II OSK 100/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasto S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 października 2007r. sygn. akt II SA/Sz 1015/07 o odrzuceniu skargi Gminy Miasto S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: - oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 października 2007r., sygn. akt II SA/Sz 1015/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Gminy Miasto S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2007r., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego wraz z garażami podziemnymi i urządzeniami technicznymi niezbędnymi do funkcjonowania obiektu oraz rozbiórką istniejących obiektów przy [...] w S.. Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji gdy obowiązujące prawo powierza organowi gminy kompetencję do rozstrzygania w I instancji w drodze decyzji o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to gmina nie może być stroną w takim postępowaniu. W związku z powyższym Gmina Miasto S. nie posiadała legitymacji do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła Gmina Miasto S. wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 50 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że Gmina Miasto S. nie jest stroną w niniejszej sprawie i nie posiada interesu prawnego w jej rozstrzygnięciu. Skutkowało to odrzuceniem skargi pomimo, że Gmina Miasto S. jest właścicielem nieruchomości, której dotyczy postępowanie i posiada interes prawny. W skardze kasacyjnej podniesiono, iż Gmina Miasto S., żądając ustalenia warunków zabudowy, wystąpiła w niniejszej sprawie jako przyszły inwestor, a więc wykonywała uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi tego podmiotu na decyzję wydaną w drugiej instancji jest zatem niezasadne i powinno być uchylone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż rola organu jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania (art. 28 K.p.a.) i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy K.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak również sądowoadministracyjnego (por. uchwały z dnia 9 października 2000r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17 oraz z dnia 19 maja 2003r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115). Włączenie organów jednostek samorządu terytorialnego do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych ww. jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję orzeczniczą organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania). Należy zatem podzielić pogląd, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Należy też zauważyć, iż za powyższym stanowiskiem przemawia nawet jedno z orzeczeń cytowanych w skardze kasacyjnej (wyrok NSA z 31 stycznia 1995r, II SA 1625/94), w którym wyraźnie stwierdzono, iż organ powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie korzysta z uprawnień strony w tej sprawie. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.