I SA/Wa 1797/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z ustaleń organu wynika, że Wojewoda [...], decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] stwierdził, że Gmina Miasto R. nabyła z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości położonej w R. Obr. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], zajętej pod drogę publiczną ulicę [...]. Z akt sprawy wynika, że decyzja z [...] października 2009 r. skierowana do J.T. została jej doręczona w trybie art. 44 kpa. Prawidłowość doręczenia w tym trybie została przez organ ustalona na podstawie wyjaśnień udzielonych przez Pocztę Polską S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy w piśmie z 9 czerwca 2010 r. W oparciu o te ustalenia organ uznał, że doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 2 listopada 2009 r. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16 listopada 2009 r. Odwołanie zostało zaś wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. Wskazuje to na uchybienie terminu. Jednocześnie z odwołaniem został wniesiony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 kpa zainteresowany winien uprawdopodobnić, że nie ponosi winy w niedochowaniu terminu. We wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi zaś organ ustalił, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji nie było ustanowionego pełnomocnika. Dlatego organ uznał, że okoliczności na które powołano się we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury J.W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc, że postanowienie to narusza prawo, jest krzywdzące dla skarżącej oraz uniemożliwia dalszą drogę odwoławczą. W ocenie skarżącej decyzja z [...] października 2009 r. nie została doręczona w sposób prawidłowy a przy odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ nie uwzględnił okoliczności takich jak podeszły wiek skarżącej, ciężki stan jej zdrowia, usytuowanie domu, w którym mieszka. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W skardze powołano argumenty, które w ocenie skarżącej mają świadczyć o wadliwości doręczenia jej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2009 r. jak i argumenty, które mają uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Należy zauważyć, że inna jest sytuacja strony, która nie otrzymała decyzji, gdyż wadliwości w doręczeniu decyzji są równoznaczne z jej niedoręczeniem. Inna zaś jest sytuacja procesowa strony, która otrzymała decyzję lecz nie dochowała terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. W sytuacji bowiem, gdy stronie nie doręczono decyzji, a wskutek nie wniesienia odwołania przez pozostałe strony decyzja stała się ostateczna, to strona nie może skutecznie wnosić o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż odwołanie służy tylko od decyzji nieostatecznej. W sytuacji takiej strona, która nie otrzymała decyzji może wnosić wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tej sytuacji nie można mówić o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, gdyż strona temu terminowi nie uchybiła, ponieważ decyzja nie została jej doręczona a upływ terminu do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast w sytuacji, gdy stronie nie została doręczona decyzja w sposób zgodny z przepisami o doręczeniach, czyli skutecznie, a strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania może wnosić o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie w materiale dokumentacyjnym znajduje się przesyłka adresowana do skarżącej, zawierająca decyzję z [...] października 2009 r., a z adnotacji na kopercie wynika, że była ta przesyłka awizowana w dniu 19 października 2009 r. z tego powodu, że adresatki nie zastano a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone na drzwiach mieszkania adresata. Na przesyłce widnieje też data zwrotu przesyłki wobec nie podjęcia jej w terminie. Natomiast brak jest adnotacji o powtórnym awizowaniu przesyłki. W związku z tym Minister Infrastruktury zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. Urzędu Pocztowego [...] o wyjaśnienie w jakim dniu nastąpiło powtórne awizowanie przesyłki, czy J.T. została zawiadomiona o złożeniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym [...] oraz o ewentualne nadesłanie stosownych dokumentów w tym zakresie. Wyjaśnień Poczta Polska S.A. Oddział Rejonowy w R. udzieliła w piśmie datowanym 9 czerwca 2010 r. Minister Infrastruktury na podstawie wyjaśnień zawartych w tym piśmie uznał, że doręczenie decyzji nastąpiło prawidłowo tj. z zachowaniem wymogów określonych w art. 44 kpa. Jednakże wnikliwa analiza treści wyjaśnień Poczty Polskiej S.A., zawarta w powołanym piśmie, nasuwa wątpliwości co do prawidłowości tzw. powtórnego awiza przesyłki z decyzją. Zgodnie z art. 44 § 3 kpa w przypadku nie podjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie określonym w powołanym przepisie. Oczywistym jest, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki winno być umieszczone w sposób określony w § 2 powołanego art. 44 kpa tzn. zawiadomienie to powinno być umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z powoływanego pisemnego wyjaśnienia poczty w sprawie powtórnego awiza wynika tylko, że zostało wystawione powtórne awizo, którego odbiór pokwitował listonosz. Na potwierdzenie tej okoliczności nie zostały przedstawione żadne dokumenty jak również z przedmiotowego wyjaśnienia nie wynika by to powtórne awizo zostało umieszczone w miejscu o jakim stanowi art. 44 § 2 kpa. Okoliczność ta jest istotna, gdyż tylko dopełnienie wszystkich wymogów tzw. doręczenia zastępczego, określonych w art. 44 kpa pozwoli na uznanie, że doręczenie decyzji zostało dokonane. Organ zatem nie wyjaśnił sprawy w sposób zgodny z wymogami art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 kpa a zaskarżone postanowienie zapadło przedwcześnie. Naruszenie wskazanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia jego uchylenie. Ponownie rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ ustali, w sposób nie budzący wątpliwości, czy doręczenie zastępcze decyzji Wojewody [...] z [...] października 2009 r. skarżącej, nastąpiło w sposób przewidziany przepisami dotyczącymi doręczeń. Konieczne jest więc zażądanie od poczty informacji, konkretnie jakie dokumenty wskazują na powtórne awizowanie przesyłki skarżącej oraz czy i z czego wynika, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zostało umieszczone w sposób określony w art. 44 § 2 kpa. Dopiero niewątpliwe ustalenie, że doręczenie decyzji skarżącej nastąpiło zgodnie z prawem pozwoli na rozpatrzenie jej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wyjaśnienia wymaga także czy skarżąca J.T., do której skierowana była decyzja Wojewody [...] z [...] października 2009 r. jest tą samą osobą, która udzieliła pełnomocnictwa notarialnego z 2 marca 2010 r. do złożenia odwołania i wniesienia skargi a nosząca nazwisko W.. Organ przyjmuje, że J.T. i J.W. to ta sama osoba, ale w materiale dokumentacyjnym brak jest dowodów potwierdzających tę okoliczność. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 orzekł jak w sentencji.