III SA/Kr 1301/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Podgórze w Krakowie B. W. oraz prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód T. W. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lipca 2022 r. nr BP.501.563.2021.2058.ML6.240839 w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 16 lutego 2021 r. nr [...] nałożył na skarżącego J. S. karę pieniężną w wysokości 2500 zł tytułem naruszenia Ip. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140), tj. za "wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: 2) godzin odjazdu i przyjazdu" – w wysokości 500 zł oraz za "wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez obowiązującego rozkładu jazdy" – w wysokości 2000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał m.in. że podczas kontroli drogowej w dniu 5 stycznia 2021 r. ustalono, że autobus kierowany przez skarżącego powinien przyjechać i następnie odjechać z przystanku autobusowego "T. C." w miejscowości O. o godzinie 06:27, zgodnie z rozkładem jazdy, a przyjechał za późno o 33 minuty względem planowanego przyjazdu wskazanego w rozkładzie jazdy. Nadto organ ustalił, że w dniu kontroli skarżący okazał nieaktualny, nieobowiązujący rozkład jazdy. Organ wskazał również, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów i dowodów wskazujących na zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że skoro kurs był opóźniony, to musiał być rozkład jazdy. Nadto podniósł, że w dniu kontroli były złe warunki atmosferyczne oraz zator do wjazdu na ulicy C., co spowodowało, że kierowca nie był w stanie przyjechać na przystanek punktualnie. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 13 lipca 2022 r. nr BP.501.563.2021.2058.ML6.240839 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 5 stycznia 2021 r. w O. na przystanku "T. C." funkcjonariusze policji przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował skarżący, wykonujący w imieniu własnym regularny zarobkowy przewóz drogowy osób na trasie Z. – O. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii Z. Z. – O. ważny do 31 grudnia 2020 r. wraz z rozkładem jazdy wydanym jako załącznik do powyższego zezwolenia, ważny do 31 grudnia 2019 r. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...]. Organ odwoławczy powołał treść art. 189a § 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1, art. 22b ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.2.2. i lp. 2.3. załącznika nr 3 do powyższej ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli ustalono, że kierowca wykonujący kurs z Z. Z. – O. Z. P. jechał niezgodnie z okazanym rozkładem jazdy, to jest o godzinie 7:00 zatrzymał się na przystanku "T. C." w O., a powinien przyjechać i odjechać z tego przystanku o godzinie 6:27. Kierujący pojazdem skarżący oświadczył, że zostało to spowodowane natężeniem ruchu i utrudnieniami. Zdaniem organu skarżący naruszył tym samym warunki określone w zezwoleniu. Nadto organ ustalił, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał ważnego, obowiązującego rozkładu jazdy. Z powyższych przyczyn zdaniem organu odwoławczego nałożona na skarżącego kara pieniężna w wysokości 2500 zł tytułem naruszenia z Ip. 2.2.2 oraz 2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jest prawidłowa. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że nie złamał ustawy o transporcie drogowym. Podniósł, że w dniu kontroli panowały bardzo złe warunki pogodowe, przez co na drodze był duży korek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Do postępowania sądowego przystąpił prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Podgórze w Krakowie B. W. oraz prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków - Śródmieście Wschód T. W., który wniósł o uwzględnienie skargi z uwagi na wewnętrzną sprzeczność decyzji – nałożenie kary za naruszenie warunków zezwolenia – godziny odjazdu i przyjazdu niezgodne z rozkładem jazdy i jednoczesne nałożenie kary za brak ważnego rozkładu jazdy oraz naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lipca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 lutego 2021 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości łącznej 2500 zł tytułem naruszenia Ip. 2.2.2 oraz 2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201; powoływanej dalej jako "u.t.d."). Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 złotych (art. 92 a ust. 3 u.t.d.). Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych, zgodnie z Ip. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Z kolei naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez obowiązującego rozkładu jazdy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych, zgodnie z Ip. 2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak stanowi natomiast § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie rozkładów jazdy (Dz. U. z 2018 r., poz. 202 ze zm.) w rozkładzie jazdy wskazuje się godziny przyjazdu lub odjazdu środka komunikacyjnego z przystanku lub dworca. Organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że skarżący jednocześnie dopuścił się wyżej wymienionych naruszeń polegających na przyjeździe na przystanek "T. C." w O. niezgodnie z rozkładem jazdy (opóźnienie o 33 minuty w stosunku do godziny podanej w rozkładzie) oraz na wykonywaniu przewozu bez obowiązującego rozkładu jazdy. Powyższe naruszenia nie mogły zaistnieć jednocześnie. Jeśli istotnie skarżący wykonywał przewóz bez obowiązującego rozkładu jazdy, to nie mógł jednocześnie naruszyć warunków określonych w zezwoleniu poprzez przyjazd na przystanek z opóźnieniem w stosunku do obowiązującego rozkładu jazdy, gdyż taki nie obowiązywał. Gdyby zaś przyjąć odwrotnie – że rozkład jazdy obowiązywał – to niezasadny stałby się zarzut naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu bez obowiązującego rozkładu jazdy. Decyzja jest zatem wewnętrznie sprzeczna, a jej uzasadnienie nie wskazuje rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia, czym organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. W postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie kary administracyjnej, naruszenie przepisów prawa przez osobę, na którą ma zostać nałożona kara powinno zostać ustalone przez organy w sposób niebudzący wątpliwości. Stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie z zebranego materiału dowodowego nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, jakiego naruszenia dopuścił się skarżący. Organ nie ustalił zatem stanu faktycznego pozwalającego na zastosowanie wskazanej normy prawa materialnego. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, organy naruszyły przepisy prawa materialnego - art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. w zw. w związku z Ip. 2.2.2 i lp. 2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., karząc przedsiębiorcę jednocześnie za dwa naruszenia, które się wzajemnie wykluczają. Organy nie zbadały również i nie rozważyły okoliczności podnoszonych przez skarżącego, a mających w jego ocenie uzasadniać zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z powyższym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżący powoływał się na warunki drogowe i pogodowe, organy jednak nie przeprowadziły w tym kierunku żadnego postepowania wyjaśniającego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji wyroku. Na koszty postępowania złożyła się kwota 100 złotych tytułem wpisu od skargi.