II FZ 526/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 425/07 w zakresie pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 23 kwietnia 2007 r. nr [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek o przyznanie prawa pomocy. UZASADNIENIE II FZ 526/07 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bd 425/07, pozostawił bez rozpoznania wniosek K.R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B z dnia 23 kwietnia 2007 roku w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że strona nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy we wskazanej powyżej sprawie poprzez złożenie go na urzędowym formularzu według określonego wzoru (art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2007 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a.), w wyznaczonym przez Sąd w zarządzeniu z dnia 8 czerwca 2007 roku (karta 11) terminie. Sąd poinformował również stronę o skutkach nieuzupełnienia tego braku stosownie do regulacji zawartej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona jednak w wyznaczonym terminie nie złożyła wniosku o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w wymaganej przepisami ustawy formie. W tej sytuacji, Sąd zastosował art. 257 u.p.p.s.a. oraz postanowił pozostawić wniosek K.R. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznają niniejszą sprawę zważył, co następuje. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 sierpnia 2007 roku należy uchylić, albowiem niniejsze postępowanie dotknięte zostało wadą nieważności stosownie do art. 183 § 2 punkt 2 u.p.p.s.a., którą Naczelny Sąd Administracyjny miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu przystępując do oceny zażalenia (art. 183 § 1 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a.). W myśl art. 183 § 2 punkt 2 u.p.p.s.a., który na zasadzie art. 197 § 2 u.p.p.s.a. ma zastosowanie do postępowania zażaleniowego, nieważność postępowania ma miejsce, jeżeli pełnomocnik strony nie był należycie umocowany do występowania w imieniu i na rzecz strony. Sytuacja taka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Analiza akt sądowych rozpoznawanej sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że występujący w imieniu K.R., T.R. nie był uprawniony do reprezentowania podatniczki w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Nie miał zatem legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie skarżącej prawa pomocy, jak również do wniesienia w jej imieniu zażalenia od postanowienia Sądu o pozostawieniu tego pisma bez rozpoznania. W aktach sądowych rozpoznawanej sprawy brak jest bowiem pełnomocnictwa, w którym K.R. ustanowiłaby pełnomocnikiem T.R. do występowania w jej imieniu w postępowaniu sądowadministracyjnym. Dodatkowo podnieść należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w rozpoznawanej sprawie zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2007 roku (karta 1) wezwał stronę do uzupełnienia braku skargi K.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 23 kwietnia 2007 roku, w zakresie złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa uprawniającego T.R. do występowania w imieniu podatniczki w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona jednak tego braku nie uzupełniła. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 183 § 2 punkt 2, art. 189 w związku z art. 197 § 2 oraz w związku z art. 64 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.