II SAB/Ol 55/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2008r. sprawy ze skargi H. R. na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie umowy o pracę postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 12 listopada 2008r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wpłynęła skarga H. R. na bezczynność Burmistrza Miasta B. w załatwieniu zgłoszonych wniosków, dotyczących wyjaśnienia sytuacji prawnej w/w, w związku z zatrudnieniem w zakładach podległych Urzędowi Miasta B. w latach 1992 i 1995. W kierowanych do organu pismach skarżąca, domagała się między innymi wyjaśnienia dlaczego nie może pracować jako dozorca, skoro nie rozwiązano z nią umowy o pracę i dlaczego nie został wypłacony jej ekwiwalent pieniężny, który zdaniem strony jej się należy z mocy § 10 zarządzenia Nr 50 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 czerwca 1990r. w sprawie zasad wynagradzania i innych świadczeń dla dozorców domów mieszkalnych (Dz. Urzęd. MPi PS Nr 3, poz. 8). Z wyjaśnień skarżącej oraz dokumentów przedłożonych przez obie strony wynika, iż do 30 listopada 1995r. skarżąca była zatrudniona w Zakładzie Usług Komunalnych w B. na stanowisku dozorcy domowego. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za porozumieniem stron. Za zgodą dotychczasowego pracodawcy skarżąca rozpoczęła pracę w prywatnym zakładzie usługowo-handlowym, w którym pracowała również na stanowisku dozorcy do maja 1997r. W tym też roku skarżąca zaczęła dochodzić przed sądem powszechnym roszczeń pracowniczych od powyższych pracodawców. W ocenie skarżącej stosunek pracy z Zakładem Usług Komunalnych w B. nie został z nią rozwiązany, gdyż żadna ze stron nie wypowiedziała umowy o pracę. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta B. wskazał, iż sprawa H. R. nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też względów, zdaniem Burmistrza, w przedmiotowej sprawie nie zaistniał stan bezczynności organu administracji publicznej, gdyż organ nie był zobowiązany do podjęcia żadnych czynności w sprawie. Nadto organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w sprawie. Podał, że skarżąca, z powodu prawomocnych wyroków sądów powszechnych, zapadłych w sprawie ze stosunku pracy, od 1997r. "zasypuje" Urząd Miasta B., jak również inne organy i instytucje na terenie miasta, pismami i żądaniami. Organ zauważył, że stroną pozwaną w sprawach ze stosunku pracy nie był Urząd Miasta, gdyż H. R. nie była pracownikiem Urzędu. Stwierdził, iż od kilku lat konsekwentnie wyjaśniano skarżącej, że organ nie ma uprawnień do zmiany prawomocnych wyroków, jednak wymieniona uporczywie zgłasza te same żądania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4 powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga, na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), ponadto postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt3) oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Wyjaśnić należy, iż z powyższych przepisów wynika, iż nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu, gdy przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby samoistnie zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy nie podejmuje nakazanych prawem administracyjnym (materialnym lub ustrojowym) aktów lub czynności w sprawach indywidualnych w określonym przez prawo terminie. Stwierdzić należy, że zgłaszone przez skarżącą żądanie zajęcia przez Burmistrza Miasta B. stanowiska co do dotyczącego strony stosunku pracy, nie jest sprawą administracyjną, gdyż dotyczy - po pierwsze - materii cywilnoprawnej, a - po drugie - brak jest podstawy prawnej do władczego rozstrzygnięcia w jego przedmiocie. Tym samym kwestionowane przez stronę postępowanie organu, czy też jego brak, nie może podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Z tych tez względów, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.