II SA/Gl 781/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 14 listopada 2014 r. inwestor [A] Sp. z o.o. wystąpił o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [B] wraz z wewnętrzną linią kablową, składającej się z wieży o wysokości 34,40m, sześciu anten sektorowych, pięciu anten radioliniowych, urządzeń sterujących pracą anten oraz wewnętrznej linii kablowej. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w/w inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez inwestora Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku postępowania ponownego Prezydent Miasta Z. zwrócił się do J. G., biegłego Sądu Okręgowego w Gliwicach o wydanie opinii w sprawie dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Na podstawie informacji zawartych w opinii z dnia 15 czerwca 2015 r. organ I instancji uznał, iż dokumentacja ta jest niekompletna. Wobec tego decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej. Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...] uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie oraz orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Prezydent Miasta Z. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], w której po raz kolejny odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej. Odwołanie od tej decyzji wniósł inwestor. W wyniku jego rozpatrzenia Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła [A] Sp. z o.o. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/G1 236/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...]. Pismem z dnia 17 października 2016 r. Prezydent Miasta Z. poinformował strony o prowadzonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej. W toku postępowania uwagi wnieśli: Z. G. (pełnomocnik J. P.) oraz J. K.. W dniu [...] r. organ I instancji działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 290 z późn. zm.) wydał postanowienie, w którym zobowiązał inwestora do uzupełnienia braków w złożonej dokumentacji. Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. pełnomocnik inwestora D. L. ustosunkował się do obowiązku uzupełnienia dokumentacji, jednocześnie nie dokonując uzupełnień wyszczególnionych w tym postanowieniu. Wobec tego decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z. ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Odwołanie od wyżej powołanej decyzji wniósł inwestor [A] Sp. z o.o., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 7 i 77 k.p.a. z uwagi na brak dokonania właściwych ustaleń faktycznych, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie dowodów przedstawionych przez spółkę, a także opinii samego organu oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, - art. 84 § 1 k.p.a. poprzez posiłkowanie się opinią biegłego w kwestii obowiązywania i stosowania oraz wykładni przepisów prawa, oceny materiału dowodowego sprawy, co powinno być wyłączną kompetencją organu administracji publicznej, a biegły w tym zakresie nie powinien organu wyręczać, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącą, w których zawarto obliczenia maksymalnych zasięgów osi wiązek i wyznaczenia obszarów występowania ponadnormatywnego PEM i wykazano, że znajdują się one w miejscach niedostępnych dla ludności, - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 35 ust. 1 ustawy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do robót budowlanych, w stosunku do których nie występują naruszenia określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, - art. 35 ust. 4 ustawy Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie pomimo spełnienia przez spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz w art. 32 ust. 4 powołanej ustawy, - normy art. 4 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy skarżąca wykazała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w sytuacji zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami. [A] Sp. z .o.o. zaskarżyła jednocześnie postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. zarzucając mu naruszenie: - art. 6, 8 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez żądanie od inwestora przedstawienia danych oraz obliczeń, których wykonanie nie wynika z treści jakichkolwiek przepisów prawa, co nie budzi zaufania stron do organów władzy publicznej, - art. 9, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wskazanych naruszeń, do których usunięcia została wezwana spółka, brak wskazania przepisów prawa, z których miałyby wynikać owe nałożone na spółkę obwiązki. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie wydanie orzeczenia co do istoty sprawy tj. wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę oraz o uchylenie w całości postanowienia Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 23 z późn. zm.). uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Nadto uchylił postanowienie organu I instancji z dnia [...] r., znak [...]. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie Wojewoda stwierdził, że nałożone na inwestora w postanowieniu obowiązki nie mają poparcia w obowiązujących przepisach prawnych, bowiem kwalifikacja stacji bazowych telefonii komórkowej (pod kątem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania wyznaczona dla pojedynczej anteny z wyłączeniem radiolinii i odległość od miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Nadto Wojewoda podkreślił, iż równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dlatego też na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie podlega zsumowaniu moc anten sektorowych i radiolinii, a także nie uwzględnia się kumulacji pola elektromagnetycznego. Dodał również, iż obowiązku sumowania oddziaływania poszczególnych anten stacji bazowej nie można wywodzić z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 71). Zdaniem Wojewody organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie posiadają prawnych kompetencji do weryfikacji, a co za tym idzie kwestionowania parametrów technicznych inwestycji, dlatego bez znaczenia dla wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę są przyszłe, ewentualne zamierzenia inwestora lub możliwości techniczne projektowanych anten stacji bazowej. W toku postępowania ponownego organ I instancji powinien zobligować inwestora do dokonania stosownych korekt rysunków znajdujących się w kwalifikacji przedsięwzięcia, w zakresie dotyczącym wysokości na jakiej przebiega wiązka główna nad istniejącymi budynkami i w oparciu o tak poprawioną kwalifikację ustalić czy przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazał przy tym, że kluczowe dla oceny, czy przedmiotowe zamierzenie wymaga uzyskania ww. decyzji jest ustalenie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Oznacza to konieczność, po pierwsze, ustalenia jaki charakter ma nieruchomość na której realizowana jest inwestycja telekomunikacyjna, po drugie jaki mają charakter nieruchomości sąsiednie znajdujące się w stosownej odległości od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Prezydent Miasta Z. dokonując tej oceny powinien uwzględnić zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającego maksymalną wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem B79U. Wojewoda wskazał również, że przedłożony projekt budowlany nie zawiera wymaganej w świetle art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane "informacji o obszarze oddziaływania obiektu", a co za tym idzie jest on niekompletny. Brak ww. informacji oraz fakt, iż w aktach sprawy znajduje się projekt zagospodarowania terenu datowany na dzień 4 listopada 2014 r., który nie zawiera numeracji wszystkich działek znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej utrudnia zajęcie stanowiska w kwestii, czy prawidłowo wyznaczony został przez organ I instancji obszar oddziaływania obiektu, a co za tym idzie czy prawidłowo ustalone zostały strony przedmiotowego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto biorąc pod uwagę upływ czasu od daty sporządzenia projektu zagospodarowania terenu (ponad 2,5 roku) Wojewoda powziął wątpliwość co do aktualności ww. projektu. Zwrócił również uwagę, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła J. P. zarzucając naruszenie: - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ II Instancji jest organem tylko i wyłącznie kontrolnym, - art. 6 k.p.a. poprzez przyjęcie, że należy dokonać oceny wpływu pojedynczego elementu przedsięwzięcia zamiast jego całości, - art. 72 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, że ocena oddziaływania na środowisko możliwa jest w stosunku do pojedynczego elementu przedsięwzięcia. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 20 listopada 2017r. [...] Stowarzyszenie [...] wniosło o dopuszczenie do udziału w sprawie, wyrażając jednocześnie swoje stanowisko w zakresie dotyczącym przedmiotu postępowania. Na rozprawie Sąd dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu. Skarżąca wnosiła i wywodziła jak w treści skargi. Pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi, dodatkowo podnosząc, że nie można wzywać inwestora do przedłożenia dokumentów, które nie wynikają z przepisów prawa. Zwrócił również uwagę, że literalne brzmienie przepisu rozporządzenia wskazuje jednoznacznie, iż kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się dla pojedynczej anteny. Uczestnicy postępowania: J. K., K. S., C. K., K. M. wnieśli o uwzględnienie skargi. Prezes Stowarzyszenia wskazał, że organ ma prawo wezwać inwestora o dokumentację, nadto sumowanie mocy anten jest możliwe i należy przy tym uwzględnić najgorszy wariant dla środowiska, jeżeli anteny mają możliwość pochylenia. Zwrócił uwagę, że Wojewoda mógł sam uzupełnić postępowanie w zakresie dotyczącym braków w dokumentacji, a dopiero wówczas ustalić czy uchybienie organu I instancji było na tyle istotne, że wymagało uchylenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że wniesiony przez skarżącą środek zaskarżenia stanowi skargę, ponieważ organ odwoławczy nie tylko uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ale również orzekł o uchyleniu postanowienia, zatem rozstrzygnięcie organu odwoławczego miało szerszy zakres niż wynika to z treści art. 138 § 2 k.p.a. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy w przypadku kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej niezbędne jest określenie parametrów dla pojedynczej anteny, czy też dla wszystkich anten planowanych do zamontowania na danej stacji bazowej. W ocenie Wojewody równoważną moc promieniowania izotropowego wyznacza się dla pojedynczej anteny i nie należy sumować mocy poszczególnych anten stanowiących jedną stację bazową. Z kolei w ocenie skarżącej oraz Stowarzyszenia dla prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów całego przedsięwzięcia, a nie tylko pojedynczej anteny. W ocenie składu orzekającego rację mają skarżąca oraz Stowarzyszenie, bowiem jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej jest ilość i moc anten. Obowiązkiem organów zatem jest dokonanie jednoznacznej oceny czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W orzecznictwie dominuje pogląd, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1162/14, LEX nr 2033968, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14, LEX nr 1987019). Konieczność ustalenia czy dane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko powoduje, że dla poczynienia ustaleń w tym zakresie niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Odmienna interpretacja § 3 ust.1 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Nie można bowiem wykluczyć, że nakładanie się wiązek promieniowania izotropowego spowoduje, że moc promieniowania stacji bazowej znacznie przekroczy dopuszczalne normy pomimo, że promieniowanie pojedynczej anteny będzie mieściło się w granicach dopuszczalnych norm i nie będzie negatywnie wpływać na środowisko ( por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015r. sygn. akt II OSK 2706/13 oraz wyrok NSA z dnia 29 września 2015r. sygn. akt II OSK 139/14 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie bez znaczenia w sprawie jest również fakt, że anteny zostały wyposażone w mechanizmy umożliwiające automatyczną zmianę położenia i w konsekwencji możliwość pochylenia poszczególnych anten, a co za tym idzie zmiany kierunku wiązki promieniowania. W tej sytuacji konieczne staje się dokonanie ustaleń w zakresie możliwości oddziaływania anteny od minimalnego do maksymalnego pochylenia, aby ustalić od jakiej wysokości poziomu terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest oddziaływanie promieniowania tych anten. Nie ma racji Wojewoda twierdząc, że w tym zakresie związany jest wnioskiem inwestora, a ewentualna zmiana w przyszłości nachylenia anteny, będzie rozpatrywana jako zmiana sposobu użytkowania stacji bazowej. Wskazać bowiem należy, że możliwość automatycznej zmiany nachylenia poszczególnych anten, w zasadzie uniemożliwia kontrolę w tym zakresie, gdyż inwestor może w dowolnym czasie i w dowolny sposób ustawić antenę, również w trakcie prowadzonej kontroli. Nadto już sama możliwość zmiany nachylenia anteny powoduje konieczność uwzględnienia tego faktu przy ustalaniu oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności. Należy bowiem uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Najważniejsze jest bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję pozwalającą na budowę stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności ( por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017r. sygn. akt II OSK 3008/15, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt II OSK 708/15, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2015r. sygn. akt II OSK 2002/13, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014r. sygn. akt II OSK 419/13, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014r. sygn. akt II OSK 1829/12 pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tych okolicznościach należy uznać za uzasadniony zarzut wydania decyzji organu drugiej instancji z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie wyjaśnił bowiem w sposób prawidłowy kwestii oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym czy ewentualnie mieści się ono w katalogu przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym w szczególności czy nie należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Z kolei następstwem przyjęcia błędnej wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia było zakwestionowanie przez organ odwoławczy możliwości wezwania inwestora do uzupełnienia przedłożonego wniosku o wskazanie maksymalnej mocy EIRP dla poszczególnych sektorów z uwzględnieniem ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania, przedłożenia graficznej analizy odległości miejsc dostępnych dla ludności w osi głównych wiązek z jednoczesnym obliczeniem maksymalnych zasięgów tych wiązek. Wskazać w tym miejscu należy, że to do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę należy, zwłaszcza w przypadkach wątpliwych, ocena czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analizy takiej organ architektoniczno - budowlany winien dokonać w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który nakłada na organ obowiązek zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy zwrócić uwagę, że wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie część przedsięwzięcia (moc jednej anteny) z pominięciem możliwości sumowania mocy poszczególnych anten stanowi naruszenie prawa materialnego, mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadny okazał się również zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., bowiem organ odwoławczy mógł wątpliwości w zakresie dotyczącym informacji o obszarze oddziaływania obiektu, aktualności projektu, czy też kwestii związanych z właściwymi uprawnieniami autorów projektu, wyjaśnić we własnym zakresie w trybie art. 136 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art.205 § 1 i art. 209 powołanej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni wykładnię przepisów dokonaną przez Sąd.