I SA/Gd 1343/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia 2 lutego 2017r., określił B Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012r. w kwocie 49.919 zł. Postanowieniem z dnia 14 marca 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 239 a oraz art. 239 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) Dyrektor w pierwszej kolejności wyjaśnił, że na dzień wydania postanowienia z dnia 14 marca 2017 r. do majątku Spółki toczyły się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. zaległości z tytułu FUS za okres od września 2016 r. do stycznia 2017 r. oraz FUZ za okres od października 2016 r. do stycznia 2017 r. z odsetkami za zwłokę, FP i FGŚP za styczeń 2017r. wraz z kosztami egzekucyjnymi i kosztami upomnienia na łączną kwotę 32.464,06 zł oraz Wójta Gminy C. D. z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za listopad i grudzień 2016r. w łącznej kwocie 1.398,31 zł) niż wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 lutego 2017 r. Powyższe, zdaniem Dyrektora, wypełniało przesłankę określoną w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor zauważył jednocześnie, że na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji wystąpiła także przesłanka określona w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że Spółka posiadała także zaległości wobec Urzędu Miasta z tytułu dzierżawy nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2016r. w łącznej kwocie 95.619,12 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 3.085,05 zł oraz organu pierwszej instancji z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012r. w łącznej kwocie 69.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 27.832 zł wynikającej z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dyrektor zauważył ponadto, że do dnia wydania postanowienia przez organ I instancji Spółka dobrowolnie nie uregulowała zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 lutego 2017r. Zdaniem organu podatkowego wniesienie odwołania od decyzji określającej oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora powyższe okoliczności w zestawieniu z charakterem uchybień w deklarowanych rozliczeniach podatku od towarów i usług za wrzesień 2012r. a związanych z odliczaniem podatku na podstawie fikcyjnej faktury uzasadniają, że w sprawie zachodziła uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług wynikające z decyzji z dnia 2 lutego 2017r. nie zostanie wykonane. Organ zauważył ponadto, że Spółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w K. o powierzchni 217 m2 oraz nieruchomości (działki gruntowej) położonej w D. o powierzchni 0,1953 ha, na której ustanowiono ograniczone prawo rzeczowe - bezpłatną służebność przejazdu i przechodu z możliwością przeprowadzenia wszelkich mediów a także współwłaścicielem wraz ze Skarbem Państwa - Starostą działki zabudowanej (działka gruntu w użytkowaniu wieczystym, zabudowania stanowią odrębną nieruchomość) położnej w C.D. o powierzchni 0,6300 ha obciążonej hipotekami przymusowymi na rzecz Gminy z tytułu podatku od nieruchomości za okres od maja do listopada 2014r., od grudnia 2015r. do czerwca 2016r. na łączną kwotę 13.796,85 zł oraz na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja do sierpnia 2010r., na łączną kwotę 228.928,50 zł. Pomimo, że wartość rzeczy ruchomych należących do Spółki (w tym pojazdów wykazanych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK) stanowiąca około 753.000 zł - 1.429.790 zł, jest wyższa od wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień za 2012r. i posiadanych przez Spółkę zaległości, to, zdaniem organu podatkowego, dotychczasowe zachowanie podatnika nie gwarantuje, że w sposób dobrowolny zobowiązanie wynikające z decyzji zostanie przez Spółkę wykonane. W ocenie Dyrektora bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszona przez Spółkę w zażaleniu argumentacja dotycząca dokonania zapłaty należności innych niż wynikające z decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z dnia 2 lutego 2017r. oraz zawarcia z Prezydentem Miasta układu ratalnego dotyczącego zaległości na łączną kwotę 98.704,17 zł, gdyż przedłożone do zażalenia zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach ZAS-W z dnia 5 kwietnia 2017r. i zaświadczenie o niezaleganiu w opłacie składek ZUS z dnia 6 kwietnia 2017r. zawierają informację o nieposiadaniu zaległości według stanu na dzień po wydaniu i doręczeniu postanowienia z dnia 14 marca 2017r. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że w czasie orzekania przez organ drugiej instancji nie toczy się żadne postępowanie egzekucyjne opisane w zaskarżonym postanowieniu, zaś przedmiotowe postępowania egzekucyjne zostały zakończone wskutek dobrowolnej wpłaty strony. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej istotne jest, aby na dzień wydania postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Marginalnie Dyrektor zauważył, że z załączonego do zażalenia pisma Urzędu Miasta z 5 kwietnia 2017r. wynika, że Spółka pomimo rozłożenia na raty zaległości wobec Urzędu Miasta nie reguluje rat w pełnej wysokości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dawniej B sp. z o.o. z siedzibą w G.) wniosła o uchylenie postanowienia organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 233 § pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo jego wad, tj. braku uprawdopodobnienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 2 lutego 2017r. nie zostanie wykonane. Spółka zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 lutego 2017r. nie zostanie wykonane. W ocenie Spółki samo wskazanie przez organ, że wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P., Wójta Gminy C. D. oraz że posiada zaległości wobec Urzędu Miasta oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego nie ma charakteru uprawdopodobnienia i nie realizuje dyspozycji art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem. W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego organu z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie określenia B Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012r. w kwocie 49.919 zł. Zgodnie treścią art. 239a Ordynacji podatkowej decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z treści art. 239b § 1 wskazanej ustawy wynika, że rygor ten może być natomiast nadany, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Przepis powyższy stosuje się w sytuacji, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej). Podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zatem istnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej oraz przesłanki z § 2 tego artykułu. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania" nie może być utożsamiane z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 607/13). Uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania odnosi się do wszystkich zdarzeń i okoliczności, które można, w świetle zasad doświadczenia życiowego, potraktować jako uprawdopodobniające określone zdarzenie (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 501/15). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest fakt, iż na dzień 14 marca 2017 r., tj. dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r., wobec skarżącej Spółki toczyły się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych:. z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. w odniesieniu do zaległości z tytułu FUS za okres od września 2016 r. do stycznia 2017 r. oraz FUZ za okres od października 2016 r. do stycznia 2017 r. z odsetkami za zwłokę, FP i FGŚP za styczeń 2017r. wraz z kosztami egzekucyjnymi i kosztami upomnienia na łączną kwotę 32.464,06 zł oraz z wniosku Wójta Gminy C. D. z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za listopad i grudzień 2016r. w łącznej kwocie 1.398,31 zł. Powyższe okoliczności potwierdzają, że w sprawie ziściła się przesłanka wynikająca z art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do przesłanki wynikającej z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, w opinii Sądu, organy uprawdopodobniły, tj. wykazały stosowną argumentacją istnienie uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie wynikające z decyzji podatkowej może nie zostać wykonane. Przemawiają za tym okoliczności dotyczące m. in. istnienia zaległości wobec Urzędu Miasta z tytułu dzierżawy nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2016r., braku dobrowolnego uregulowania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 lutego 2017r. czy też ustanowienie hipotek przymusowych na nieruchomości, której Spółka jest współwłaścicielem na rzecz Gminy C. D. z tytułu podatku od nieruchomości za okres od maja do listopada 2014 r., od grudnia 2015 r. do czerwca 2016 r. oraz na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja do sierpnia 2010 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela poglądu organu podatkowego, że wniesienie przez stronę odwołania stanowi okoliczność istotną w świetle art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej, jednak w sytuacji gdy argumentacja uznana przez Sąd za nieprawidłową stanowiła jedynie uzupełnienie oceny wywodzonej z innych przesłanek, orzeczenie nie jest wadliwe w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego. Reasumując uznać należy, że organy prawidłowo wskazały, iż przesłanką do nadania decyzji z dnia z 2 lutego 2017 r. rygoru natychmiastowej wykonalności było posiadanie informacji, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia były przepisy art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, które zostały prawidłowo zastosowane, a zasadność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie została skutecznie podważona w uzasadnieniu skargi. Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji.