II SA/Wr 790/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E.K. i B.K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę nieużytkowanych obiektów budowlanych po dawnej fabryce domów oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) nakazał B.K. i E.K. – właścicielom obiektów po dawnej fabryce domów zlokalizowanych na działkach nr 187/26 i 187/25, obręb nr 4 – Sz., przy ul. [...] w W., rozbiórkę nieużytkowanych obiektów oznaczonych numerami: 2 – dawna portiernia, 3 – dawny magazyn gipsu, 5 – dawna hala produkcyjna, 6a-6b-6c – dawny budynek socjalno-administracyjny, 7 – dawna lastrykarnia, 8 – dawny budynek podstacji, 10 – dawny budynek hydroforni, 11 – dawny budynek warsztatu, 13 – dawny budynek paliw, 14-14a – dawny budynek zbrojarni, 15 – dawne boksy na kruszywo, wraz z uporządkowaniem terenu po rozbiórce. Termin rozpoczęcia rozbiórki wyznaczono z upływem 6 tygodni licząc od dnia doręczenia tej decyzji, a termin zakończenia rozbiórki oraz uporządkowania terenu wyznaczono do dnia 30 listopada 2014 r. Powyższa decyzja została doręczona B.K. dwukrotnie – jako stronie postępowania i jako pełnomocnikowi E.K. – w dniu 30 czerwca 2014 r. Odwołanie od tej decyzji E.K. i B.K. wnieśli w dniu 31 lipca 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył treść art. 129 § 2 kpa i wskazując, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] została doręczona B.K. dwukrotnie (jako stronie postępowania i jako pełnomocnikowi E.K.) w dniu 30 czerwca 2014 r. oraz że odwołanie zostało nadane w placówce nadawczej w dniu 31 lipca 2014 r., a więc po upływie 14 dniowego terminu, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie E.K. i B.K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przywrócenie terminu do złożenia odwołania i merytoryczne rozpatrzenie odwołania wraz z dowodami i wnioskami, których Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpoznał "zwłaszcza przy (...) zapoznawaniu się z aktami w dniu 16.06.2014", ograniczając w ten sposób skarżącym możliwość obrony. Zdaniem skarżących D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł wydać zaskarżonego postanowienia, bowiem E.K. nie otrzymała decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Skarżący podnieśli, że powyższe zostało opisane w odwołaniu, jednak D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego "nawet tego chyba nie przeczytał – nie zauważył, że E.K. takiej decyzji nie otrzymała a B.K. wnosi o zapytanie dlaczego otrzymał dwie jednakowe". W opinii skarżących, skoro E.K. nie otrzymała decyzji, "to nie może mieć miejsca żadne niedotrzymanie terminu odwołania się od tej decyzji". Skarżący przedstawili następnie zarzuty stawiane decyzji z dnia [...] r., po czym uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania przez B.K. podali, że matka skarżącego przebywa od marca 2014 r. w hospicjum, "stan zdrowia raz się poprawia raz upada" i skarżący nie może się skupić i "chyba dlatego" pomylił termin, bo "raz jest 30 dni a raz 14". Na pewno zaś D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł wydać takiego postanowienia wobec E.K., "bo ona nigdy jeszcze nie otrzymała Decyzji Nr [...] co jest udowodnione właśnie w odwołaniu". W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest ocena zgodności z prawem postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] zapadłego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z dnia [...] r. nr [...]. Nie jest natomiast przedmiotem tej sprawy kontrola decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] oraz kwestia przywrócenia terminu do złożenia odwołania od tej decyzji. Sąd administracyjny nie może zatem ani rozpoznać wspomnianego odwołania, ani też orzekać w kwestii przywrócenia terminu do jego złożenia. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. nr [...] podkreślić wypada, że stosownie do art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl zaś art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] została doręczona B.K. dwukrotnie (jako stronie postępowania i jako pełnomocnikowi E.K.) w dniu 30 czerwca 2014 r. oraz że odwołanie zostało nadane w placówce nadawczej w dniu 31 lipca 2014 r. Przedmiotowe odwołanie zostało zatem wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. W tej sytuacji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., jako organ odwoławczy, stosownie do art. 134 kpa był zobligowany do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do podnoszonej w skardze argumentacji, że E.K. nie otrzymała decyzji z dnia [...] r. nr [...], a zatem w stosunku do niej D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł wydać takiego postanowienia, natomiast "B.K. wnosi o zapytanie dlaczego otrzymał dwie jednakowe" decyzje, zauważyć wypada, że wspomniana decyzja została doręczona B.K. dwukrotnie, bo był on zarówno stroną postępowania, jak też pełnomocnikiem E.K.. Zgodnie z art. 40 § 2 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Skoro zatem B.K. był w przedmiotowej sprawie nie tylko stroną, ale również pełnomocnikiem E.K., to decyzja z dnia [...] r. nr [...] została mu doręczona dwukrotnie – jako stronie postępowania i – stosownie do art. 40 § 2 kpa – jako pełnomocnikowi E.K.. Mając zaś pełnomocnika E.K. nie otrzymała tej decyzji osobiście, bo – w myśl art. 40 § 2 kpa – otrzymał ją jej pełnomocnik. Z tego względu zarówno w stosunku do B.K., jak i E.K., termin do wniesienia odwołania biegł od 30 czerwca 2014 r. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami postępowania administracyjnego. Podnoszone zaś w skardze zarzuty nie były uzasadnione. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.