II OSK 750/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia WSA del. Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. i Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2127/16 w sprawie ze skargi A. W. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. S. i Z. S. na rzecz A. W. i W. W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2127/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. W. i W. W. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wnieśli W. S. i Z. S. podnosząc zarzuty naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego i pominięcie części uzasadnienia decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz z dnia [...] listopada 2010 r. skutkujące przyjęciem, że chociaż GINB dostrzegł fakt, że dacie orzekania przez WINB nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiający legalizację samowoli budowlanej, to nie "wyciągnął z tej informacji żadnych wniosków" i nieodniesienie się przez Sąd do zasadności twierdzenia nieważności decyzji WINB z tej przyczyny, podczas gdy GINB w obu decyzjach wskazywał, że brak tego planu w dacie wydania decyzji WINB jest jedną z kliku samodzielnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji WINB, z uwagi na fakt, że była to "zmiana stanu prawnego" w sprawie nieuwzględniona przez WINB w czasie wydania przez WINB decyzji, a zatem Sąd był zobowiązany rozstrzygnąć, czy rzeczywiście GINB uprawniony był do takiego stwierdzenia. Skarżący kasacyjnie podnieśli, że WSA wydając zaskarżone rozstrzygnięcie powołał się na fakt związania wyrokiem NSA i powtórzył argumentację tego Sądu dotycząca skutków niezastosowania przez WINB przepisów Rozporządzenia oraz niejednoznacznej wykładni przepisu intertemporalnego i ewentualnego "nierażącego" charakteru tego rodzaju naruszenia. Jednocześnie Sąd I instancji nie odniósł się do zasadności stwierdzenia nieważności decyzji WINB z tego powodu, że w czasie jej wydania nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiający legalizację samowoli budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez W. S. i Z. S. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą legalizacji samowoli budowlanej i nakazującej jej rozbiórkę przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało oparte o dwa argumenty: – niezasadne zastosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) w brzmieniu sprzed zmiany tego przepisu dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 461), – bezpodstawne przyjęcie, że legalizacji samowoli budowlanej sprzeciwiają się przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy w czasie wydawania decyzji przez organ odwoławczy plan ten już nie obowiązywał. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2592/11 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o tym, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] z powodu niewłaściwego zastosowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Poglądem tym był związany Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę. W konsekwencji stwierdzić należy, że zasadnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznali, że istnieje przeszkoda uniemożliwiająca legalizację samowoli budowlanej z tej przyczyny, że jego usytuowanie jest niezgodne z wymogami wynikającymi z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) w brzmieniu sprzed zmiany tego przepisu dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 461). Okoliczność ta sama w sobie była wystarczająca do wydania decyzji stwierdzającej brak podstaw do legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego i nałożenia obowiązku jego rozbiórki. Nie było tym samym podstaw do eliminowania z obrotu prawnego decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] z tego powodu, że w czasie wydawania przez niego tej decyzji nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy uniemożliwiały legalizację samowoli budowlanej. Nawet gdyby Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie można było odmówić legalizacji z powodu niezgodności zrealizowanego obiektu z przepisami miejscowego planu, to nadal istniała przeszkoda do zalegalizowania tego obiektu z powodu, że jego umiejscowienie było niezgodne z wymogami wynikającymi z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokonywanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny skutków wskazania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji także niezasadnego powołania się na niezgodność inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przestał obowiązywać na etapie wydawania decyzji przez organ odwoławczy było tym samym zbędne. Uchybienie decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegało na niewłaściwym sporządzeniu uzasadnienia decyzji. Organ ten powinien zawrzeć w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdzenie, że jeden z argumentów wskazanych przez organ I instancji, to jest niezgodność z miejscowymi planem zagospodarowania przestrzennego nie mogła być podstawą odmowy legalizacji samowoli budowlanej. Uchybienie to może być zakwalifikowane jako naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Uchybienie to nie mogło skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit c P.p.s.a. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 2 P.p.s.a.