II OSK 1757/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1520/19 w sprawie ze skargi I. B. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2020 r. w sprawie ze skargi I. B. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania, w punkcie I umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2019 r., w punkcie II stwierdził, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania, o którym mowa w pkt I, w punkcie III stwierdził, że bezczynność, o której mowa powyżej miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, w punkcie IV oddalił skargę w pozostałym zakresie, zaś w punkcie V zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] grudnia 2017 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia. Od powyższego rozstrzygnięcia, w dniu [...] marca 2019 r. skarżąca złożyła odwołanie, które zostało przekazane Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców przez organ I instancji w dniu [...] marca 2019 r. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. organ I instancji przekazał zwrotne potwierdzenie odbioru ww. decyzji. Pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżąca wniosła ponaglenie. W dniu [...] lipca 2019 r. organ zobowiązał skarżącą do dostarczenia dokumentów oraz wyznaczył termin wydania rozstrzygnięcia do dnia [...] sierpnia 2019 r., informując jednocześnie o uprawnieniach wynikających z art. 10, 73 i 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.). Skarżąca pismem z dnia [...] lipca 2019 r. przesłała stosowne dokumenty. W dniu [...] lipca 2019 r. I. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu odwoławczego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego w całości i orzekł o udzieleniu skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia [...] sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Sąd wskazał, że w dniu orzekania sprawa została przez organ załatwiona, wobec czego należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała charakteru rażącego. Podstawą takiej oceny jest okoliczność, że od dnia złożenia odwołania w dniu [...] marca 2019 r., przekazanego organowi w dniu [...] marca 2019 r., do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. do dnia [...] lipca 2019 r., upłynęły 4 miesiące. Problemy organizacyjne, wskazywane przez organ jako przyczyny zwłoki w rozpoznaniu sprawy oraz okoliczność, że sprawa została przez organ załatwiona, zdaniem Sądu, stanowią okoliczność pozwalającą na ocenę, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 3 i 4 oraz przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 12 § 1 i w zw. z art. 132 § 1 k.p.a. oraz art. 210 w zw. z art. 223 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2094) w zw. z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, że: 1. bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, 2. oddalenie skargi w pozostałym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i "nieprzyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej nie jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa przez organ". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 12 § 1 i w zw. z art. 132 § 1 k.p.a. oraz art. 210 w zw. z art. 223 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. stwierdzić trzeba, że oceniając kwestię stosowania przez organ administracyjny przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego Sąd I instancji uznał, że organ pozostawał w bezczynności. Potwierdził zatem, że powyższe przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o cudzoziemcach zostały naruszone przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i w konsekwencji powyższego Sąd zastosował art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie naruszył więc w żaden sposób powyższych przepisów. Tak postawiony zarzut skargi kasacyjnej nie pozwala zatem na oczekiwane przez skarżącego kasacyjnie ustalanie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ani też czy zachodziły podstawy do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, bowiem kwestie te uregulowane są w art. 149 § 1a p.p.s.a. i w art. 149 § 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie podniesiono jednak zarzutów naruszenia tych unormowań. Zauważyć jedynie wypada, że Sąd I instancji wyjaśnił, dlaczego przyjął, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa i z jakich względów oddalił żądania skargi w zakresie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna powyższego stanowiska Sądu nie podważyła. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U. poz. 1842) orzekł jak w sentencji.