II OSK 1530/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1739/11 w sprawie ze skargi G.B. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [..] sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1739/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.B. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [..] sierpnia 2011 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Na wniosek Gminy Bielawa Marszałek Województwa Dolnośląskiego, decyzją z dnia [..] lipca 2011r. udzielił pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód potoku R., potoku B. oraz potoku B. dla potrzeb zbiornika rekreacyjnego "S." w B., w tym: pobór wód z potoku R. w ilości 98 tys. m³/rok i piętrzenie wód tego potoku progiem stałym do rz. 255,60m n.p.m.; pobór wód z potoku B. w ilości 1248 tys. m³/rok i piętrzenie wód tego potoku progiem stałym do rz. 255,60m n.p.m.; przerzut wód z potoków R. i B. kanałem długości 2500 m do zbiornika "S."; piętrzenie wód w zbiorniku "S." do rzędnej NPP = 334,00 m n.p.m., MaxPP=335,00m n.p.m. i NadPP=335,30m n.p.m., jak również retencjonowanie w tym zbiorniku wód potoków B., R. i B. Termin obowiązywania tego pozwolenia ustalono do dnia 31 czerwca 2023r., zatwierdzono instrukcję gospodarowania wodą w zbiorniku "S." oraz nałożono na uprawnionego szereg obowiązków. Decyzją z dnia [..] sierpnia 2011 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, po rozpatrzeniu odwołania G.B., utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa Dolnośląskiego z dnia [..] lipca 2011r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód potoku R., potoku B. oraz potoku B. dla potrzeb zbiornika "S". W odniesieniu do zarzutów odwołania organ stwierdził, że kwestionowana przez G.B. rzędna piętrzenia 355,00 m n.p.m. odnosi się do piętrzenia na progu betonowym w km 1+800 potoku R. oraz zgodnie z pkt 1.3. decyzji do piętrzenia na progu betonowym w km 7+265 potoku B., a nie rzędnej zbiornika "S". Zgodnie z pkt 1.7. decyzji NPP w zbiorniku "S" piętrzenie określono na rzędnej 334,00m n.p.m. W toku postępowania wyjaśniono stan techniczny i stopień bezpieczeństwa zbiornika "S". Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez WINB we Wrocławiu z dniu 1 lipca 2010 r., pism pełnomocnika Gminy Bielawa z dnia 24 stycznia i 10 lutego 2011 r. wyjaśniających, które roboty remontowe zostały wykonane, a które zostaną wykonane w 2011 r., z protokołu komisyjnego przeglądu stanu technicznego zbiornika wodnego "S" z dnia 13 maja 2011 r. wynika, że zły stan techniczny dotyczy kanałów R-B i B – zbiornik, wieży ujęć i wieży przelewowej oraz przepustu pod zaporą. Stan zapory określono na zadawalający, pozwalający na piętrzenie wody do rzędnej 334,00 m n.p.m., czyli do NPP. Zdaniem organu, zarzut skarżącej dotyczący złego stanu technicznego zbiornika, stwarzającego zagrożenie dla ludzi nie jest uzasadniony i nie dawał podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Organ drugiej instancji stwierdził także, że wniosek skarżącej o konieczności ustalenia dla niej odszkodowania związanego z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym w decyzji organu pierwszej instancji nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Odszkodowanie można ustalić wtedy, gdy w wyniku wykonywania uprawnień określonych w pozwoleniu strony trzecie odniosą szkody. W chwili wydania pozwolenia wodnoprawnego o szkodach takich nie można przesądzić. Ponadto, stosownie do art. 186 ust. 3 Prawa wodnego, organ ustala wysokość odszkodowania w drodze decyzji, jeżeli poszkodowany wystąpi z tego rodzaju żądaniem. W konstatacji organ odwoławczy stwierdził, że w przedłożonych dokumentach oraz w przeprowadzonych ustaleniach nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G.B. podniosła, że decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [..] sierpnia 2011 r. została wydana z naruszeniem: 1) art. 15 k.p.a., gdyż organ ustosunkował się jedynie do zarzutów skargi bez ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, chociaż stanowiące jej własność budowle wodne usytuowane na gruntach oddanych jej w użytkowanie wieczyste, tj. kanały R-B i B - zbiornik wodny oraz wieża przelewowa i przelew pod zaporą będące do 2012r. w użytkowaniu Gminy Bielawa są w złym stanie technicznym, 2) art. 186 § 1 Prawa wodnego przez uznanie, że odszkodowanie za korzystanie z urządzeń wodnych stanowiących jej własność oraz gruntów oddanych jej w użytkowanie wieczyste jest możliwe po powstaniu szkody, pomimo obowiązku przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego ustalenia wysokości odszkodowania, jeżeli poszkodowany złoży takie żądanie. W motywach skargi podniesiono, że wykładnia art. 186 § 3 Prawa wodnego dokonana przez organ II instancji dalece odbiega od jego treści. Przepis ten przewiduje, że na żądanie poszkodowanego organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego ustala wysokość odszkodowania w drodze decyzji. Żaden z organów nie ustalił odszkodowania, jakkolwiek Gmina Bielawa będzie korzystać z jej mienia. W umowie o oddaniu Gminie Bielawa zbiornika "S" oraz urządzeń i budowli wodnych, Gmina zobowiązała się do dokonywania odpowiednich remontów. Organ odwoławczy pomimo złego stanu technicznego kanałów R - B i B - zbiornik wydał pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie wody. Nie zauważył, że w złym stanie technicznym znajdują się wieża ujęć i wieża przelewowa oraz przepust pod zaporą, lecz wskazał, że wnioskodawca wymienił prace, które wykona w 2011 r. Skarżąca podniosła, że dotychczas, pomimo obowiązku z art. 267 k.c. nie została powiadomiona o terminie wykonania tych prac. G.B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo podniósł, że przepisy Prawa wodnego regulujące odpowiedzialność za szkody w art. 185 ust. 1 wyraźnie stanowią, że odnoszą się one wyłącznie do szkód, o których mowa w ustawie, jednakże żaden z przepisów ustawy nie przewiduje odszkodowania za korzystanie z urządzeń i budowli wodnych. W myśl art. 186 ust. 3 Prawa wodnego odszkodowanie przysługuje za szkody będące następstwem pozwolenia wodnoprawnego i obejmuje pokrycie strat poniesionych przez poszkodowanego. Natomiast skarżąca żąda odszkodowania za korzystanie z mienia stanowiącego jej własność, co nie znajduje uzasadnienia w przepisach Prawa wodnego. Z aktu notarialnego zawartego [..] kwietnia 2010 r. pomiędzy Gminą Bielawa a G.B. wynika, że nieruchomość zostanie Gminie oddana w użytkowanie nieodpłatnie, a użytkownik poniesie wszelkie opłaty i podatki, dokonuje przeglądów, konserwacji, napraw i bieżących remontów, związanych ze zwykłym korzystaniem z przedmiotu umowy. W przypadku rozwiązania umowy, użytkownik nadal będzie korzystał z urządzeń wodnych, a wysokość wynagrodzenia za ich korzystanie strony określą w drodze ugody zawartej w postępowaniu administracyjnym. W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2012r. Gmina Bielawa wniosła o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania podniósł, że stale podejmuje działania przyczyniające się do poprawy stanu technicznego zbiornika "S", w październiku 2011 r. przeprowadzony został na jego koszt remont czterech zasuw upustów dennych w wieży ujęć zbiornika, który przekroczył kwotę 50 tysięcy zł, przedkładając na dowód ich wykonania sprawozdanie z prac oraz protokół zdawczo- odbiorczy tych robót. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podniósł, iż stan techniczny nie jest wystarczający do zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania zbiornika, remont zasuw został wykonany, ale nikt nie sprawdził czy jest on wykonany w sposób właściwy i zapewnia bezpieczeństwo zbiornika. Pozwolenie wodnoprawne pozwala Gminie Bielawa na zrzucanie wody z dwóch potoków do zbiornika, istnieje niebezpieczeństwo, że korona zbiornika nie wytrzyma takiego nawału wody. Pełnomocnik potwierdził, że upusty denne zostały wyremontowane w październiku 2011 r., natomiast nie ma oceny czy ten remont jest wystarczający. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do uchylenia. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie uchybił zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Organ ten, aby ustosunkować się do zarzutów odwołania skarżącej, musiał dokonać analizy zgromadzonego w sprawie przez organ pierwszej instancji materiału dokumentacyjnego, w tym operatu wodnoprawnego, instrukcji gospodarowania wodą na zbiorniku retencyjnym "S", jak również protokołów z przeglądu stanu technicznego zbiornika, protokołów z wykonanych prac remontowych. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezes KZGW przeanalizował całość akt sprawy, wskazał bowiem, że wbrew twierdzeniu skarżącej, rzędna piętrzenia zbiornika "S" została określona na 334,00 m n.p.m. Natomiast podnoszona przez skarżącą rzędna 355,60 m n.p.m. odnosi się do piętrzenia na progu betonowym w km 1+800 potoku R. W kwestii stanu technicznego i stopnia bezpieczeństwa zbiornika, organ stwierdził, iż ze znajdujących się w aktach protokołów z kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2010r., protokołu z komisyjnego przeglądu stanu technicznego zbiornika "S" z dnia 13 maja 2011 r. oraz pism pełnomocnika Gminy Bielawa z dnia 24 stycznia 2011 r. i dnia 10 lutego 2011 r. wynika, że zły stan techniczny dotyczy kanałów R – B i B oraz przepustu pod zaporą. Natomiast stan samej zapory określono jako zadawalający, pozwalający na piętrzenie wody do rzędnej 334,00 m n.p.m. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu pozwolenia wodnoprawnego stwierdził, że nie znalazł uzasadnienia zarzut skarżącej o złym stanie technicznym zbiornika, zagrażającym ludziom. Sąd wskazał, że pozwolenia wodnoprawnego można udzielić, jeżeli nie narusza ono warunków wskazanych w art. 126 w zw. z art. 125 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2919 ze zm.), tzn. odpowiada wymaganiom stawianym tymi przepisami. Ustaleniu, czy wymogi te są spełnione służy przeprowadzenie przez właściwy organ postępowanie, w którym ma on obowiązek zgromadzenia stosownej dokumentacji, będącej dowodem spełnienia wszystkich wymogów. Sąd stwierdził, że nie dopatrzył się mankamentów postępowania prowadzonego przez organy obu instancji, z zebranej dokumentacji nie wynika, aby nie można było wydać pozwolenia na szczególne korzystanie z wód, zaś twierdzenie skargi co do zagrożeń na skutek pozwolenia są chybione - nie zostały niczym potwierdzone. W instrukcji gospodarowania wodą dla zbiornika wodnego "S" w B., zatwierdzonej decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z dnia [..] lipca 2011 r. zostały w pkt 5 określone obowiązki i zadania zarządcy obiektu (Gminy Bielawa), polegające na utrzymaniu w sprawności technicznej i eksploatacyjnej wszystkich obiektów i urządzeń wchodzących w skład zbiornika (pkt 5). W operacie wodnoprawnym w pkt 6.1 podano, że komisja powołana przez Burmistrza Bielawy dokonała w dniach 31 maja - 7 czerwca 2010 r. kontroli stanu technicznego zbiornika, wszystkich elementów i urządzeń wchodzących w jego skład i na tej podstawie opracowany został harmonogram prac w celu przywrócenia pełnej sprawności technicznej i wartości użytkowej zbiornika. Z akt administracyjnych wynika, że harmonogram ten został opracowany w dniu 14 czerwca 2010 r. i przewidziane w nim prace remontowe są systematycznie wykonywane, na co wskazał zasadnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego zawiera wszystkie niezbędne wymagania w zakresie wynikającym z art. 128 ust. 1 pkt 1, 1a, 2 Prawa wodnego i jest zgodna z warunkami określonymi w treści operatu wodnoprawnego. Pozwolenia udzielono na okres do 31 czerwca 2023 r., a więc z uwzględnieniem art. 127 ust. 2 Prawa wodnego. Zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącej, dotyczący naruszenia art. 186 § 1 Prawa wodnego - w przedmiotowym pozwoleniu wodnoprawnym nie określono dla niej odszkodowania za korzystanie z urządzeń wodnych stanowiących jej własność, znajdujących się na gruntach oddanych jej w użytkowanie wieczyste. Zgodnie z art. 185 ust. 1 Prawa wodnego do naprawienia szkód, o których mowa w tym akcie prawnym, z wyłączeniem przepisów art. 88l-88q oraz art. 88t, stosuje się przepisy art. 186-188. Sąd wskazał, że przepisy art. 88I - art. 88q i art. 88t, do których nie ma zastosowania regulacja wynikająca z art. 185 ust. 1 ustawy, znajdują się w dziale Va Prawa wodnego, zatytułowanym ochrona przed powodzią i ochrona przed suszą. Z kolei art. 186 ust. 1 Prawa wodnego przewiduje w sprawach naprawienia szkód, innych niż określone w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1, właściwość sądów powszechnych po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust. 3. Sytuacje, o jakich mowa w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 Prawa wodnego odnoszą się odpowiednio do szkód poniesionych przez właścicieli gruntów zalanych w czasie powodzi w wyniku nieprzestrzegania przepisów ustawy przez właściciela wody lub właściciela urządzenia wodnego (art. 16 ust. 3 ustawy) oraz przypadki trwałego zajęcia w sposób naturalny gruntów przez płynące wody śródlądowe powierzchniowe lub wody morza terytorialnego (art. 17 ust. 1). W świetle tych regulacji rację ma organ odwoławczy, że żaden z przepisów Prawa wodnego nie przewiduje odszkodowania za korzystanie z urządzeń i budowli wodnych przez inny podmiot. Przepis art. 185 ust. 1 Prawa wodnego nie pozostawia wątpliwości, że ustawa ta posługuje się zamkniętym katalogiem szkód, do których mają zastosowanie przepisy art. 186-188 tej ustawy regulujące sposób ustalania i dochodzenia należnych z tego tytułu odszkodowań. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2012r. wniosła G.B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w której zarzuciła: 1) obrazę art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przez pominięcie przy wydawaniu wyroku art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2919 ze zm.) przez uznanie, że nie ma przepisu zobowiązującego organ administracji do ustalenia odszkodowania, jakkolwiek w decyzji pozwolenie wodnoprawne - zgodnie z art. 128 § 2 ust. 3 Prawa wodnego organ administracji winien w razie potrzeby określić udział w kosztach eksploatacji urządzeń piętrzących wodę oraz budowli doprowadzających wodę do zbiornika, stanowiących własność składającej skargę, 2) obrazę art. 7 i 77 w zw. z art. 15 k.p.a. przez pominięcie przy wydawaniu decyzji dowodów przedstawionych przez składającą skargę wskazujących na niewłaściwy stan techniczny zbiornika "S", uniemożliwiający piętrzenie wody i uznanie, że Gmina Bielawa w roku 2011 wykonała wymienione przez siebie prace, celem poprawy zabezpieczenia zbiornika chociaż poza oświadczeniem pełnomocnika Gminy nie było żadnych innych dowodów raz nie podjęto żadnych czynności w kierunku ustalenia faktów podanych przez właścicielkę zbiornika, a także urządzeń i budowli wodnych. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie autora skargi kasacyjnej, ustalenia dokonane przez Sąd I instancji są jednostronne i nieobiektywne. Decyzje organów obu instancji zostały oparte tylko i wyłącznie na twierdzeniach pełnomocnika Gminy Bielawa. Organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że wcześniej ten sam pełnomocnik przedstawiał inną ocenę stanu technicznego zbiornika. Nie uzupełniono dowodów w celu potwierdzenia lub wykluczenia zasadności twierdzeń strony i dokonano jednostronnej oceny dowodów, przy czym stwierdzenie, że stan techniczny zbiornika uległ zmianie nie zostało przez Gminę Bielawa wykazane. Sąd I instancji ograniczył się do ścisłej oceny zarzutu zawartego w skardze. Powołany przepis art. 186 Prawa wodnego reguluje inne kwestie, lecz Sąd I instancji winien wykonać kontrolę decyzji w całości i odnieść ją do obowiązujących przepisów. Sąd nie zauważył regulacji zawartej w art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego, zobowiązujący organ administracji do uwzględnienia udziału w kosztach piętrzenia wody, po rozwiązaniu umowy użytkowania. W ocenie skarżącej kasacyjnie koniecznym jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Ponieważ w sprawie niniejszej nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie należy zauważyć nieprawidłowe sformułowanie zarzutu, wskazanego w pkt 2 skargi kasacyjnej. Sąd I instancji nie stosował przepisów kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77 w zw. z art. 15, toteż nie mógł ich naruszyć. Sąd administracyjny kontrolował prawidłowość zastosowania przez organ administracji przepisów, w tym przepisów postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie wskazano natomiast naruszenia przez Sąd I instancji żadnego przepisu postępowania, określonego w ustawie z dnia 30 sierpnia 2001r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd I instancji nie przeprowadzał także postępowania dowodowego, więc nie można mu zarzucić "pominięcia przy wydawaniu decyzji dowodów przedstawionych przez skarżącą". Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał dowody w postaci dokumentów, które w jego ocenie zostały prawidłowo ocenione przez organ wydający decyzję. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co oznacza, że dokonując oceny legalności decyzji administracyjnej dokonuje w pierwszej kolejności oceny prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy pozwala dopiero skontrolować zasadność zastosowanej normy prawa materialnego. Odnosząc się do ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył ustalenia stanu faktycznego, które uznał za prawidłowe oraz wskazał jednoznacznie, uzasadniając zajęte stanowisko, z jakich przyczyn uznał rozstrzygnięcie za prawidłowe pod względem prawnym, prawidłowo stosując art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezasadny jest także zarzut, podany w pkt 1 skargi kasacyjnej, dotyczący obrazy przepisu art. 3 p.p.s.a., poprzez pominięcie przy wydawaniu wyroku art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo wodne "przez uznanie, że nie ma przepisu zobowiązującego organ administracji do ustalenia odszkodowania, jakkolwiek w decyzji pozwolenie wodnoprawne - zgodnie z art. 128 § 2 ust. 3 Prawa wodnego - organ administracji winien w razie potrzeby określić udział w kosztach eksploatacji urządzeń piętrzących wodę oraz budowli doprowadzających wodę do zbiornika, stanowiących własność składającej skargę". Przepis art. 3 § 1 (mylnie określony w skardze jako ust. 1) określa, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej i stosuje określone w ustawie środki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G.B., co oznacza, że dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji i zastosował środek określony w art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji nie mógł zastosować w niniejszej sprawie wskazanego przepisu art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego, mógł jedynie skontrolować jego zastosowanie lub brak zastosowania przez organ. Przepis ten stanowi, że "w razie potrzeby" w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustala się "obowiązek utrzymania" urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści. Nie oznacza to jednak, jak twierdzi się w skardze kasacyjnej, że jest to "odszkodowanie". Odszkodowanie bowiem, jak słusznie podniósł Sąd I instancji, zostało uregulowane w przepisie art. 186 Prawa wodnego. Należy zauważyć, że w decyzji z dnia 6 lipca 2011 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, w pkt III ppkt 3, został nałożony na Gminę Bielawa obowiązek obsługi oraz utrzymania we właściwym stanie technicznym i eksploatacyjnym urządzeń wodnych, służących do szczególnego korzystania z wód oraz obiektów zbiornika wodnego, w tym brzegów i czaszy zbiornika "S". Przepis art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego nie zobowiązuje organ administracji "do uwzględnienia udziału w kosztach piętrzenia wody, po rozwiązaniu umowy użytkowania". Jak podniesiono w sprawie, z aktu notarialnego zawartego dnia [..] kwietnia 2010 r. pomiędzy Gminą Bielawa a G.B. wynika, że nieruchomość zostanie oddana w użytkowanie nieodpłatnie, a użytkownik poniesie wszelkie opłaty i podatki, dokona przeglądów, konserwacji, napraw i bieżących remontów, związanych ze zwykłych korzystaniem z przedmiotu umowy, a w przypadku rozwiązania umowy, użytkownik nadal będzie korzystał z urządzeń wodnych, a wysokość "wynagrodzenia za ich korzystanie" strony określą w drodze ugody zawartej w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieuprawnione i na zasadzie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.