmiotów i sposobu przyjmowania i załatwiania spraw. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 7 lipca 2017 r., Prokurator Rejonowy poinformował skarżącego, że objęcie ściąganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych zarzuconych D. M. określonych w art. 217 § 1 kk i z art. 216 § 1 kk miało miejsce w dniu 23 grudnia 2016 r., a powody objęcia ściganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych zarzuconych ww. zawarte zostały w uzasadnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 23 grudnia 2016 r. oraz w uzasadnieniu aktu oskarżenia z dnia 27 czerwca 2017 r., które w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący, w piśmie z dnia 17 lipca 2017 r., podtrzymał swój wniosek z dnia 4 lipca 2017 r. w zakresie przekazania informacji i kopii konkretnych dokumentów sporządzonych (lub zatwierdzonych) przez prokuratora, zawartych w aktach postępowania przygotowawczego (które przesłano do sądu z aktem oskarżenia), jak również najprawdopodobniej zawartych w aktach podręcznych prokuratora (które znajdują się w prokuraturze), zawierających w sobie informacje publiczne dotyczące przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji z art. 60 kpk tj. postanowienie z dnia 23 grudnia 2016 r. o przedstawieniu zarzutów wraz z uzasadnieniem oraz akt oskarżenia z dnia 27 czerwca 2017 r. wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie zarzucił, że odpowiedź udzielona mu przez Prokuratora w piśmie z dnia 7 lipca 2017 r. rażąco narusza art. 61 Konstytucji RP – poprzez jego niezastosowanie, a także przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 60 § 1 kpk: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a-e i ust. 2 – poprzez ich niezastosowanie w przedmiocie działalności i kompetencjach organu, w zakresie trybu działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, rozstrzygania, w zakresie trybu, treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności: treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiska w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, w zakresie dokumentu urzędowego w rozumieniu ustawy jakim jest treść oświadczenia woli i wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy, jak również art. 16 ust 1 w zw. z art. 107 kpa – poprzez jego niezastosowanie ponieważ wnioskowane dokumenty stanowią informację publiczną, dlatego niedopuszczalne było niewydanie decyzji administracyjnej po wniosku w trybie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżący podkreślił, że nie zwrócił się o wgląd do całości akt tylko o dwa dokumenty, w których zawarte jest uzasadnienie dlaczego Prokurator przystąpił z urzędu do czynów prywatnoskargowych, i zrobił to w trybie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej a nie w trybie art. 156 § 5 kpk. Skarżący podkreślił, że złożył wniosek, gdy postępowanie przygotowawcze wobec oskarżonego D. M. zakończyło etap postępowania przygotowawczego i stało się postępowaniem sądowym, a ponadto kpk nie jest ustawą oraz nie zawiera w sobie przepisów regulujących zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Prokurator Rejonowy, w piśmie z dnia 19 lipca 2017 r. wskazał, że objęcie ściganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych zarzuconych D. M., określonych w art. 217 § 1 kk i art. 216 § 1 kk miało miejsce 23 grudnia 2016 r. tj. w dniu wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów a decyzja o objęciu tych czynów ściganiem z urzędu została podjęta z uwagi na konieczność "zatrzymania przemocy" a także z uwagi na konieczność oddziaływania prewencyjnego wobec sprawcy oraz społeczeństwa. Prokurator podtrzymał jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zgodnie z którym wniosek w zakresie dotyczącym przekazania kopii postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz aktu oskarżenia nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokumenty te znajdują się bowiem w aktach aktualnie trwającego postępowania sądowego i stanowią ich część, a tym samym podlegają udostępnieniu w trybie przepisów szczególnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. w trybie art. 156 § 1, 5 i 5a kpk i § 98 regulaminu sądowego. Bez znaczenia zaś jest fakt, że odpisy tych dokumentów znajdują się w aktach podręcznych prokuratora albowiem ich udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z tym faktem stanowiłoby niewątpliwie naruszenie treści przepisu art. 156 kpk. Jednocześnie, Prokurator wskazał, że charakter prowadzonego postępowania wskazuje, że sprawa, której dotyczy wniosek nie ma waloru publicznego. Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w zakresie: nieprzekazania kopii dokumentu lub pełnej treści uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 23 grudnia 2016 r.; nieprzekazania kopii dokumentu lub pełnej treści uzasadnienia aktu oskarżenia z dnia 27 czerwca 2017 r.; nieprzekazania również informacji publicznej jaką konkretnie działalność podjęła Prokuratura w zakresie "konieczności "zatrzymania przemocy", a także z uwagi na konieczność oddziaływania prewencyjnego wobec sprawcy oraz społeczeństwa, np. w zakresie zastosowania procedur z kpk i kk, tj. środków zabezpieczających lub zapobiegawczych lub czynności podjętych na podstawie innych ustaw w tym w szczególności art. 570 i art. 572 § 1 i 2 kpc. Skarżący podkreślił, że wniesiona przez niego skarga dotyczy konkretnych dokumentów, konkretnych działań organu oraz ich uzasadnienia prawnego i faktycznego a także jakie przesłanki stanowiły podstawę podjętych działań przez organ w związku z działalnością publiczną a także podejmowanych czynności. Wnioskowane informacje są w posiadaniu organu w aktach podręcznych, natomiast akta postępowania przygotowawczego zostały przekazane do Sądu z aktem oskarżenia. Dlatego też, w ocenie skarżącego, Prokurator, jako organ administracji publicznej, powinien, działając na podstawie art. 156 § 1 kpk, wystąpić do Sądu o zgodę na udzielenie żądanych przez skarżącego informacji. Ponadto, decyzje procesowe z kpk i ewentualnie z innych ustaw podjęte przez Prokuratora prowadzącego, w momencie ich podjęcia, stały się informacjami z działalności publicznej organu i ich podstawa prawna oraz faktyczna powinna zostać skarżącemu udostępniona w trybie art. 156 § 5 kpk. W odpowiedzi na wniesioną skargę Prokurator wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie wskazując, że skarżącemu w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udzielono informacji publicznej w zakresie określonym w pkt 1 wniosku. W zakresie określonym w punkcie 2 wniosku prokurator udzielił zaś skarżącemu odpowiedzi, że objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bowiem zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznej przez ustawy szczególne, jaką m.in. jest ustawa Kodeks postępowania karnego, który w art. 156, w sposób pełny i precyzyjny określa podmioty, którym ustawodawca przyznał prawo dostępu do akt postępowania karnego, przy czym skarżący nie jest żadnym z tych podmiotów. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga K. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Złożony przez skarżącego wniosek z dnia 4 lipca 2017 r. został załatwiony przez Prokuratora Rejonowego zgodnie z wymogami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2015 r, poz. 2058 ze zm.). Z przepisów tej ustawy wynika bowiem, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Ponadto, z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Niewątpliwie, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prokurator Rejonowy był podmiotem zobowiązanym do udzielania żądanych przez skarżącego informacji publicznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej. Organem władzy publicznej jest prokurator (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 95). Żądana przez skarżącego we wniosku wniesionym dnia 4 lipca 2017 r. informacja na temat kiedy i dlaczego Prokuratura objęła ściganiem z urzędu przestępstwa prywatnoskargowe zarzucane D.M.określone w art. 217 § 1 kk i art. 216 § 1 kk, jako informacja dotycząca zasad funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, słusznie uznana przez Prokuratora za informację publiczną, została skarżącemu udzielona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy. W piśmie z dnia 7 lipca 2017 r. Prokurator wskazał bowiem skarżącemu, że objęcie ściąganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych zarzuconych D. M. miało miejsce w dniu 23 grudnia 2016 r. a powody objęcia ściganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych zarzuconych ww. zawarte zostały w uzasadnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Dodatkowo, w piśmie z dnia 19 lipca 2017 r. Prokurator wskazał, że zgodnie z treścią uzasadnienia złożonego w tej sprawie aktu oskarżenia decyzja o objęciu czynów prywatnoskargowych ściganiem z urzędu została podjęta z uwagi na konieczność "zatrzymania przemocy" a także z uwagi na konieczność oddziaływania prewencyjnego wobec sprawcy oraz społeczeństwa. Udzielona skarżącemu odpowiedź w pełni odpowiada na zawarte przez niego zapytanie we wniosku z dnia 4 lipca 2017 r. a ponadto koreluje z treścią art. 60 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1904 ze zm.). Przepis ten stanowi bowiem, że w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny. W ocenie Sądu żądana natomiast przez skarżącego informacja na temat konkretnych okoliczności uzasadniających objęcie przez Prokuratora ściganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych zarzucanych D. M. nie stanowiła informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako taka prawidłowo nie została skarżącemu udostępniona w trybie tejże ustawy. Wniosek o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej musi odnosić się do elementu publicznego. Informacją publiczną jest bowiem, jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o "sprawach publicznych" i w tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 ustawy. Definicja informacji publicznej zawarta w tym przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej". W przepisach prawa brak jest legalnej definicji "sprawy publicznej". Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosi się w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych ((Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843) mogących interesować ogół obywateli. Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 ustawy obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest zaś działalność zarówno organów władzy publicznej jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pomimo tak szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej Na tym tle uznano, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z informacją publiczną nie mamy więc do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię) a więc dobra osobiste (zob. M. Jabłoński, Udostepnienia informacji w trybie wnioskowym, Wrocław 2009 r., str. 151). Tym samym nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostepnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, str. 24). Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej. Mieć bowiem należy na uwadze, że uregulowania ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią wyraz chęci ustawodawcy poddania działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej. Prawo do informacji publicznej jest wynikiem założenia transparentności życia publicznego. Jawność działania struktur publicznych przejawia się także w poddaniu się swoistej kontroli każdego zainteresowanego w zakresie przez niego określonym i mieszczącym się w granicach prawa. Taki stan rzeczy ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Z okoliczności sprawy wynika, że kanwą postawionych przez skarżącego pytań było objęcie publicznym aktem oskarżenia czynów zarzucanych D. M. Skarżący oczekiwał udzielenia mu w tych warunkach szczegółowych informacji dotyczących przesłanek uzasadniających objęcie ściganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych (naruszenie nietykalności – art. 217 kk oraz znieważenie – art. 216 kk), w tym dokumentów w wersji zanonimizowanej. Wbrew jednakże oczekiwaniom skarżącego, konkretnym i indywidualnym okolicznościom sprawy objęcia publicznym aktem oskarżenia w odniesieniu do osoby prywatnej, jaką jest D. M., nie można przypisać waloru sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na wskazywał także Prokurator w odpowiedzi na skargę. Informacje na temat okoliczności konkretnej sprawy nie mają waloru publicznego i na ocenę w tym zakresie nie może mieć wpływu ani okoliczność, że dotyczą osoby publicznie rozpoznawalnej, ani też, że sprawa znana jest z mediów. Nie mieszczą się one również w zakresie informacji dotyczących funkcjonowania organów władzy publicznej, zasad funkcjonowania podmiotów i sposobu przyjmowania i załatwiania spraw, a tego w istocie dotyczył wniosek skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę objęcia ściganiem z urzędu przestępstw prywatnoskargowych zarzucanych D. M. nie stanowiło informacji o sprawach publicznych lecz informację o sprawach osoby prywatnej. Okoliczność, że dana osoba jest osobą publiczną, powszechnie znaną, stanowiącą obiekt zainteresowania zwłaszcza mediów, tzw. celebrytą, nie czyni jej bowiem w żadnym razie podmiotem pełniącym funkcje publiczne. Ta konkretna sprawa, której dotyczy wniosek złożony przez skarżącego, jest sprawą indywidualną odnoszącą się do określonej osoby prywatnej, jej praw oraz obowiązków, a także penalizacji niezgodnego z prawem zachowania. Wnioskowane informacje dotyczą wyłącznie tej konkretnej prywatnej sprawy D. M., stąd wskazana przez skarżącego we wniosku czynność anonimizacji nie jest w stanie zapobiec naruszeniu dóbr osobistych tej konkretnej i znanej już osoby, przeciwko której prowadzone jest to postępowanie. Żądane przez skarżącego informacje nie podlegały zatem udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak to już bowiem wyżej wskazano, ustawa zapewnia dostęp do informacji publicznej a nie publiczny dostęp do wszystkich informacji znajdujących się w posiadaniu organu. Z tych też powodów Sąd uznał, że Prokurator Rejonowy nie pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 4 lipca 2017 r. Z bezczynnością organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., s. 62 – 63). Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 1027/14, Lexnr 1464729). Zatem w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi podmiot zobowiązany nie pozostaje w bezczynności sąd oddala skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 294 - 295). Niezależnie od tego wskazać należy, że prawidłowe było stanowisko Prokuratora, że dokumenty znajdujące się w aktach aktualnie trwającego postępowania karnego stanowią ich część, a tym samym podlegają udostępnieniu w trybie przepisów szczególnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. w szczególności w trybie art. 156 § 1, 5 i 5a kpk. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej rozwiązuje bowiem kolizję przepisów regulujących dostęp do informacji stanowiąc, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Wskazana norma kolizyjna wyłącza stosowanie jej przepisów zawsze w przypadku istnienia regulacji szczególnych o dostępie do informacji publicznych. Przepisy takie zawiera w szczególności Kodeks postępowania karnego. I tak, z treści art. 156 § 1 kpk wynika, że stronom, podmiotowi określonemu w art. 416, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej i daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Z kolei przepisy art. 156 § 5 i 5a kpk odnoszą się do postępowania przygotowawczego. W szczególności zaś zgodnie z art. 156 § 5 kpk jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie; prawo to przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania przygotowawczego. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Wskazane przepisy art. 156 § 1 i 5 kpk w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych bądź w aktach trwającego postępowania przygotowawczego są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i ustawa ta nie ma do nich zastosowania. Przyjęcie, że w pozostałych przypadkach strona postępowania, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na innych zasadach, bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13, dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarte w treści art. 156 § 5 kpk sformułowanie, iż za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom oznacza możliwość uzyskiwania przez nie także odpisów z tych akt. Wobec tego nieracjonalna byłaby odmienna wykładnia tego przepisu zakładająca, że "inne osoby", o których w nim mowa, mogą otrzymać akta do wglądu, tylko w wyjątkowych przypadkach za zgodną prokuratora, a informacje zawarte w aktach można wydawać pominięciem przepisów kpk w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp do akt postępowania przygotowawczego jest odrębną (autonomiczną) instytucją prawa procesowego, co do której ustawowo określono zakres osób mających możliwość dostępu do tego rodzaju akt. Celem tej regulacji jest przyznanie wyraźnie określonym uczestnikom postępowania prawa do zapoznania się z aktami sprawy w związku z realizacją przysługujących im w ramach danego postępowania praw procesowych. Dlatego właśnie przyjęcie, że strona postępowania, której interesów sprawa bezpośrednio dotyczy, uzyskuje dostęp do akt na innych, bardziej sformalizowanych zasadach, niż osoby działające na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej byłoby, jak już wyżej zaznaczono, naruszeniem zasady równości przewidzianej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2017 r., I OSK 1399/15, dostępnym na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, Sąd uznał, że żądanie skarżącego udostępnienia informacji dotyczących D. M. nie mogło zostać załatwione na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z tej przyczyny, że wnioskowana informacja dotyczyła działania osoby prywatnej i nie stanowiła informacji o sprawach publicznych, podlegającej udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.