II OSK 933/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz (spr.) Sędziowie NSA Maria Czapska - Górnikiewicz NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi R. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 916/07 w sprawie ze skarg kasacyjnych P. K., R. K., A. W., E. J., H. J., R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Po 458/06 w sprawie ze skarg P. K., R. K., A. W., E. J., H. J., M. C., R. S. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego dotyczącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego UZASADNIENIE R. K. reprezentowany przez radcę prawnego H. P. wniósł skargę o wznowienie od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 916/07, którym to wyrokiem została oddalona skarga kasacyjna skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 458/06 oddalająca jego skargę na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze o wznowienie wskazuje się wykrycie nowych okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W uzasadnieniu skargi o wznowienie wywodzi się, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekł wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r., w oparciu o stan sprawy w tej dacie znany stronom, dotyczący obowiązywania powołanego w treści zaskarżonej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozporządzenia Wojewody Leszczyńskiego z dnia 25 listopada 1991 r. Nr 115 w sprawie powołania P. Parku Krajobrazowego jako obowiązującego podczas podejmowania tej uchwały, zaś 13 marca 2008 roku skarżący uzyskał ze strony internetowej Gminy W. treść pisma Ministra Środowiska skierowanego do Wojewody Wielkopolskiego, z którego wynika, że w dniu podejmowania uchwały w przedmiocie uchwalenia spornego planu rozporządzenie to nie miało mocy obowiązującej. O istnieniu tego pisma przed wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny skarżący nie wiedział a dopiero powziął o nim wiadomość z publikacji internetowej umieszczonej na serwerze Gminy W. w dniu 13 marca 2007 r. z czego wynika, że został zachowany termin przewidziany art. 277 ppsa do wniesienia skargi o wznowienie. Według skarżącego okoliczność powyższa ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro podjęto uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania a następnie wydano wyrok przez Sąd pierwszej instancji oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego przy założeniu, że zakazy określone uchwałą w sprawie planu wynikały z obowiązującego rozporządzenia Wojewody, podczas gdy faktycznie było ono nieobowiązujące. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Gminy P. podniósł, że podniesiony w skardze o wznowienie zarzut, iż oparto zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie nieobowiązującego rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nie polega na prawdzie, gdyż było ono w dacie podejmowania uchwały przez Radę Gminy a następnie przez WSA i NSA aktem obowiązującym oraz nadal pozostaje w obrocie prawnym. Zauważył ponadto, że kwestia pozostawania w obrocie prawnym przedmiotowego rozporządzenia i tak nie mogłaby być uznawana za przesądzającą dla podjęcia rozstrzygnięcia, bowiem wprowadzone w uchwale ustalającej treść miejscowego planu zagospodarowania danego terenu, a w istocie kwestionowane przez skarżącego ograniczenia jego użytkowania, wynikają z potrzeb ochrony środowiska, zaś Rada Gminy podejmując uchwałę kierowała się właśnie przepisami, przede wszystkim rangi ustawowej, wymagającymi zapewnienia ochrony środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga o wznowienie nie jest zasadna. W uzasadnieniu zaskarżonego tą skargą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego bardzo szeroko Sąd ten odniósł się do kwestii prawa Gminy do wprowadzenia na określonym terenie zakazu lokalizacji przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. /Dz. U. Nr 257, 2573/, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających lub mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięć na środowisko, w szczególności zakaz prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt inwentarskich w liczbie przekraczającej 39 DJP. W związku z twierdzeniem skarżącego, iż wprowadzenie takiego zakazu narusza jego prawo własności /art. 21 i art. 64 Konstytucji RP/ Sąd wskazał, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń w warunkach uwzględniających wymogi konstytucyjne. Sąd stwierdził też, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy /art. 6 ust. 1/. Grunty należące do skarżącego są położone na terenie wsi O. położonej w otoczeniu dużego kompleksu leśnego z jeziorami o urozmaiconym krajobrazie z podstawową funkcją turystyczno-wypoczynkową co powoduje, że zakłada się odejście od tradycyjnego rolnictwa na rzecz rolnictwa ekologicznego i wyspecjalizowanego /Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego/. W tej sytuacji w ocenie Sądu wydającego zaskarżony wyrok wprowadzenie przez Radę Gminy P. ograniczeń hodowli i chowu zwierząt inwentarskich na terenie objętym planem jest konsekwencją działania Rady zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm./, w oparciu o zalecenia wskazane w dokumentach sporządzonych na podstawie tych przepisów, to jest w opracowaniu ekofizjograficznym i prognozie oddziaływania ustaleń planu na środowisko. Sprzeczne z oceną wynikającą z tych opracowań byłoby dopuszczenie do rozwoju gospodarstw hodowlanych tradycyjnych w samym środku wsi, niespełna 200 m od jeziora i położonej nad nim plaży. Powyższe wskazuje na to, że skarga o wznowienie wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła być uwzględniona. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 282 ( 2 ppsa.