III SA/Wr 307/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S S na decyzję Dyrektor Izby Celnej we W z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją – wydaną po rozpatrzeniu odwołania S S – Dyrektor Izby Celnej we W utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L z dnia [...] r. (Nr [...]; [...]). W tym ostatnim orzeczeniu organ pierwszej instancji określił prawidłową wysokość kwoty wynikającej z długu celnego oraz wysokość należnego podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, należnych z tytułu sprowadzenia na polski obszar celny samochodu osobowego marki Volkswagen Passat Variant, numer nadwozia – [...], o pojemności silnika 1983 cm3, rok produkcji 1994, zakupionego w Szwajcarii. Decyzja Dyrektora Izby Celnej została zaskarżona przez S S do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze strona zarzuciła brak podstaw do ustalenia przez organy celne wspomnianych należności. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując w całej rozciągłości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Prawomocnym już postanowieniem z dnia [...] r. (sygn. akt III SA/Wr 307/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę, o której dopiero co była mowa, w części dotyczącej określenia należności wynikających z kwoty długu celnego, wskutek nieopłacenia skargi, w tej właśnie części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez uprawnione do tego organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego tych decyzji administracyjnej, w odniesieniu do których sąd stwierdzi co najmniej jedno z naruszeń prawa (materialnego lub procesowego), które zostały wymienione w art. 145 p.p.s.a. Jeśli jednak decyzja odpowiada prawu, sąd jest zobowiązany skargę oddalić, kierując się dyspozycją art. 151 tej samej ustawy. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy w pierwszym rzędzie zauważyć, iż wobec prawomocnego odrzucenia skargi, w części, w której strona zakwestionowała zasadność określenia należności wynikających z kwoty długu celnego, rozstrzygnięcie tego zagadnienia przez organy celne uzyskało automatycznie walor orzeczenia ostatecznego i prawomocnego. Prawidłowość określenia wysokości długu celnego nie może już więc podlegać ponownej kontroli Sądu. To stwierdzenie ma kluczowe znaczenie dla treści wyroku z dnia [...] r. Rozstrzygnięcie zawarte w jego sentencji mogło już bowiem dotyczyć wyłącznie należności podatkowych (podatku akcyzowe i podatku VAT, których wysokość także określono w zaskarżonej decyzji). Źródłem powstania wymienionych zobowiązań podatkowych było sprowadzenie na polski obszar celny opisanego wcześniej samochodu osobowego. Dokonana w zaskarżonej decyzji zmiana wysokości określenia kwoty wynikającej z długu celnego (wobec kwoty podanej w zgłoszeniu celnym) rzutowała automatycznie na zmianę (podwyższenie) wspomnianych należności podatkowych, skoro doszło w ten sposób do zmiany bazowej kwoty długu celnego, z uwzględnieniem której to kwoty organy były zmuszone określić na nowo należności podatkowe. Wyrokując jedynie co do zasadności określenia tych właśnie należności (podatkowych), Sąd nie mógł już badać prawidłowości określenia samej kwoty długu celnego (z wcześniej naprowadzonych powodów). Skład orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się również błędu w samym obliczeniu należnych podatków, które organ pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu swojej decyzji. W przedstawionej sytuacji Sąd nie mógł uznać zaskarżonej decyzji za naruszającą prawo i to niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Te bowiem dotyczyły wyłącznie zasadności określenia na nowo przez organy należności celnych i podatkowych, a ta sfera nie podlegała już weryfikacji Sądu, ze względu na ostateczny i prawomocny charakter zaskarżonej decyzji, w zakresie dotyczącym samego długu celnego. Dlatego też, na podstawie wcześniej już przywołanego art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.