II OSK 1235/11

SENTENCJA Dnia 8 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2015/10 w sprawie ze skargi R.P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.P. (dalej jako skarżący) na postanowienie Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako "organ"), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 w związku z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 oraz w związku z art. 126 k.p.a., stwierdził z urzędu nieważność postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 29 lipca 2008 r., Wójt Gminy Rokietnica zwrócił się do Wojewody Wielkopolskiego, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) i art. 106 k.p.a., o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], przy ul. [...], dla realizacji inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w związku z położeniem działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję w granicach Pawłowicko – Sobockiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013). Wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., Wojewoda Wielkopolski uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, pod warunkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013), która "wykaże brak negatywnego wpływu na ten obszar". W uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia wskazano, że jednym z wielu zagrożeń wymienionych w Standardowym Formularzu Danych dla obszaru Natura 2000 "Dolina Samicy" jest zabudowanie terenów niezabudowanych, w związku z czym uzgodnienie realizacji przedmiotowej inwestycji uwarunkowane jest koniecznością przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do tego obszaru. W ocenie organu, Wojewoda Wielkopolski, uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy i nakładając jednocześnie nowy warunek, dopuścił się rażącego naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia). Wskazał, że uzgodnienie przedmiotowego projektu rozumiane jest w tym wypadku, jako wyrażenie zgody na konkretną treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z jednoczesnym nałożeniem dodatkowego warunku, jest rozstrzygnięciem wewnętrznie sprzecznym, gdyż nie można uzgodnić danego projektu i jednocześnie określić innych warunków, czyli w istocie zanegować uzgodnienie. Ponadto, zdaniem organu, Wojewoda Wielkopolski uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy dla działki przeznaczonej pod inwestycję, która, zgodnie z uzasadnieniem kwestionowanego postanowienia, może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", dopuścił się rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm., zwana dalej ustawą o ochronie przyrody). W postępowaniu zakończonym weryfikowanym rozstrzygnięciem, zadaniem organu uzgadniającego było ustalenie, czy inwestycja narusza przepisy prawa dotyczące obszaru chronionego krajobrazu, a także, czy jej realizacja mieści się w granicach wyznaczonych art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. W przypadku, gdyby przedsięwzięcie mieściło się w granicach przywołanego wyżej przepisu i jednocześnie było zgodne z przepisami obowiązującymi i wynikającymi z wprowadzenia obszaru chronionego krajobrazu, należało rozważyć możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wezwać stronę do wystąpienia do organu właściwego o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał ponadto, że kolejną przesłanką do stwierdzenia nieważności postanowienia jest fakt, że przedmiotowe postanowienie dotknięte jest kwalifikowaną wadą procesową – niewykonalnością (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Niewykonalny jest bowiem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 w ramach postępowania głównego, jakim jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a niewykonalność ta ma niewątpliwie charakter trwały. Nie można jej bowiem usunąć w sposób inny niż poprzez wycofanie z obrotu prawnego kontrolowanego postanowienia ze skutkiem ex tunc. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że spełnienie warunku, jakim zostało obwarowane przedmiotowe postanowienie byłoby niemożliwe do wyegzekwowania. Wynika to z tego, że zarówno organ ochrony środowiska, jak i organ samorządu gminnego, ani też żaden inny organ nie byłby właściwy w tym zakresie. Ponadto organ uznał, że postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. organ ochrony środowiska stopnia wojewódzkiego rażąco naruszył również przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., nie podejmując nawet próby zebrania w sposób wyczerpujący, a następnie analizy materiału dowodowego w aspekcie wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc w pierwszej kolejności, iż organ pominął w postępowaniu udział pełnomocnika inwestora radcy prawnego M.L., w związku z niedoręczeniem mu postanowienia z dnia [...] marca 2010 r. Ponadto skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 10, art. 156 § 1 pkt 5, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 20 sierpnia 2008 r., a także art. 106 § 4, art. 10 § 1 i art. 16 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. Pismem z dnia 24 września 2010 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. Bezsporne w sprawie jest, że działka na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji zlokalizowana jest w granicach Pawłowicko – Sobockiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013), wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 oraz art. 60 ust. 1 u.p.z.p., przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie wymagane było uzgodnienie z wojewodą – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (obszary położone w granicach parku i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Wojewoda Wielkopolski, działając w ramach uzgodnienia, zobowiązany był w granicach swojej właściwości i kompetencji, do oceny warunków dopuszczających realizację zamierzonej inwestycji, przez pryzmat celów ochrony środowiska. W granicach przyznanych mu uprawnień zobowiązany był również do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie na ile planowane przedsięwzięcie wpłynie na stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", a także czy w przypadku realizacji inwestycji nie zostaną naruszone walory przyrodnicze, krajobrazowe i kulturowe dla których utworzony został Pawłowicko – Sobocki Obszar Chronionego Krajobrazu. W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda Wielkopolski uchybił powyższym obowiązkom naruszając tym samym w sposób rażący art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda Wielkopolski uzgodnił przedmiotową inwestycję podnosząc jedynie w lakonicznym uzasadnieniu postanowienia, że planowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", w związku z czym istnieje konieczność przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko w odniesieniu do tego obszaru. W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda Wielkopolski mógł dokonać stosownego uzgodnienia, nawet przy wskazaniu konieczności spełnienia określonych warunków, jednak rozstrzygnięcie takie powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, a rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia określonych warunków powinno być zawarte w sentencji postanowienia. Pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z jednoczesnym nałożeniem dodatkowego warunku w jego uzasadnieniu, jest rozstrzygnięciem wewnętrznie sprzecznym i z tego powodu niewykonalnym. Za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., w związku z brakiem doręczenia postanowienia pełnomocnikowi strony. Jak wynika z akt sprawy uchybienie to zostało konwalidowane poprzez doręczenie pełnomocnikowi skarżącego postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2010 r., którym jednocześnie został poinformowany, że przysługuje mu prawo do uzupełnienia wniesionych środków zaskarżenia oraz do ponownego wypowiedzenia się w sprawie. W związku z powyższym, zasadnie przyjął organ, że bieg terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. rozpoczął się w dniu doręczenia pisma z dnia 13 kwietnia 2010 r. Za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia przez organ strony o zamiarze zakończenia postępowania oraz zaniechanie wezwania strony do końcowego wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 13 listopada 2009 r., zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. i poinformował wszystkich uczestników postępowania, że "stronom przysługuje prawo wglądu do akt sprawy, sporządzenia z nich notatek, odpisów na każdym etapie postępowania. Strony mogą składać wyjaśnienia, wnioski dowodowe i wypowiadać się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w terminie 21 dnia od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia. Po tym terminie sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w dyspozycji organu". Oznacza to, że strony zostały poinformowane o terminie zakończenia postępowania dowodowego, po którym wydane zostanie rozstrzygnięcie, a zatem miały możliwość wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) – w związku z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie naruszył tych przepisów. W ocenie skarżącego, Sąd I instancji niezasadnie oddalił skargę, bowiem organ administracji nieprawidłowo doręczał pisma w sprawie z pominięciem pełnomocnika, przez co bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie rozpoczął biegu. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a., a także w związku z art. 126 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności postanowienia organu z dnia [...] marca 2010 r. i oddalenie skargi, podczas gdy organ nieprawidłowo doręczał pisma z pominięciem pełnomocnika, co spowodowało, że postanowienie to jest dotknięte wadą nieważności. Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ nie zawiadomił strony o zamiarze zakończenia postępowania oraz nie wezwał strony do końcowego wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 20 sierpnia 2008 r. poprzez przyjęcie, że zaskarżony organ administracji nie naruszył tych przepisów i niezasadne oddalenie skargi, gdy tymczasem organ administracji dokonał błędnej wykładni tych przepisów i niewłaściwie je zastosował uznając, iż Wojewoda Wielkopolski dokonał ich rażącego naruszenia. Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ administracji błędnie uznał postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. za dotknięte wadą nieważności z powodu jego niewykonalności. W ocenie autora skargi kasacyjnej, postanowienie to było i jest wykonalne, a ponadto nie rodziło żadnych praw dla strony, tylko było warunkiem niezbędnym do wydania decyzji o warunkach zabudowy, która dopiero określa prawa strony. Po szóste, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 16 § 1 k.p.a. i w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ drugi raz wydał postanowienie w sprawie o "sygn. akt GDOŚ/DONOO-286-3-1/301/10/kwm" o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. pomimo rozstrzygnięcia tej sprawy wcześniejszym postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Po siódme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ całkowicie pominął stronę postępowania w sprawie ponownego stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. Po ósme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 106 § 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, gdy tymczasem organ uznał, iż Wojewoda Wielkopolski był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, należy stwierdzić, że zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w związku z art. 60 ust. 1 tejże ustawy, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji konieczne było w ówczesnym stanie prawnym jej uzgodnienie z wojewodą gdyż są to inne obszary niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 cyt. ustawy, ponieważ nie są to obszary położone w granicach parku narodowego i jego otuliny. Jednak jest oczywiste, że wojewoda może dokonać przedmiotowego uzgodnienia tylko w granicach swojej właściwości miejscowej i rzeczowej oraz oczywiście po przeprowadzeniu koniecznego w tym zakresie przedmiotowym postępowania wyjaśniającego. Należy bowiem zaznaczyć, że działka, na której ma nastąpić realizacja tej inwestycji jest położona w granicach Pawłowicko – Sobockiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013), wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). Stąd podstawowym celem tego uzgodnienia jest ocena wpływu projektowanego przedsięwzięcia na stan siedlisk przyrodniczych w tym oczywiście chronionych siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", a także ocena, czy podczas wykonania tego przedsięwzięcia nie zostaną naruszone walory przyrodnicze, krajobrazowe i kulturowe dla których utworzony został Pawłowicko – Sobocki Obszar Chronionego Krajobrazu. Natomiast Wojewoda dokonując przedmiotowego uzgodnienia postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. uzgodnił dane przedsięwzięcie, lecz już w krótkim jego uzasadnieniu stwierdził, że projektowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", stąd zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do danego obszaru Natura 2000. Jest to oczywiście błędne rozstrzygnięcie, gdyż wbrew zarzutom kasacyjnym jest wewnętrznie sprzeczne, biorąc pod uwagę treść sentencji (rozstrzygnięcia) postanowienia i jego uzasadnienie. W szczególności to w sentencji postanowienia powinny ewentualnie być nałożone oznaczone obowiązki zaś ich wyjaśnienie powinno być w treści uzasadnienia. W przeciwnym przypadku tego rodzaju postanowienie dotknięte jest kwalifikowaną wadą procesową z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. jak i art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto wystąpiła kolejna kwalifikowana wada procesowa tego postanowienia z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wewnętrzna sprzeczność między treścią sentencji (rozstrzygnięcia), a uzasadnieniem postanowienia, czyni to rozstrzygnięcie trwale niewykonalnym. Jest bowiem oczywiste, że w warunkach postępowania głównego o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest możliwe w jego ramach także przeprowadzenie ustawowo określonej oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, jak i nawet brak jest w tym zakresie właściwego miejscowo i rzeczowo organu. Stąd chybione są zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 106 § 4 k.p.a. Ponadto należy zaznaczyć, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. jest zaliczany do przepisów prawa materialnego, a nie prawa procesowego. Po drugie, za chybione należy uznać także wszystkie pozostałe zarzuty kasacyjne. Sąd I instancji nie naruszył bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. jak i art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. jak i art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 336/07, LEX nr 467218). Wynika to z tego, co Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że uchybienie związane z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. zostało konwalidowane gdyż doręczono pełnomocnikowi skarżącego postanowienie z dnia [...] marca 2010 r., przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2010 r., w którym jednocześnie został poinformowany, że przysługuje mu prawo do uzupełnienia wniesionych środków zaskarżenia oraz do ponownego wypowiedzenia się w sprawie. Dlatego też zasadnie Sąd I instancji orzekł, że bieg terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2010 r., rozpoczął się w dniu doręczenia pisma z dnia 13 kwietnia 2010 r. Także chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący błędnej kontroli przez Sąd I instancji zastosowania przez organ art. 10 k.p.a. z powodu rzekomego braku zawiadomienia przez organ strony o zamiarze zakończenia postępowania oraz zaniechanie wezwania strony do końcowego wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 13 listopada 2009 r., zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. i poinformował wszystkich uczestników postępowania, że "stronom przysługuje prawo wglądu do akt sprawy, sporządzenia z nich notatek, odpisów na każdym etapie postępowania. Strony mogą składać wyjaśnienia, wnioski dowodowe i wypowiadać się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w terminie 21 dnia od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia. Po tym terminie sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w dyspozycji organu". Dlatego też strony zostały poinformowane o terminie zakończenia postępowania dowodowego, po którym wydane zostało rozstrzygnięcie, czyli miały możliwość wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania. Po trzecie, w powyższym stanie faktycznym i prawnym prawidłowo poddanym przez Sąd I instancji kontroli – całkowicie chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Błędne jest bowiem stanowisko skargi kasacyjnej, które opiera się na założeniu, że sprawa została ostatecznie zakończona postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., a więc wydanie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. nastąpiło w warunkach res iudicata. Przeciwnie, postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. nie stało się ostateczne, bowiem skarżący wniósł od niego skutecznie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czego skutkiem było wydanie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.