II SA/Sz 653/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi O. W. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) dalej: K.p.a., art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 369 ze zm.) dalej: "u.p.e.a." lub "ustawa" oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 poz. 1202 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia O. W., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "ZWINB"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. znak: [...], oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie ZWINB wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "PINB"), decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał K. W. i O. W., rozbiórkę rozbudowanej, bez wymaganego pozwolenia na budowę, części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr [...] w m. M. , przy ul. [...], obejmującej dwukondygnacyjne skrzydło budynku o wymiarach ca 5,5 x 8 m z garażem w przyziemiu i pomieszczeniami mieszkalnymi na piętrze. W związku z niewykonaniem ww. obowiązku, upomnieniem z dnia [...] r, znale [...], PINB na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. wezwał zobowiązanych K. W. i O. W., do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia [...] r., znak: [...], informując, iż w przypadku dalszej zwłoki w wykonaniu nałożonego obowiązku zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanym postępowanie egzekucyjne. Ww. upomnienie zostało doręczone K. W. i O. W. w dniu 18 grudnia 2014 r. W dniu 23 marca 2016 r. pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne mające na celu sprawdzenie wykonania przez zobowiązanych decyzji PINB z dnia [...] r., znak: [...], stwierdzając, iż nałożony obowiązek nie został wykonany. Sporządzono notatkę urzędową oraz dokumentację fotograficzną. W związku ze stwierdzeniem niewykonania obowiązku, PINB, pismami z dnia 17 marca 2017 r. i z dnia 21 maja 2018 r. przypomniał zobowiązanym o ciążącym na nich obowiązku wykonania nakazu rozbiórki, pouczając jednocześnie, że w przypadku dalszej zwłoki, organ będzie zobowiązany wszcząć postępowanie egzekucyjne. W dniu 12 marca 2019 r. pracownicy PINB przeprowadzili ponowne czynności kontrolne mające na celu sprawdzenie wykonania decyzji organu powiatowego z dnia [...] r., nakazującej rozbiórkę rozbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę części budynku mieszkalnego, stwierdzając, że obowiązek nie został wykonany. Sporządzono notatkę urzędową i dokumentację fotograficzną. Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych obowiązku wynikającego ww. decyzji PINB z dnia [...] r., znak: [...] organ ten, w dniu [...] r., wystawił wobec zobowiązanego O. W. tytuł wykonawczy numer: [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym; a postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], na podstawie art. 2 § 1 pkt 10, art. 119 i art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. nałożył na O. W. grzywnę w wysokości [...] zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., znak: [...] Powyższe postanowienie odebrano w dniu 2 kwietnia 2019 r.- co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r., zobowiązany O. W. wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] r., o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Jednocześnie, pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r., O. W. (dalej: "zobowiązany" lub "skarżący") wniósł zarzut niewykazania przez organ egzekucyjny, że zostało mu doręczone upomnienie oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutów wskazał art. 33 § 1 pkt 7 i 8 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a., PINB oddalił zarzuty zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji organu z dnia [...] r., znak: [...], jako niezasadne. Na powyższe postanowienie O. W. złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu zobowiązany wskazał, iż na podstawie treści tytułu wykonawczego nie sposób ustalić, czy upomnienie w sprawie zostało mu rzeczywiście doręczone. Z uwagi na upływ czasu – ponad 4 lata od rzekomego doręczenia zobowiązanemu upomnienia – nie jest on w stanie ustalić, czy do takiego doręczenia rzeczywiście doszło. Okoliczność ta wymaga jednoznacznego wyjaśnienia. Zobowiązany nie wie, czy do doręczenia doszło bezpośrednio do jego rąk, czy też został w sprawie zastosowane doręczenie zastępcze. Bez analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w postaci zwrotnego potwierdzenia doręczenia, rozstrzygnięcie tej kwestii nie jest aktualnie możliwe. Ponadto skarżący wskazuje, że organ w dalszym ciągu nie wykazał, aby zastosowanie przedmiotowego środka egzekucyjnego było konieczne na obecnym etapie sprawy, a nadto organ nie rozważył zastosowania środków mniej uciążliwych dla zobowiązanego. Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu argumentacji organ egzekucyjny (PINB) wskazał, iż zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawa zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów, określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Treść tytułu wykonawczego określa art. 27 § 1 u.p.e.a. Wzór tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym został określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850). Skarżący wniósł zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, powołując się na art. 33 pkt 1 pkt 7 i 8 u.p.e.a., podnosząc, iż nie sposób ustalić czy upomnienie wystawione przed wszczęciem egzekucji zostało zobowiązanemu doręczone oraz że organ nie rozważył zastosowania środka mniej uciążliwego dla zobowiązanego. Odnosząc się do powołanego zarzutu, organ stwierdził, że art. 33 § 1 u.p.e.a. nie przewiduje zarzutu polegającego na tym, że organ egzekucyjny - wszczynając postępowanie egzekucyjne - obowiązany jest do uprzedniego wykazania, że zobowiązanemu doręczył upomnienie. Zgodnie bowiem z art. 15 § 1 u.p.e.a., organ ma obowiązek doręczyć zobowiązanemu upomnienie, a dowód tego doręczenia załączyć do akt sprawy. Zatem rozpoznając podniesiony przez skarżącego zarzut wyjaśnić należy, iż art. 33 § 1, u.p.e.a. który wyczerpująco określa podstawy wniesienia zarzutu, nie przewiduje takiego zarzutu, jaki został podniesiony przez skarżącego. Organ uznał zatem, że skarżący podniósł zarzut wymieniony w ww. art. 33 § 1 pkt 7, u.p.e.a., tj. "brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia". Odnosząc się do tego zarzutu organ wskazuje, że upomnienie, wystawione dnia [...] r. na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., zostało zobowiązanemu przesłane drogą pocztową, a jego odbiór nastąpił w dniu 18 grudnia 2014 r. przez M. W. – matkę zobowiązanego. Zgodnie z art. 43 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe – w drzwiach mieszkania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, upomnienie adresowane do O. W., odebrała jego mama, tj. dorosły domownik, zatem doręczenie nastąpiło w trybie ww. art. 43 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a., upływ czasu od doręczenia upomnienia nie może być podstawą zarzutu. Niezależnie od powyższego, organ wskazuje, że już po upomnieniu skarżącego PINB w G. kilkakrotnie, pismami z dnia z dnia 17 marca 2017 r. i z dnia 21 maja 2018 r., przypominał zobowiązanemu, że w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] r., w przypadku dalszej zwłoki w wykonaniu obowiązku, będzie zobowiązany wszcząć postępowanie egzekucyjne, zatem skarżący miał na bieżąco wiedzę o ewentualnych działaniach, jakie organ podejmie. Odnosząc się zaś do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, PINB stwierdził, iż jest on również niezasadny. W zakresie naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane, organ egzekucyjny może bowiem zastosować tylko dwa środki egzekucyjne, tj.: grzywnę w celu przymuszenia albo wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 122 § 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa lub higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Powyższa regulacja wskazuje, że przy egzekucji obowiązków wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia, natomiast w przypadku bezskuteczności tego środka zastosowanie będzie miało wykonanie zastępcze. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym dla zobowiązanego, gdyż w razie wykonania nałożonego obowiązku, podlega umorzeniu, na podstawie art. 125 u.p.e.a. lub może być zwrócona, na podstawie art. 126 tej ustawy. Natomiast wykonanie zastępcze, o którym mowa w art. 127 ustawy, następuje na koszt i ryzyko zobowiązanego, co oznacza nieodwracalne poniesienie przez niego kosztów zastępczego wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 132 § 2 u.p.e.a.). Do zaniechania dalszego stosowania wykonania zastępczego na wniosek zobowiązanego, wymagana jest zgoda wykonawcy). Organ egzekucyjny dokonując wyboru środka egzekucyjnego, w okolicznościach danej sprawy powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego będzie determinował cel, któremu środek ma służyć. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie PINB w G. wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a organ powiatowy nie naruszył zasad postępowania w tym zakresie. Powyższe postanowienie ZWINB O. W., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie art. 43 K.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie, że zobowiązanemu doręczone zostało upomnienie z [...] r.; 2) naruszenie art. 33 § 1 pkt 7, art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, będące skutkiem błędnego uznania, iż podniesiony przez zobowiązanego zarzut niedoręczenia upomnienia jest nieuzasadniony; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy wydane rozstrzygnięcie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym uwzględnienie zażalenia i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia PINB oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a nadto na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż istota sporu dotyczy tego, czy rzeczywiście upomnienie z [...] r. zostało zobowiązanemu skutecznie doręczone. Zdaniem skarżącego analiza akt sprawy oraz znajdującego się w nich dokumentu zwrotnego potwierdzenia doręczenia ww. upomnienia prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż do skutecznego doręczenia upomnienia nie doszło. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Jak wynika z treści tego przepisu, a także art. 33 § 1 pkt 7 oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a, doręczenie zobowiązanemu upomnienia jest warunkiem sine qua non wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem egzekucji, czyni ją bezprzedmiotową, co skutkuje koniecznością umorzenia prowadzonego postępowania. Przepisy u.p.e.a. nie regulują trybu doręczeń, a zatem na podstawie odesłania zawartego w art. 18 tejże ustawy, należy stosować w tym zakresie przepisy K.p.a. Wobec uznania przez organ II instancji, iż upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu w trybie przewidzianym w art. 43 K.p.a., skarga została ograniczona do rozważań odnoszących się wyłącznie do tej kwestii. Jak wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru, upomnienie z [...] r., [...] zostało zaadresowane na prawidłowy adres zobowiązanego, a mianowicie ul. [...], [...]. Upomnienie nie zostało doręczone bezpośrednio zobowiązanemu, lecz odebrała je jego matka M. W. - czego zobowiązany nie kwestionuje. Uwadze organu II instancji umknęło natomiast, że doręczenie upomnienia matce zobowiązanego nie nastąpiło pod adresem jego zamieszkania, tj. w miejscowości M., bowiem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, obok podpisu i daty jego złożenia określono miejscowość, w której doręczenie nastąpiło poprzez skrót "T. ". Jest to powszechnie używany skrót miejscowości "T.", oddalonej od M. o około 10 km. Doręczenie ww. upomnienia matce zobowiązanego w M. nie było wówczas możliwe również i z tego powodu, że M. W. pod ww. adresem w M. nie zamieszkiwała, lecz zamieszkiwała i nadal zamieszkuje właśnie w T.. Stosownie do treści art. 43 K.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zasadą jest zatem, że doręczenie dla osób fizycznych następuje w miejscu zamieszkania lub pracy. Dopiero w razie niemożności doręczenia w ten sposób, pismo może być doręczone adresatowi w każdym miejscu, gdzie się go zastanie (art. 42 § 1 i 3 K.p.a.). Ta ostatnia sytuacja tyczy się jednakże wyłącznie adresata przesyłki. Nie jest natomiast dopuszczalne doręczenie przesyłki np. domownikowi strony w miejscu innym, niż jego miejsce zamieszkania. Zatem, w razie nieobecności adresata w miejscu jego zamieszkania, doręczenie może nastąpić w trybie z art. 43 K.p.a., przy czym, aby uznać za skuteczne doręczenie pisma dorosłemu domownikowi adresata, doręczenie takie musi nastąpić w miejscu zamieszkania adresata. Z art. 43 K.p.a. nie wynika zatem dopuszczalność doręczania pism domownikom strony "w każdym miejscu, gdzie się ich zastanie". O ile doręczenie nie nastąpi w warunkach opisanych w tym przepisie, tj. w miejscu zamieszkania strony, to doręczenie pisma domownikowi strony, który nie jest przedstawicielem bądź pełnomocnikiem strony nie może być uznane za skuteczne. Taka wykładnia art. 43 K.p.a. i warunków uznania skuteczności dokonania na jego podstawie doręczenia jest powszechnie przyjęta w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyroki: WSA w Lublinie z 6 lutego 2018 r., II SA/Lu, 1065/17; WSA w Gliwicach z 9 marca 2018 r., II SA/G1 1001/17; WSA w Gdańsku z 20 czerwca 2018 r., I SA/Gd 485/18, I SA/Gd 486/18, I SA/Gd 487/18). Matka skarżącego M. W. w 2014 r. nie była przedstawicielem, ani pełnomocnikiem zobowiązanego (był on wówczas pełnoletni). Skoro wiec doręczenie upomnienia z [...] r. nie nastąpiło do rąk zobowiązanego, lecz jego matki, ale nie w miejscu zamieszkania zobowiązanego, tylko w miejscowości oddalonej o 10 km (T. ), należy przyjąć, że do skutecznego doręczenia ww. upomnienia w rzeczywistości nie doszło. Przesyłka zawierające upomnienie kierowane do zobowiązanego została zaadresowana na jego prawidłowy adres, lecz została wydana osobie trzeciej w innym miejscu, co w świetle art. 43 K.p.a., uznać należy za niedopuszczalne. Zatem, wobec niedoręczenia zobowiązanemu upomnienia z [...] r., do którego organ był bezwzględnie zobowiązany (nie zachodziły przypadku zwolnienia z obowiązku jego doręczenia, w żadnym z przewidzianych przepisami prawa trybów), prowadzenie postępowania egzekucyjnego było wadliwe, co powinno skutkować uznaniem zarzutów zobowiązanego za uzasadnione i w konsekwencji umorzeniem egzekucji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a". Stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sąd – zgodnie z wnioskiem skarżącego rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia według kryterium zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, oddalające wniesione przez skarżącego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarga, wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, koncentruje się na zarzucie naruszenia przez organ egzekucyjny art. 43 § 1 pkt 7, art. 44 § 4 i art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., w zw. z art. 43 K.p.a. przez uznanie przez organ, że zobowiązanemu, przed wszczęciem egzekucji, zostało skutecznie doręczone upomnienie z [...] r. (pełnomocnik w petitum skargi błędnie powołał się na upomnienie z [...] r., które dotyczyło innego postępowania lecz w uzasadnieniu skargi jednoznacznie wskazuje na upomnienie z dnia [...] r.), co skarżący kwestionuje, wskazując, iż przyjęcie upomnienia w dniu 18 grudnia 2014 r. – jak wynika z akt sprawy – potwierdziła matka skarżącego podpisując się "W. ", lecz doręczenie to należy uznać za nieskuteczne, gdyż zostało dokonane z naruszeniem art. 43 K.p.a., skoro zostało odebrane przez osobę dorosłą w innym miejscu niż mieszkanie adresata. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., nr [...] nałożono na skarżącego obowiązek dokonania rozbiórki rozbudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę części budynku mieszkalnego, obejmującej dwukondygnacyjne skrzydło budynku o wymiarach ca 5.5 x 8 m z garażem w przyziemiu i pomieszczeniami mieszkalnymi na piętrze na terenie działki nr [...] w M. przy ul. [...]. Bezsporne jest również to, skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, co zostało stwierdzone podczas kilku wskazanych w zaskarżonym akcie kontroli przeprowadzonych przez powiatowy organ nadzoru budowlanego - PINB. Ostatnia z nich miała miejsce w dniu 12 marca 2019 r. (por. notatka urzędowa z dnia 12 marca 2019 r.). Podstawą skargi jest zarzut skarżącego, iż upomnienie przedegzekucyjne nie zostało mu prawidłowo doręczone, tj. nie zostało doręczone pod widniejącym na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru adresem O. W. "ul. [...], [...]", lecz "odebrała je jego matka M. W., w miejscowości T., gdzie zamieszkuje. Skarżący wzmacnia ten zarzut twierdzeniem, iż doręczenie ww. upomnienia matce zobowiązanego w M. nie było wówczas możliwe z tego powodu, że ta pod ww. adresem w M. nie mieszkała, lecz zamieszkiwała i nadal zamieszkuje właśnie w T.. Analizując ten zarzut Sąd podziela stanowisko organu, iż nie ma podstaw do dania wiary powyższym twierdzeniom skarżącego. Zgodnie z zasadami doręczania przesyłek pocztowych, doręczyciel pocztowy obowiązany jest doręczyć poleconą przesyłkę pocztową pod wskazany adres. Za nieprawdopodobne uznać należy, iż doręczył on taką przesyłkę, innej osobie niż adresat tej przesyłki w innej miejscowości w nieokreślonym miejscu. Dodać należy, iż z dowodu doręczenia tej przesyłki wynika, że zapis "T. " dokonany został innym długopisem i charakterem pisma, niż podpis odbierającej przesyłkę, tj. p. W. . Innym charakterem i długopisem zostało też dopisane imię osoby odbierającej przesyłkę "M. ". Okoliczności te przemawiając za uznaniem, iż doręczyciel pocztowy zastał M. W. (matkę skarżącego) pod widniejącym na przesyłce adresem, którym był lokal mieszkalny skarżącego w M. i uznając ją za dorosłego domownika, doręczył jej przesyłkę. W tym wypadku dopisek "T. " również został dokonany innym charakterem. Z twierdzeń skarżącego wynikałoby, iż doręczyciel pocztowy urzędu pocztowego obsługującego M. , zamiast doręczyć pocztową przesyłkę poleconą pod wskazany na niej adres, szukał członków rodziny adresata, w innej miejscowości niż wskazana w adresie oraz doręczył jej tę przesyłkę w niewiadomym miejscu czy lokalu. W ocenie Sądu powyższe twierdzenie skarżącego, uznać należy za nieprawdopodobne, a w każdym bądź razie takie nieprawidłowe działanie wspomnianego doręczyciela pocztowego nie zostało przekonująco wykazane przez skarżącego, w szczególności potwierdzone przez urząd pocztowy. W tej sytuacji uznać należało, iż stanowisko organu, że upomnienie zostało prawidłowo skierowane do O. W. na jego adres: "ul. [...], [...]" i doręczone pod tym adresem na zasadach określonych w art. 43 K.p.a. jest prawidłowe. W ocenie Sądu zatem organ dokonał prawidłowej oceny, iż upomnienie z dnia [...] r. dotyczące wykonania obowiązku orzeczonego decyzją z dnia [...] r. nakazującego rozbiórkę opisanej wyżej samowoli budowlanej, zostało prawidłowo skarżącemu doręczone, zaś argumentacja skargi w tym przedmiocie jest niewiarygodna. W tym stanie rzeczy zachodziły podstawy do oddalenia zarzutów w tym zakresie, co orzekł PINB, a organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia utrzymał w mocy. W skardze pełnomocnik skarżącego nie podnosił już kwestii związanej z zarzutem zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), co skarżący podnosił w zażaleniu. W tym zakresie wskazać należy, iż organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu trafnie odniósł się do tej kwestii, stwierdzając, iż w egzekucji obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w pierwszej kolejności. I jest to środek egzekucyjny mniej uciążliwy i kosztowny dla zobowiązanego niż wykonanie zastępcze. Zobowiązany winien też mieć na uwadze, iż celem postępowania egzekucyjnego jest skuteczne wykonanie nałożonego obowiązku. W tym stanie rzeczy skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, zgodnie z dyspozycją art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.