I OSK 3371/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 143/18 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 maja 2018r., sygn. akt II SA/Lu 143/18, oddalił skargę A. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2016 r. PGE [...] S.A. z siedzibą w L. wystąpiła do Starosty o ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,36 ha (obręb [...], arkusz mapy 2), położonej w J., gm. S., stanowiącej własność A. G., w związku z planowaną inwestycją – przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej oraz wymianę złącza kablowo-pomiarowego w związku z budową linii energetycznej [...]. Do wniosku załączone zostały dokumenty wskazujące na prowadzenie przez Spółkę negocjacji ze skarżącą. W dniu 6 lutego 2017 r. w siedzibie organu I instancji stawił się pełnomocnik skarżącej, radca prawny, który zarzucił, że planowane roboty nie stanowią inwestycji celu publicznego oraz że nie przeprowadzono ze skarżącą rokowań, zgodnie z art. 124 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm. – dalej "u.g.n."). W dniu 30 marca 2017 r. Starosta przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której pełnomocnicy Spółki podtrzymali wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i wskazali, że próbowano wypracować kompromis i ugodowo załatwić ze skarżącą sprawę, do czego jednak nie doszło. Skarżąca i jej pełnomocnik nie stawili się na rozprawę. Starosta Łęczyński decyzją z [...] maja 2017 r., znak: [...], ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,36 ha (obręb [...], arkusz mapy 2), położonej w J., gm. S., poprzez udzielenie PGE [...] S.A. Oddział w L. zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej oraz wymianę złącza kablowo – pomiarowego w związku z budową linii energetycznej [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], Wojewoda Lubelski, po rozpoznaniu odwołania A. G. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ stwierdził, że zaistniały przesłanki do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zdaniem organu – w świetle art. 6 pkt 2 u.g.n. – przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie przeprowadzone zostały rokowania, o których stanowi art. 124 ust. 3 u.g.n., co potwierdzają dołączone do wniosku dokumenty z prowadzonych rozmów pomiędzy przedstawicielem Spółki a właścicielką działki nr [...]. Również w toku postępowania przed organem I instancji próbowano dojść do porozumienia ze skarżącą, przeprowadzając w tym celu rozprawę administracyjną, na którą jednak nie stawiła się ani skarżąca, ani jej pełnomocnik. Na powyższą decyzję A. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 143/18, oddalił skargę. Zdaniem Sądu przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego wskazaną w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zasadnie również – w ocenie Sądu – organ odwoławczy ocenił, że w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostały rokowania, określone w art. 124 ust. 3 u.g.n. Treść dołączonych do wniosku dokumentów nie pozostawia bowiem wątpliwości, że Spółka miała rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i wszczęła w tym celu rokowania ze skarżącą jako właścicielką omawianej działki, które jednak nie doprowadziły do zawarcia porozumienia. Sąd podkreślił, że art. 124 ust. 3 u.g.n., ograniczając się do obowiązku przeprowadzenia rokowań, nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów co do ich formy i treści. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje również momentu zakończenia rokowań, co oznacza, że mogą one być zakończone w dowolnym czasie. W ocenie Sądu fakt, że pełnomocnik Spółki nie zaproponował określonej kwoty pieniężnej nie oznacza, że rokowania nie miały miejsca i że należy uznać je za niebyłe. Sąd wskazał, że zakres ingerencji w przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości został określony na stanowiącej integralną część decyzji mapie z ograniczeniem praw rzeczowych nieruchomości, sporządzonej przez uprawnionego geodetę i zaewidencjonowanej w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym prowadzonym przez Starostę Łęczyńskiego pod nr [...] oraz został wskazany w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Sąd zaznaczył, że obszar stałego ograniczenia na działce skarżącej obejmuje 140 m2 powierzchni, zaś jako niezbędny do czasowego ograniczenia na czas prowadzenia robót oznaczono dodatkowo obszar tej działki o powierzchni 499 m2. Poza sporem jest także, że projektowana linia energetyczna została poprowadzona przy samej granicy z sąsiednią działką, na co wskazano jeszcze na etapie rokowań prowadzonych przez Spółkę i co – z oczywistych względów – oznacza, że zminimalizowano utrudnienia dotyczące przyszłego ewentualnego zagospodarowania tej działki. Zdaniem Sądu trafnie na tę okoliczność wskazał Wojewoda. Sąd zauważył, że Spółka, na mocy decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] sierpnia 2010 r. jest operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w związku z tym ciążą na niej obowiązki wynikające z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220 ze zm.). Oznacza to, że realizacja inwestycji jest wypełnieniem nałożonych na Spółkę przez ustawodawcę powinności, zaś opóźnienie w realizacji, a w szczególności nieterminowe oddanie linii do eksploatacji wiąże się z naruszeniem interesu publicznego lokalnej społeczności. Niezrealizowanie bowiem opisanej inwestycji w oznaczonym terminie grozi przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, czego nie można pominąć, mając na uwadze zasługujący na ochronę interes publiczny osób korzystających z tej sieci energetycznej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono ponadto o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozprawy. Wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który to wniosek Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt I OSK 3371/18. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach danej sprawy doszło do przeprowadzenia skutecznych rokowań co do przebiegu linii nN uwidocznionej w utrzymanej w mocy decyzji. Wskazano, że z dokumentacji jednoznacznie wynika, iż w przeprowadzonych rokowaniach został przedstawiony inny przebieg linii nN, niż w finalnej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazano, że inwestor nie złożył żadnej ważnej oferty podczas postępowania. Również oświadczenie o zakończeniu rokowań nie zostało złożone przez należycie umocowanego przedstawiciela PGE. Wobec powyższego skarżąca kasacyjnie uważa, że w prowadzonym postępowaniu w rokowaniach nie doszło do złożenia uwidocznionego w decyzji przebiegu linii nN, jak również Inwestor nie złożył żadnej oferty odszkodowawczej wobec czego Sąd I instancji nie miał prawa do uznania, że rokowania w przedmiotowej sprawie zostały zakończone. 2) art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 15 ust 3 pkt 4a) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i brak odniesienia się przez Sąd I instancji co do zarzutu konieczności ustalenia precyzyjnego przebiegu oraz granic terenu, jaki może być zajęty na realizacje celu publicznego. Wskazano, że w przedmiotowym postępowaniu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje w odniesieniu do działki nr [...] zapisu o możliwości usytuowania na powyższej nieruchomości inwestycji celu publicznego, jak również miejscowy plan nie określa granic oraz obszaru oddziaływania takiej inwestycji. 3) art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na tym, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego oraz stanowi sieć w rozumieniu prawa budowlanego. W ocenie skarżącej kasacyjnie niedopuszczalne jest stosowanie art. 124 u.g.n. w sytuacji braku wskazania powyższej inwestycji przez organ administracji samorządowej jako inwestycji celu publicznego. Naruszeniem prawa przez Sąd jest dopuszczenie do sytuacji, w której inwestor w oparciu tylko i wyłącznie o swój projekt, bez rokowań, a wręcz wprowadzając w błąd podczas rokowań, decyduje o przebiegu inwestycji celu publicznego. Wskazano, że na dzień wydania decyzji Starostwo Powiatowe w Łęcznej nie dysponowało całością dokumentacji technicznej związanej z linią nN projektowaną przez PGE [...] S.A. Oddział w L. Starostwo nie może zatem oceniać części inwestycji inwestora jako inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy nie dysponuje całością dokumentacji związanej z przebiegiem całości linii nN pozwalającej na dokonanie takiego ustalenia. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli oraz poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionej przez skarżącą w skardze następujących zarzutów: - naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 15 ust 3 pkt 4a) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zarzutu konieczności ustalenia precyzyjnego przebiegu oraz granic terenu, jaki może być zajęty na realizacje celu publicznego, a także nieustosunkowanie się przez WSA w Lublinie do tego zarzutu w uzasadnieniu, - naruszenia art. 10 Kpa, poprzez pominięcie w całości zarzutów zgłaszanych przez pełnomocnika co do nowych dokumentów w sprawie oraz podkreślenia, iż złożone w rokowaniach niepodpisane umowy nie miały charakteru oferty w rozumieniu K.C. nieznanych stronie skarżącej oraz pomimo wyraźnie złożonych w tym zakresie zastrzeżeń stwierdzenie prawidłowości przeprowadzonych rokowań, a także nieustosunkowanie się przez WSA w Lublinie do tego zarzutu w uzasadnieniu, - naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. w zakresie, iż planowana inwestycja stanowi sieć w rozumieniu prawa budowlanego, a także nieustosunkowanie się przez WSA w Lublinie do tego zarzutu w uzasadnieniu, - naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n. w zakresie zarzutów co do braku rokowań oraz innego przebiegu linii nN strony skarżącej, a także nieustosunkowanie się przez WSA w Lublinie do tych zarzutów w uzasadnieniu; 2) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 124 u.g.n. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniu decyzji, na jakich dowodach oparł organ ustalenia faktyczne sprawy, w tym dotyczących: - uzupełnienia braków formalnych wniosku przez organ II instancji w postaci przesłania potwierdzenia czynności wnioskodawcy dokonanych przez rzekomych pełnomocników na rzecz skarżącej podlegającego nieuzasadnionemu w majestacie prawa ograniczeniu z korzystania z nieruchomości, - wydanie decyzji pomimo braku posiadania całości materiału dowodowego. Wskazano, że przebieg linii nN w decyzji nie był przedstawiany skarżącej w toczących się rokowaniach. Z mapy natomiast wyraźnie wynika, iż propozycja zaproponowana w rokowaniach przebiegu linii nN nie jest linią prostą oraz linia usytuowana jest bliżej drogi publicznej. Ponadto oferta została przedstawiona przez rzekomych pełnomocników, których czynności pomimo zarzutów do dnia dzisiejszego wobec skarżącej nie zostały potwierdzone przez firmę PGE; 3) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organów II instancji pomimo że nie zebrano i nie rozważono całości materiału dowodowego poprzez: - celowe wprowadzenie w błąd przez nieumocowanego pełnomocnika PGE [...] S.A. Oddział w L. K. P. podczas rokowań polegających na poinformowaniu skarżącej o innym przebiegu linii nN niż ustalonego decyzją Starostwa Powiatowego w Łęcznej z dnia [...] maja 2017 r. Przebieg linii nN uwidoczniony w decyzji nie był nigdy przedstawiany w rokowaniach skarżącej. Jak również wprowadzenie w błąd co do zakresu swojego umocowania. - stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji nieprawdziwego stanu faktycznego polegającego na stwierdzeniu, że PGE [...] S.A. Oddział w L. zaproponowała jakąkolwiek ofertę finansową w sytuacji braku takiej oferty ze strony PGE [...] S.A. Oddział w L. i pominięcie w całości braku umocowania pełnomocników do składania wiążących ofert w imieniu spółki pomimo zgłoszenia przedmiotowego wniosku przez pełnomocnika skarżącej. Jednocześnie skarżąca zauważyła, iż do dnia dzisiejszego nikt należycie upoważniony przez Inwestora nie złożył oferty finansowej skarżącej, pomimo zaproponowania takiego rozwiązania przez pełnomocnika. 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez wybiórcze przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji organu II Instancji. W ocenie skarżącej Sąd w uzasadnieniu wyroku pominął szereg zarzutów skarżącej, w tym dotyczących odmiennego przebiegu linii nN w decyzji niż ten, który był przedstawiany przez Inwestora w rokowaniach oraz zarzutu braku ustalenia-precyzyjnego przebiegu oraz granic terenu, jaki może być zajęty na realizacje celu publicznego w miejscowym planie zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są opisane w sposób szeroki i dlatego na wstępie zachodzi konieczność zwięzłego ich ujęcia, a tym samym przedstawienia istoty sprawy. Zarzuty te dotyczą niewłaściwego zastosowania art.124 ust.3 u.g.n. z uwagi na to, że - zdaniem strony skarżącej - nie zostały spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki: decyzja o ograniczeniu korzystania z nieruchomości została wydana bez przeprowadzonych koniecznych rokowań ( nie doszło do zgłoszenia przez inwestora żadnej oferty odszkodowawczej, podczas rokowań inwestor przestawiał inny, niż w zgłoszonym wniosku, przebieg linii nN, a ponadto przedstawiciel inwestora nie miał należytego umocowania do reprezentowania go). Podnosząc natomiast zarzut naruszenia art.124 ust.1 u.g.n. autor skargi kasacyjnej zaprezentował stanowisko, że planowana przez PGE inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego oraz stanowi sieć w rozumieniu prawa budowlanego, a nadto przepis ten w związku z art.15 ust.3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego precyzyjnego przebiegu oraz granic terenu, jaki może być zajęty na realizację celu publicznego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że powyższe argumenty były przez niego wskazane w skardze do Sądu pierwszej instancji, który - w jego ocenie - do tych zarzutów się nie odniósł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art.124 ust.1 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z samego brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości może dotyczyć zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Ponadto zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n., celami publicznymi są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W świetle powyższego jest prawnie oczywiste, że inwestycja polegająca na przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej oraz wymianie złącza kablowo- pomiarowego w związku z budową linii energetycznej NN [...] jest inwestycją celu publicznego. Art.124 ust.1 u.g.n. przewiduje wymóg zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym. W rozpoznawanej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Nr XVII/11/01 z 18 stycznia 2001 r. (Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 16, poz.271 ze zm.) przewidywał, że działka skarżącej położona jest w terenie oznaczonym jako MR - mieszkalnictwo rolnicze, RP - uprawy polowe, 24RM - zabudowa zagrodowa oraz KDG - drogi gminne. Zgodnie z zapisami planu na tym terenie dopuszcza się lokalizację, w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem terenu, nie przedstawionych na rysunku planu urządzeń infrastruktury technicznej, w tym obiektów i sieci infrastruktury energetycznej. W tych okolicznościach nie można zgodzić się z twierdzeniem, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w sposób niezgodny z planem. Przywołany w skardze kasacyjnej art. 15 ust.3 pkt 4 a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na okoliczność, że w planie zagospodarowania przestrzennego w sposób precyzyjny powinny być określone granice terenu, jaki może być zajęty na realizację celu publicznego stanowi jedynie, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Natomiast obligatoryjne elementy planu miejscowego określa art.15 ust.2 wskazanej ustawy, a nie należy do nich precyzyjne określenie granic terenów przeznaczonych na realizację obiektów i sieci infrastruktury energetycznej. Rada Gminy S. podejmując uchwałę w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuściła na terenie obejmującym działkę skarżącej lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, w tym obiektów i sieci infrastruktury energetycznej (wypis z planu zagospodarowania przestrzennego (k.16-19 akt adm.). Z powyższego wynika zatem, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej nastąpiło zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego nie zasługuje na aprobatę stanowisko skarżącej, że nie została spełniona przesłanka zgodności inwestycji z planem. Zgodność zmierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem oczywista. Trzeba w tym miejscu podkreślić, na co zwracano już uwagę w niniejszej sprawie, że rozbudowa linii nN pozwoli na doprowadzenie linii kablowej do drogi gminnej, co pozwoli na dalsze rozbudowanie linii energetycznej wzdłuż działek zlokalizowanych w okolicy drogi gminnej. Pozwoli również na dywersyfikację źródła zasilania i poprawi pewność zasilania już istniejących odbiorców. Kierunek dalszej rozbudowy sieci energetycznej został oznaczony na mapie ( k.40 akt adm.). Wobec tego, a także wobec brzmienia powołanych przepisów uznać należy, że realizowane w niniejszej sprawie przez inwestora przedsięwzięcie w postaci przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących dystrybucji energii elektrycznej oraz wymiana złącza kablowo – pomiarowego w związku z budową linii energetycznej stanowi cel publiczny i inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Poprawa jakości infrastruktury elektroenergetycznej jest bowiem inwestycją o charakterze ogólnospołecznym, a związany z wykonywaniem zadania inwestycyjnego obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ma nadrzędne znaczenie w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono czasowo sposób korzystania z niej w sposób niezakłócony. Zarzut naruszenia art.124 ust.1 u.g.n. jest zatem niezasadny. Z kolei w myśl art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W odniesieniu do zaniechania rokowań, co podnosi skarga kasacyjna, należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 7 września 2016 r. PGE [...] S.A. zwróciła się do skarżącej z informacją o planowanej inwestycji oraz prośbą na wyrażenie zgody poprzez zawarcie umowy. Pismem z dnia 4 października 2016 r. skarżącej została przedstawiona propozycja podjęcia rokowań w związku z niewyrażeniem przez nią zgody na planowaną inwestycję. W piśmie z dnia 2 listopada 2016 r. ponowiono propozycję oraz podkreślono, że w przypadku braku kontaktu przez skarżącą, bądź też w przypadku odmowy wyrażenia zgody, rokowania dotyczące lokalizacji linii kablowej nN na przedmiotowej działce uznane zostaną za zakończone. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 14 listopada 2016 r. skarżąca wskazała, że przesłanych propozycji nie można nazwać rokowaniami, a ponadto nie zostało udowodnione, że poprowadzenie przyłącza do jej działki jest jedyną możliwością. Wskazała, że planuje wymianę ogrodzenia, a koszty w przypadku uszkodzenia projektowanego przyłącza obciążą ją jako inwestora. Podniosła ponadto, że wszelkie naprawy, bądź konserwacja linii energetycznej będzie się wiązała z możliwością uszkodzenia ciągłości ogrodzenia. Wobec powyższego należy uznać, że rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., zostały przeprowadzone, ale nie zakończyły się uzyskaniem zgody, ani zawarciem porozumienia. Podkreślić w tym miejscu należy, że w/w przepis nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów, ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Należy też podkreślić, że rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym – tak jak w niniejszej sprawie – w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Natomiast organ – a za nim i Sąd – ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Trzeba także w tym miejscu zaznaczyć, że okoliczność, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna nie stanowi o tym, że takie rokowania się nie odbyły. Sam bowiem fakt porozumienia się inwestora z właścicielką oraz brak jej zgody wyczerpuje przesłanki z art. 124 ust. 3 u.g.n. Przy czym, jak słusznie wskazał to Sąd I instancji, sama skarżąca – choć mogła – nie zaproponowała żadnych warunków, żadnej konkretnej kwoty, która by ją satysfakcjonowała. Nadmienić trzeba, że gdyby chcieć uznać za skuteczną argumentację skarżącej, to przez takie przedłużanie kontaktu z inwestorem i brak korespondencji, praktycznie niemożliwe by było rozpoczęcie procesu budowlanego jakiejkolwiek inwestycji liniowej celu publicznego, na co zasadnie wskazał organ odwoławczy. Nie jest także trafne kwestionowanie w skardze kasacyjnej pełnomocnictwa K. P. Dołączone do sprawy dokumenty świadczą bowiem o tym, że pełnomocnik ten był umocowany do działania w imieniu PGE [...] S.A. Nie ma przy tym znaczenia, że potwierdzenie czynności pełnomocnika zostało dokonane po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Czynności pełnomocnika zostały bowiem potwierdzone, a nie zaprzeczone. Taka konstrukcja jest całkowicie dopuszczalna z punktu widzenia przepisów prawa. Nie ma także znaczenia, że pełnomocnictwo nie obejmowało prawa do zaciągania zobowiązań. Nie oznacza to bowiem, że pełnomocnik ten nie mógł w imieniu Spółki zaproponować skarżącej warunków uzyskania zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 u.g.n. Odnośnie zaś do odmiennego przebiegu linii energetycznej przedstawionej skarżącej przez inwestora w stosunku do przebiegu tej inwestycji na mapie załączonej do wniosku i do decyzji organu I instancji stwierdzić należy, że różnice te nie są znaczące. Skarżąca nie wyrażała natomiast generalnie zgody na przebieg przez jej działkę planowanej inwestycji, co wynika z jej pism znajdujących się w aktach sprawy. Wobec powyższego uznać należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy niniejszej sprawy pozwala stwierdzić, że zostały spełnione ustawowe przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Nie są także zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie można bowiem Sądowi I instancji zarzucić, że nie zrealizował niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Pamiętać należy, że sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia i dlaczego przyjął, że zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. To zaś, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do oceny przyjętego przez organy administracji stanu faktycznego i z argumentacją Sądu, nie świadczy o naruszeniu wymogów co do uzasadnienia wyroku wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Za nieusprawiedliwione należy także uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. Naruszenie przez Sąd powołanych przepisów mogło by mieć miejsce wówczas, gdyby dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wynika bowiem, że gdyby organ nie naruszył przepisów prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w w/w przepisie. W niniejszej sprawie nie można Sądowi I instancji postawić skutecznie tego zarzutu, gdyż nie dopuścił się naruszenia, które miałoby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Zasadnie podzielił stanowisko organów, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane. Poczynione ustalenia przedstawiono w uzasadnieniach podjętych decyzji w sposób rzetelny. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. W niniejszej sprawie organy administracji przeanalizowały wszystkie te okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto w sposób wyczerpujący wyjaśniły motywy podjętych rozstrzygnięć Wobec tego uznać należy, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.