II OSK 415/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 425/16 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 425/16 oddalił skargę S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2015 r. którą na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "u.o.o.ś." oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą "zakład przetwórstwa odpadów innych niż niebezpieczne na terenie działki nr [...] w miejscowości Ś. gmina G.". Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Wójt Gminy G. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanej inwestycji uznając za wiążące stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o odmowie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań. Oprócz tego wskazano także na liczne uciążliwości zarówno dla środowiska jak i mieszkańców z uwagi chociażby na bliską lokalizację zabudowy mieszkaniowej, a także negatywne stanowisko inwestora w zakresie wskazania alternatywnego wariantu lokalizacji przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji w przepisanym terminie złożył S. K., zarzucając organowi pierwszej instancji dyskryminację ze względu na status własnościowy poprzez wymóg wskazania alternatywnej lokalizacji inwestycji. Odwołujący nie zgodził się z zaprezentowanym stanowiskiem co do wiążącego charakteru uzgodnienia i zarzucił nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania, ponieważ zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b u.o.o.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać miedzy innymi opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Złożony w sprawie raport nie spełniał tego wymogu skoro nie zawierał innych wariantów a wnioskodawca stwierdził, że "zarówno z logicznego jak i technologicznego punktu widzenia nie było możliwości wariantowania rozwiązania w zakresie innego usytuowania przedsięwzięcia w obrębie nieruchomości na których zlokalizowany jest zakład a jakakolwiek inna niż zakładana w wariancie proponowanym do realizacji ingerencja w istniejące zagospodarowanie zakładu uniemożliwiałaby zapewnienie optymalnych warunków logistycznych do prowadzenia działalności". Kolegium zauważyło, że celem wariantowania przedsięwzięcia inwestycyjnego jest dostosowanie jego parametrów do potrzeb ochrony środowiska i miejscowych uwarunkowań a nie tylko - jak podkreślił odwołujący się - optymalne warunki logistyczne do prowadzenia działalności gospodarczej. Celem żądania przedstawienia wariantu alternatywnego była między innymi ochrona przed hałasem i zapylenie mieszkańców pobliskiego osiedla mieszkaniowego zlokalizowanego w odległości ok. 100 metrów od działki, na której ma być realizowane przedsięwzięcie. Żądanie to nie ingeruje w prawo własności wnioskodawcy albowiem rolą organu rozstrzygającego jest nie tylko ochrona interesu strony, ale także uwzględnienie interesu publicznego. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji rozważył zarówno opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. i odmowę uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., z uwzględnieniem wiążącego charakteru uzgodnienia. Art. 77 ust. 1 u.o.o.ś. wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem a opinią wydawanych przez organy współdziałające z organem prowadzącym postępowanie główne. W art. 77 ust. 7 u.o.o.ś. wskazano, że do tych uzgodnień i opinii nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, § 5 i § 6 K.p.a. Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą współdziałania organów o charakterze stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jednak jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1289/09; wyrok WSA w Warszawie z 17 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 822/09; wyrok WSA w Rzeszowie z 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10). Kolegium podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Skarżący wniósł skargę, w której zarzucił naruszenie: 1) art. 15 K.p.a. w związku z nierozpoznaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprawy, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 2) art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w związku z nierozpatrzeniem materiału dowodowego oraz nie odniesieniem się do istotnych dla sprawy dowodów i wywodów przedstawionych przez skarżącą; 3) art. 12 ust. 1 K.p.a. przez nieuwzględnienie słusznych i popartych wywodami logicznymi zarzutów odwołania, co uchybia zasadzie wnikliwości rozpatrywania sprawy; 4) art. 142 K.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów strony co do treści postanowienia uzgodnieniowego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i błędne przyjęcie, że postanowienie uzgodnieniowe jest wiążące także na etapie postępowania odwoławczego; 5) art. 138 § 2 K.p.a. w związku z brakiem uchylenia zaskarżonej decyzję w całości i nie przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ze względu na bezsporny fakt tj. wydania w pierwszej instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania; 6) art. 80 i art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. w związku z błędnym przyjęciem, że strona nie wyraziła zgody na wariant alternatywny lokalizacji; 7) art. 64 ust. 1; art. 74 ust. 4 Konstytucji w związku z art. 140 K.c. poprzez bezprawne przyjęcie, że skoro wnioskodawca posiada tytuł prawny do działek zlokalizowanych w obrębie zakładu [...] (działki nr nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]) o łącznej powierzchni 19,1322 ha, to nie może realizować przedsięwzięcia na działce o najkorzystniejszych warunkach środowiskowych i logistycznych (ograniczenie chronionego Konstytucją prawa własności). Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 425/16 stwierdził, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 K.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Nie zostało jednocześnie wyłączone stosowanie w tym przypadku art. 142 K.p.a., w konsekwencji postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomimo, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, to jednak powinno ono podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem nie może go oceniać i do jego kontroli uprawionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1886/09; wyrok WSA w Olsztynie z 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 435/10 i wyrok WSA w Olsztynie z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 755/10). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydane na podstawie art. 77 u.o.o.ś. jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy. Sąd oceniając legalność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na które w uzasadnieniu decyzji powołał się organy uzasadniając odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził, że nie narusza ono przepisów prawa. Sąd wskazał, że postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest sformalizowane. Zawartość raportu wiąże organy orzekające w sprawie. Inwestor w świetle obowiązujących przepisów prawa miał obowiązek dokładnego wskazania wariantów, opisania ich i uzasadnienia ich wyboru. Uchybienie w powyższym zakresie uzasadniało wydanie decyzji o odmowie udzielenia środowiskowych uwarunkowań. W przedmiotowej sprawie zarówno na etapie uzgodnień i opinii oraz postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją wielokrotnie wskazywano na konflikt społeczny i bliskość zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie planowanej inwestycji ok. 100 m. Oprócz interesu inwestora jako właściciela dla równowagi istnieje interes pozostałych stron postępowania jako właścicieli nieruchomości sąsiednich. Organ ma obowiązek wyważenia tych interesów, mając z jednej strony na uwadze dobro przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, ale i dobro mieszkańców szukających ochrony przed uciążliwościami wynikającymi z prowadzanej dzielności przez przedsiębiorcę jak hałas, nieczystości, pył, co ma wpływ na życie i zdrowie ludzi. Wobec powyższego ochrona praw wynikających z Konstytucji, na którą powołuje się strona skarżąca, dotyczy wszystkich stron postępowania. Prawo własności, na które powołuje się skarżący, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym korzystającym z gwarancji konstytucyjnych i ustawowych, nie ma jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1999 r. sygn. akt SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 1999 r. sygn. akt P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Zdaniem Sądu pierwszej instancji literalna treść art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 21 października 2010 r. sygn. akt II SA/Po 411/2010). Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, po uzyskaniu negatywnego uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska nie mógł wydać decyzji pozytywnej. Raport uznał wariant proponowany przez wnioskodawcę za najkorzystniejszy dla środowiska w sytuacji, gdy jest to jedyny wariant. Brak wariantowania stanowi naruszenie normy prawa materialnego wynikającej z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. Brak opisu wymaganych przez ustawodawcę pozostałych dwóch wariantów, tj. najkorzystniejszego dla środowiska i odrębnego wariantu alternatywnego, w zakresie kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia stanowi naruszenie prawa (wyrok NSA z 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2916/12 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1017/14). W ocenie WSA brak wariantowania jest w sprawie niniejszej szczególnie istotnym uchybieniem. Stanowisko organu znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł S. K. zarzucając: I) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", art. 134 § 1 P.p.s.a., art 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. art 77 § 1 i 3 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy na skutek niewszechstronnego rozważania materiału dowodowego i tym samym błędnym przyjęciem tzw. "ułomności formalnej raportu" oraz uznaniem raportu jako kluczowego dowodu w sprawie ustalenia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia; 2) art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieprawidłowy, w szczególności braku dostatecznego wyjaśnienia motywów jakimi kierował się Sąd oddalając skargę, a w szczególności w oparciu o jakie przesłanki faktyczne i prawne uznał skarżone orzeczenia administracyjne za zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego; 3) art. 135 P.p.s.a. w związku z zaniechaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w trakcie kontroli skarżonych decyzji oceny legalności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na które w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć powołały się organy samorządowe, uzasadniając odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. II) naruszenie prawa materialnego: 1) art. 66 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię, co przyczyniło się do bezpodstawnego uznania, że załączony przez skarżącego do wniosku o wydanie decyzji raport nie spełnia wymogów, o których mowa w przywołanym przepisie; 2) art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie stanowiska, że skarżący nie wyraził zgody na realizacji przedsięwzięcia w wariancie alternatywnym. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji co do istoty sprawy, zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienie jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne. Przede wszystkim należy stwierdzić, ze samo zredagowanie niektórych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego jest niewłaściwe i nie odpowiada treści art.176 § 1 pkt 2 w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie zarzucił bowiem Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 66 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię, w taki sposób, jakby art. 66 ust. 1 stanowił jedną, wewnętrznie niepodzielną jednostkę redakcyjną. Tak nie jest i art. 66 ust. 1 u.o.o.ś. dzieli się na 20 punktów, a niektóre z tych punktów dodatkowo dzielą się na litery. NSA nie może zastępować strony wnoszącej skargę kasacyjną i doprecyzowywać zarzutu skargi kasacyjnej. Tym samym należy stwierdzić, że poprzez brak wskazania, który to przepis (w znaczeniu punkt lub litera ust. 1 art. 66 u.o.o.ś.) został błędnie zinterpretowany przez Sąd pierwszej instancji, to sama strona skarżąca kasacyjnie pozbawiła Naczelny Sąd Administracyjny możliwości oceny zasadności ogólnie sformułowanego zarzutu dotyczącego błędnej wykładni art. 66 ust. 1 u.o.o.ś. Nawet uzasadniając, na czym miałoby polegać dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni tego przepisu strona skarżąca kasacyjnie podała jedynie ogólnie, że Sąd ten uznał, że raport oddziaływania na środowisko nie spełnia wymogów wynikających z tego przepisu. Nie wskazał skarżący kasacyjnie, które z tych wymogów (opisanych w 20-tu punktach art. 66 ust. 1 u.o.o.ś.) nie spełniał raport. NSA nie może zastępować strony i uzupełniać zarzutu skargi kasacyjnie w zakresie jej prawidłowego zredagowania. Natomiast drogi zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. od strony formalnej jest prawidłowo zredagowany, ponieważ tenże artykuł podzielony jest jedynie na ustępy. Nietrafnie jednak skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji, że Sąd ten błędnie przyjął brak wyrażenia przez skarżącego zgody na realizacji przedsięwzięcia w wariancie alternatywnym. Przede wszystkim, co w istocie nie jest kwestionowane także przez skarżącego kasacyjnie, w raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonym dla przedsięwzięcia pod nazwą "zakład przetwórstwa odpadów innych niż niebezpieczne na terenie działki nr [...] w miejscowości Ś. Gmina G.", inwestor w ogóle nie zamieścił jakiejkolwiek alternatywnego wariantu dla realizacji tego przedsięwzięcia. Mimo wzywania skarżącego do uzupełnienia raportu właśnie w zakresie zaproponowania jakiegokolwiek innego wariantu realizacji przedsięwzięcia, inwestor nie wskazał na żaden inny wariant poza tym, który został objęty raportem. Trafnie Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. podkreślając, że przepis ten pozwala organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na ocenę zasadności realizacji danego przedsięwzięcia w tych wariantach, jakie proponuje sam inwestor. Warianty te muszą znaleźć się jednak w raporcie o oddziaływaniu na środowisko danego przedsięwzięcia i w zakresie tak wskazanych wariantów organ może zaproponować udzielenie zgody na inny niż preferowany przez inwestora wariant. Jak bowiem wprost wynika z art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. to z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma wynikać zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, a zgodnie z art. 67 ust. 1 u.o.o.ś. to w ramach oceny oddziaływania na środowisko sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym skoro w tej sprawie inwestor odmówił zaproponowania jakiegokolwiek innego wariantu przedmiotowego przedsięwzięcia, mimo że był zobowiązany do sporządzenia raportu obejmującego różne warianty realizacji tego przedsięwzięcia, to nie jest zasadnym zarzucanie Sądowi pierwszej instancji dokonanie błędnej wykładni art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. W tej bowiem sprawie trafnie Sąd wojewódzki stwierdził, że skoro inwestor odmówił wskazania na jakikolwiek wariant przedmiotowego przedsięwzięcia, to trafnie organy wydały decyzję odmowną i nie było podstaw do stosowania art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. Także zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania są niezasadne. Nie ma racji skarżący kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 135 P.p.s.a. polegające na zaniechaniu oceny legalności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w trakcie kontroli skarżonych decyzji. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd wojewódzki wyraźnie stwierdził, że objął swoją kontrolą także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 6 sierpnia 2015 r. wydane na podstawie art. 77 u.o.o.ś. Oceniając to postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że zostało ono podjęte w granicach sprawy i nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody tylko dlatego, że inwestor nie zaproponował żadnego innego wariantu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. NSA nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej, zgodnie z którym Sąd pierwszej instancji dokonał naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieprawidłowy, w szczególności poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia motywów jakimi kierował się oddalając skargę, nie wskazując w oparciu o jakie przesłanki faktyczne i prawne uznał zaskarżone decyzje i postanowienie za zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżony wyrok należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji spełnił wymogi stawianie uzasadnieniu wyroku i wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zawiera przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze i stanowisko organu administracji, zawiera także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd wyraźnie wskazał na treść art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. i wynikający w tej sprawie obowiązek sporządzenia raportu zawierającego warianty realizacji przedsięwzięcia, wyjaśnił treść art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. a u.o.o.ś. zgodnie z którym właściwy organ, określając zakres raportu mógł nakazać, aby objąć sporządzanym raportem także warianty alternatywne danego przedsięwzięcia. Takie wskazania zostały zawarte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 6 października 2013 r. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również treść art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza, aby Sąd pierwszej instancji naruszył także art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Art. 133 § 1 P.p.s.a. nakazuje wydanie wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, jeżeli organ przekazał Sądowi akta sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy przedstawionej przez organ. Także art. 134 § 1 P.p.s.a. nie został naruszony i Sąd pierwszej instancji rozstrzygał daną sprawę w jej granicach nie stwierdzając, że jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest także i ten zarzut skargi kasacyjnej, w której skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. art 77 § 1 i 3 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy na skutek niewszechstronnego rozważania materiału dowodowego i błędnym przyjęciem "ułomności formalnej raportu" oraz uznaniem raportu jako kluczowego dowodu w sprawie ustalenia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Raport o oddziaływaniu na środowisko został nieprawidłowo sporządzony w tym zakresie, że wbrew obowiązkowi nałożonemu na wnioskodawcę nie zawierał on żadnych wariantów proponowanego przedsięwzięcia. Mimo prowadzenia w tym zakresie postępowania, w którym wnioskodawca był wzywany do uzupełniania raportu, raport nie został uzupełniony o warianty realizacji przedsięwzięcia. Z akt sprawy wprost wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu o inne alternatywne warianty realizacji przedsięwzięcia (pismo z 14 kwietnia 2015 r.) na które skarżący kasacyjnie odpowiedział pismem z 8 lipca 2015 r. wskazując, że z punktu widzenia logistycznego, technicznego i ekonomicznego nie będzie przedstawiał żadnego alternatywnego wariantu. To było podstawą do odmowy uzgodnienia projektu decyzji organu pierwszej instancji i wnosząc odwołanie inwestor wyraźnie wskazał, że to nie wnioskodawca, ale ewentualnie sam organ ma zaproponować inne warianty, które byłyby do zaakceptowania przez stronę. Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jest jednym z istotniejszych dowodów w postępowaniu o udzielenie środowiskowej zgody na realizację danej inwestycji i tym samym tak istotna wada jak brak wskazania przez samego wnioskodawcę alternatywnych wariantów dla danego przedsięwzięcia uzasadniała wydanie decyzji odmownej. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji oceniając zaskarżoną decyzję wraz z decyzją organu pierwszej instancji i postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 6 sierpnia 2015 r. nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 i 3 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Trafnie oddalając skargę, Sąd nie naruszył także art. 151 P.p.s.a. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego okazały się nieuzasadnione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.