III SA/Łd 430/10

SENTENCJA Dnia 1 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpoznaniu zażalenia "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. od postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W toku postępowania ustalono, że pismem z dnia [...] Spółka "A" wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych, ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. pismem z dnia [...], działając na podstawie art. 170 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przekazał powyższy wniosek do Ministra Finansów jako organu właściwego do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów prawa podatkowego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Pismem z dnia [...] Spółka "A" wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego: 1) datę wpływu wniosku z dnia [...] o wydanie pisemnej interpretacji w trybie ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, 2) niewydanie w terminie 30 dni - określonym w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - interpretacji w zakresie, o którym mowa w punkcie pierwszym oraz 3) wskazanie dnia, w którym nastąpiło zgodnie z art.10a ust.1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej uznanie z mocy prawa, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedstawionego przez "A" sp. z o.o. we wniosku o wydanie interpretacji z dnia 5 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktu uznania, o którym mowa w art. 10a zd. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz stanu prawnego wyrażającego się w uznaniu za wiążące stanowiska, że dokonane na podstawie § 10 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych poświadczenie rejestracji automatu do gier o niskich wygranych przed dniem 21 marca 2009 r. (tj. przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 24 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie urządzania gier i zakładów wzajemnych) w oparciu o wydaną przez uprawnioną jednostkę badającą opinię techniczną potwierdzającą prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i wartości maksymalnej wygranej, o których mowa w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz w art. 129 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, oznacza, iż automat taki, na którym urządzane są gry o niskich wygranych, spełnia po dniu 21 marca 2009 r. kryteria normatywne dla uznania go za automat do gier o niskich wygranych. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł., postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując na brzmienie art. 218 k.p.a. W ocenie organu, z przepisu tego wynika, że okoliczności, których potwierdzenia żąda się w zaświadczeniu, powinny pozostawać w związku z rzeczowym zakresem działania organu administracji, będącego adresatem wniosku. Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. ustalił, że podanie Spółki z dnia 5 stycznia 2010r. o wydanie interpretacji zostało przekazane zgodnie z właściwością do Ministra Finansów, zatem wniosek z dnia [...] o wydanie zaświadczenia w tej kwestii nie wynika z prowadzonych przez organ celny ewidencji, rejestrów oraz innych danych, będących w jego posiadaniu i zgodnie z powołanym przepisem uzasadniona jest odmowa wydania zaświadczenia. W zażaleniu Spółka zarzuciła obrazę przepisów art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. oraz wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie zaświadczenia. W ocenie strony żądane elementy wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczą takich faktów i stanu prawnego, które wynikają z prowadzonych ewidencji wpływu spraw, czy też rejestru decyzji znajdujących się w posiadaniu organu I instancji. Również zdaniem Spółki, wskutek bezczynności organu administracji i braku wydania w trybie art. 10a ust.1 ustawy o działalności gospodarczej, pisemnej interpretacji dotyczącej wniosku z dnia 5 stycznia 2010 r. doszło do wydania decyzji z mocy prawa. Ponieważ decyzja ta nie została wydana w formie pisemnej niezbędne jest wydanie zaświadczenia. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, a w myśl § 2 tego przepisu, zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki. W przypadku pierwszej, chodzi o sytuację, w której konkretny przepis prawa wymaga potwierdzenia pewnego stanu rzeczy zaświadczeniem i w tym przypadku organ ma obowiązek jego wystawienia bez wnikania w prawny interes osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Jeśli chodzi o drugą przesłankę, interes prawny w wydaniu zaświadczenia o wskazanej we wniosku treści, wymaga wskazania konkretnego przepisu prawnego dotyczącego sytuacji wnioskodawcy. Dyrektor Izby Celnej w Ł. podniósł, że w wyniku przeprowadzonego postępowanie wyjaśniającego ustalił, iż wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Spółkę jest niemożliwe, bowiem treść ta nie znajduje potwierdzenia w istniejącym stanie faktycznym i prawnym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek z dnia [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego dzień, w którym nastąpiło uznanie z mocy prawa, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedstawionego przez Spółkę we wniosku z dnia [...], nie wynika z prowadzonych przez organ I instancji ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a zatem zasadnie odmówiono wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Spółkę. Zgodnie z treścią art. 13 § 2 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, organem podatkowym stosownie do swojej właściwości jest Minister właściwy do spraw finansów publicznych jako organ właściwy w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego, zatem wniosek Spółki z dnia [...] o wydanie pisemnej interpretacji został przekazany zgodnie z właściwością Ministrowi Finansów. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, odmowa wydania żądanego przez Spółkę zaświadczenia nie naruszyła wskazanych w zażaleniu przepisów. Tryb określony w art. 217-219 k.p.a. dotyczy bowiem opartej na interesie prawnym strony lub wymaganej przez przepis prawa potrzeby uzyskania urzędowego potwierdzenia w drodze zaświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego, ale wynikających z prowadzonej przez organ I instancji, z uwzględnieniem jego kompetencji określonych w przepisach prawa, ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu braku wydania zaświadczenia potwierdzającego datę wpływu do organu wniosku z dnia [...] oraz niewydania w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez Naczelnika Urzędu Celnego pisemnej interpretacji w drodze decyzji, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że organ administracji publicznej związany jest zakresem wniosku o wydanie zaświadczenia i w związku z tym nie wydaje zaświadczeń częściowych, potwierdzających jedynie część faktów lub stanu prawnego. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. nie miał możliwości wydania zaświadczenia dla jednego z elementów żądania potwierdzającego jedynie część faktów, tj. daty wpływu do organu wniosku z dnia [...]. W skardze z dnia [...] "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. zarzuciła organom naruszenie przepisów art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 218 § 1 k.p.a. i w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem Spółki naruszenie to polegało na uznaniu, że przedmiotem wniosku o zaświadczenie są okoliczności związane z interpretacją przepisów prawa podatkowego, rozpoznawane w trybie przepisów art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej, podczas gdy prawidłowa ocena wniosku nakazuje przyjąć, że nie odnosi się on do przepisów prawa podatkowego, a tylko przepisów prawa hazardowego, przez co zasadne jest wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Z uwagi na powyższe, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Spółka wskazała, że element pierwszy wskazany we wniosku z dnia [...] może być potwierdzony w oparciu o dane wynikające z ewidencji wpływu spraw do Urzędu Celnego, drugi element może być potwierdzony w oparciu o rejestr decyzji wydanych przez organ I instancji, natomiast trzeci może być potwierdzony w oparciu o porównanie rejestru decyzji z treścią art. 10a ust.1 zd. drugie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdzie mowa o fikcji prawnej wydania decyzji zawierającej pisemną interpretację w kształcie zaprezentowanym przez stronę – na wypadek niewydania interpretacji w terminie 30-dniowym. W ocenie strony, żaden z trzech wnioskowanych elementów wniosku nie precyzuje, nie uznaje ani nie przyznaje uprawnień wnioskodawcy. Chodzi wyłącznie o potwierdzenie faktów i stanu prawnego – takich elementów, które są koniecznymi komponentami każdego zaświadczenia. Spółka "A" wyjaśniła, że centralnym problemem w sprawie jest stwierdzenie czy wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczy przepisów prawa podatkowego - jak chce tego organ, czy też administracyjnych przepisów prawa hazardowego, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej - jak chce tego strona skarżąca. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę oraz przedłożył kserokopie pism Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], Ministerstwa Finansów z dnia [...] i [...] dotyczące ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku Spółki o interpretację przepisów ustawy hazardowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez Spółkę "A" treści, zgodne jest z obowiązującymi normami prawa procesowego i materialnego. Wnioskiem z dnia [...] strona skarżąca zwróciła się do organów celnych o wydanie zaświadczenia potwierdzającego: 1) datę wpływu wniosku skarżącej Spółki z dnia [...] o wydanie pisemnej interpretacji w trybie ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, 2) niewydanie w terminie określonym w art.10a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej interpretacji w zakresie, o którym mowa w punkcie pierwszym oraz 3) wskazanie dnia, w którym nastąpiło, zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, uznanie z mocy prawa, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedstawionego przez "A" sp. z o.o. we wniosku o wydanie interpretacji z dnia [...]. W ocenie skarżącej Spółki, informacje, których potwierdzenia zażądała wynikały z rejestrów prowadzonych przez Naczelnika I Urzędu Celnego w Ł., natomiast zdaniem organu, prowadzone przez niego ewidencje nie pozwalały na potwierdzenie żądanych przez skarżącą danych, gdyż wniosek Spółki z dnia [...]. o wydanie pisemnej interpretacji przekazany został zgodnie z właściwością do rozpatrzenia Ministrowi Finansów. Na wstępie rozważań wskazać należy, że uregulowane w Dziale VII k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony i składają się na to postępowanie wyłącznie czynności materialno – techniczne, polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane informacje i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Zaświadczenie jest potwierdzeniem pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny i w żadnym przypadku nie może rozstrzygać o prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Potwierdza ono jedynie istnienie określonych faktów lub stanu prawnego i jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istanieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy nie zaś woli organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 16.09.2005 r., II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64, wyroki WSA w Warszawie z dnia 23.03.2006 r., I SA/Wa 1356/04, Lex nr 202335 oraz z dnia 21.11.2008 r., III SA/Wa 1612/08, Lex nr 519918). Przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym prawnych, odnośnie informacji będących w dyspozycji organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.03.2006 r. wyżej powoływany). Kontrolowane postępowanie toczyło się w oparciu o przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Art. 218 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, iż w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Pojęcie interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania jego istnienia należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Posiadanie interesu prawnego wynika z konkretnego stanu faktycznego, z którym związana jest określona norma prawa materialnego przyznająca dane uprawnienie. Interes ten musi być zatem konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000r. s. 194). O istnieniu interesu prawnego możemy mówić wówczas, gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a o istnieniu tego interesu decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy (po. Postanowienie NSA z dnia 5 lutego 1998r. w spr. o sygn. akt I S.A./Po 1242/97). W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu skarżąca Spółka nie wykazała istnienia interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu żądanych informacji. Takim przepisem prawa materialnego z pewnością nie jest wskazany przez skarżącą Spółkę przepis art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 7, poz. 1095 ze zm.). Przepis ten nie przewiduje bowiem konieczności uzyskania przez podmiot występujący o wydanie pisemnej interpretacji urzędowego zaświadczenia dla zaistnienia skutku prawnego wynikającego z art. 10a zd. 2. Badanie żądanych przez stronę skarżącą okoliczności odbywać się będzie w odrębnym postępowaniu dotyczącym wniosku z dnia [...] o pisemną interpretację przepisów prawa, nie zaś w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia. Stwierdzić należy, że nie istnieją przepisy prawne, które przewidywałyby badanie zaistnienia przesłanek wynikających z art. 10a w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. A zatem nie sposób podzielić stwierdzenia zawartego w skardze, że centralnym problemem w niniejszej sprawie jest ustalenie czy wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczy przepisów prawa podatkowego czy też administracyjnego prawa hazardowego, jak chce tego Spółka. Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia, co powyżej wskazano, dotyczy wyłącznie ustalenia, czy okoliczności, których potwierdzenia domaga się Spółka wynikają z rejestrów i ewidencji prowadzonych przez organy celne, a nie ustalenia, który organ jest właściwy do wydania pisemnej interpretacji na wniosek Spółki z dnia [...]. Nie budzi natomiast wątpliwości, iż wniosek o wydanie interpretacji z dnia [...], złożony przez skarżącą do Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł., przekazany został przez ten organ pismem z dnia [...] do Ministra Finansów jako właściwego do wydania pisemnej interpretacji i w aktach sprawy brak jest potwierdzenia, czy żądana interpretacja została wydana. W tej sytuacji, Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł., prowadząc czynności zmierzające do wydania zaświadczenia potwierdzającego m.in. datę wpływu wniosku Spółki z dnia [...] nie mógł prowadzić postępowania, którego przedmiotem byłoby ustalenie w oparciu o jakie przepisy wniosek z dnia [...] ma być rozpatrywany i który organ jest właściwy do wydania interpretacji. Okoliczności te podlegają bowiem wyjaśnieniu w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącej Spółki z dnia [...] o wydanie pisemnej interpretacji. Wyjaśnić również należy, że wydanie zaświadczenia wymaga dochowania zarówno przepisanej formy jak i właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej do orzekania w tej właśnie formie. Wydane przez organy celne postanowienia wskazywały na brak możliwości potwierdzenia danych o żądanej przez Spółkę treści ze względu na zawartość ewidencji i rejestrów, którymi dysponują. W tym zakresie Sąd podziela argumentację organów celnych. Skoro bowiem Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uprzednio uznał się za organ niewłaściwy do wydania pisemnej interpretacji w zakresie wynikającym z wniosku strony z dnia [...] i przekazał go do rozpatrzenia Ministrowi Finansów, to nie dysponował rejestrami, z których wynikałaby data otrzymania tego wniosku przez właściwy organ, jak również nie miał możliwości ustalenia, czy interpretacja wydana została w terminie określonym w art. 10a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z art. 10 ust. 1 tej ustawy wynika bowiem jasno, iż przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Zatem, datę otrzymania wniosku o wydanie interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej potwierdzić może jedynie organ właściwy do wydania takiej interpretacji. Także konsekwencje prawne związane ze złożeniem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji i niewydaniem tej interpretacji w określonym przez art. 10a ustawy terminie, mogą powstać jedynie w przypadku wpływu wniosku do organu właściwego do wydania interpretacji. Skoro wniosek Spółki z dnia [...] został przekazany według właściwości do Ministra Finansów, to Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. nie dysponował danymi, których potwierdzenia domagała się Spółka w piśmie z dnia [...]. Kwestia właściwości organu zobowiązanego do wydania pisemnej interpretacji na wniosek Spółki z dnia [...] podlega ustaleniu w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji nie zaś w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, które winno prowadzić do potwierdzenia niespornych danych, wynikających z prowadzonych przez organ celny rejestrów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. B.A.