VII SA/Wa 817/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. i J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oraz stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia 12 marca 2013 r. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oraz stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku Skarżący wskazali, że po doręczeniu im zaskarżonej decyzji - dnia 17 grudnia 2012r., wnieśli do organu pismo, które organ błędnie potraktował jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy, wiedząc, że decyzja, którą wydał jest ostateczna, powinien potraktować pismo jako skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pismem z dnia 12 marca 2013 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 13 marca 2013 r., na decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżący wnieśli skargę do WSA w Warszawie, a na wypadek uznania, że uchybili terminowi do złożenia skargi, w uzasadnieniu skargi zawarli wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zdaniem Skarżących uchybienie terminowi nastąpiło bez ich winy. Konieczność złożenia odwołania od kilku decyzji jednocześnie oraz skomplikowany stan prawny spraw sprawiły, że Skarżący nie wyartykułowali wyraźnie w swoim odwołaniu, iż w zakresie odwołania od decyzji w sprawie torowiska ich pismo stanowi skargę do sądu administracyjnego. W ocenie Skarżących okoliczność ta nie powinna stanowić przeszkody do rozpoznania ich skargi, zgodnie z treścią i ich intencją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87§ 1 p.p.s.a) Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W przepisie art. 88 p.p.s.a. ustawodawca postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącym w dniu 17 grudnia 2012 r., zatem termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął z dniem 16 stycznia 2013 r. Pismo zatytułowane "skarga" skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało nadane w dniu 13 marca 2013 r., a więc prawie 2 miesiące po terminie. Skarga wniesiona po terminie może zostać rozpoznana przez Sąd tylko, gdy na wniosek Skarżącego Sąd postanowi o przywróceniu terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie Skarżący w skardze zawarli wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W pierwszej kolejności, zatem Sąd ma obowiązek zbadania, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Stwierdzić należy, iż jak wynika z pouczenia znajdującego się w zaskarżonej decyzji, Skarżący znali termin do wniesienia skargi. Jednak wskazali, iż przyczyna opóźnienia w złożeniu pisma tkwiła w omyłce, co do charakteru środka zaskarżenia, jaki przysługiwał im od decyzji ostatecznej. Badając czas, w jakim Skarżący dowiedzieli się, iż wnieśli nieprawidłowy środek zaskarżenia należy wskazać, iż orzekający w sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] stycznia 2013 r., wydał postanowienie znak [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to zostało doręczone Skarżącym w dniu 14 lutego 2013 r. Z treści postanowienia wynikało niewątpliwie, iż pismo Skarżących zostało potraktowane jako "środek odwoławczy" w postępowaniu administracyjnym, a nie skarga do sądu. Tym samym, w ocenie Sądu, należy uznać, że już w dniu 14 lutego 2013 r. Skarżący winni mieć świadomość, że pozostają w zwłoce co do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie zatem z art. 87 § p.p.s.a winni byli w terminie 7 dni od dnia 14 lutego 2013 r. wnieść skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Tymczasem czynności tej dokonali dopiero w dniu 13 marca 2013r., a zatem ze znacznym przekroczeniem terminu o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, uznając, iż jest on wnioskiem spóźnionym w rozumieniu art. 88 p.p.s.a.