II SA/Wa 1146/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie: sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.) sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej oddala skargę UZASADNIENIE A.B. w dniu 9 lutego 2022 r. złożyła do Urzędu Pracy [...] wniosek o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej. Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2022 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z poźn. zm., dalej jako u.p.z.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), uznał A.B. za osobę bezrobotną (z dniem rejestracji w PUP) i odmówił jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając odmowę przyznania prawa do zasiłku podał, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z., przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni oraz podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia. A.B. w dniu 31 marca 2022 r. złożyła do Wojewody [...] odwołanie od tej decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2022 r., w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku. Odwołująca się podniosła, że do 28 września 2020 r. posiadała prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, gdzie składki na ubezpieczenie społeczne nie były niższe od minimalnego wynagrodzenia. Po rozpoznaniu odwołania A.B., Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2022 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odwołał się do art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z., dotyczącego warunków nabycia prawa do zasiłku, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 607) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2015 r. sygn. akt I OSK 521/14 i podał, że jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 - miesięczny termin, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, jest dzień rejestracji w urzędzie pracy, a nie dzień zakończenia ostatniego zatrudnienia lub pobierania świadczenia z ZUS-u. Odnosząc te ogólne rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy, Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent [...] prawidłowo ustalił, że A.B. na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy [...] ([...] sierpnia 2020 r. - [...] lutego 2022 r. ), nie udokumentowała 365 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, co oznacza że prawo do zasiłku nie może zostać przyznane. Organ odwoławczy podał, że do wskazanego okresu nie mógł zaliczyć okresów pobierania przez skarżącą świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku chorobowego, które przypadały przed [...] sierpnia 2020 r., a także okresu pobierania przez skarżącą zasiłku stałego ([...] sierpnia 2020 r. do [...] czerwca 2021 r.), ponieważ w świetle art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z., okresu pobierania zasiłku stałego nie można zakwalifikować jako okres równorzędny wykonywaniu pracy, a ponadto decyzja o przyznająca prawo do zasiłku stałego została uchylona decyzją z [...] czerwca 2021 r. Wojewoda [...], odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego nieuwzględnienia okresu, w którym posiadała prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, wyjaśnił, że okres ten wynosił 52 dni ([...] sierpnia 2020 r. do [...] września 2020 r.). Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z., do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okres pobierania świadczenia, jeżeli podstawę wymiaru tego świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy nie było konieczności ustalenia czy podstawę wymiaru tego świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (z zaświadczenia ZUS z [...] kwietnia 2022 r. dołączonego przez skarżącą do odwołania nie wynika czy wykazana podstawa wymiaru świadczenia tj. kwota 1940,33 zł uwzględnia kwotę składek na ubezpieczenie społeczne czy też została wykazana już po pomniejszeniu o 13,71 %), ponieważ doliczenie okresu 52 dni nie miałby wpływu na wynik sprawy. A.B. w piśmie z 10 czerwca 2022 r. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody [...] z [...]maja 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła organowi nieuzasadnione przyjęcie, że nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia dla osoby bezrobotnej, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z. oraz nieprawidłowe zaniechanie ustalenia, czy podstawę wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. A.B. dodała, że organ nieprawidłowo ustalił okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji jako okres od [...] sierpnia 2020 r. do [...] sierpnia 2022 r., ponieważ w dniu 26 marca 2021 r. złożyła powiatowego urzędu pracy kolejny wniosek o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej (nie uzyskała statusu osoby bezrobotnej). Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W świetle art. 71 ust. 1 u.p.z., warunkiem uzyskania prawa do zasiłku przez osobę posiadającą status bezrobotnego jest legitymowanie się odpowiednim "stażem", czyli okresem pewnej aktywności zawodowej lub okresem z nim zrównanym. Chodzi tu łącznie o okres co najmniej 365 dni przypadających w czasie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w charakterze bezrobotnego. Wykaz okresów wliczanych do "stażu" warunkującego nabycie prawa do zasiłku jest bardzo obszerny i obejmuje dwie zasadnicze ich kategorie: okresy przejawiania w różnych formach i okolicznościach aktywności zawodowej (art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.) oraz okresy z nimi (dla potrzeb ustalania prawa do zasiłku) zrównane (art. 71 ust. 2 u.p.z.). W świetle art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z., do stażu warunkującego zasiłek dla bezrobotnych zaliczane są z woli ustawodawcy okresy pobierania zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego. W tym przypadku nie jest wystarczające samo pobieranie tych zasiłków lub świadczeń. Ważne jest, aby podstawę ich wymiaru stanowiła kwota wynosząca przynajmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (po uwzględnieniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, w jaki sposób następuje ustalenie okresu 18 miesięcy, w których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować okres aktywności zawodowej lub jemu równoważny, w liczbie 365 dni. Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. jednoznacznie wynika, że okres 365 dni nie musi mieć charakteru ciągłego, dopuszcza się przerwy, ważne jest jedynie, aby zaliczane okresy występowały w czasie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania i po zsumowaniu równe były przynajmniej 365 dniom (wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1880/17 (LEX nr 2474967). Okres 365 dni aktywności, jakim na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy należy się legitymować w ostatnich 18 miesiącach przed dniem rejestracji, winien być okresem łącznym (wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3387/19, LEX nr 3025657). Wbrew zapatrywaniu skarżącej organ prawidłowo przyjął, że skoro A.B. została zarejestrowania w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z dniem [...] lutego 2022 r., to dla rozstrzygnięcia o jej prawie do świadczenia istotny jest okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ten dzień, a więc okres od [...] sierpnia 2020 r. do [...] lutego 2022 r. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził, że nie było podstaw do zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresów pobierania przez skarżącą świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku chorobowego, z uwagi na fakt, że nie mieściły się w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, a także do zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu pobierania zasiłku stałego. W treści art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. ustawodawca enumeratywnie wymienia i określa sytuacje równorzędne wykonywaniu pracy i nie wymienił w nim okresu pobierania zasiłku stałego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1595/05, LEX nr 192490). W tej sytuacji nieustalenie przez organ, czy okres 52 dni, przez który A.B. pobierała świadczenie rehabilitacyjne ([...] sierpnia 2020 r. - [...] września 2020 r.) może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku (z uwagi na podstawę wymiaru tego świadczenia), nie jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2022 r., poz. 329). W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że Wojewoda [...] prawidłowo podzielił zapatrywanie organu I instancji, że nie ma podstaw do przyznania skarżącej A.B. prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej, ponieważ nie spełniła warunków przyznania świadczenia, określonych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z. Z przedstawionych powodów na podstawie art. 151 powołanej ustawy procesowej, orzeczono jak w sentencji.